MotoGP: Η εκδίκηση της Honda

Το HRC αναδεικνύει την αδυναμία των κανονισμών
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

1/4/2019

Η Honda πήρε την "εκδίκησή" της από την Dorna και την FIM και πλέον διαθέτει κι αυτή ένα αεροδυναμικό βοήθημα που είναι εγκεκριμένο από τον τεχνικό διευθυντή των MotoGP, Danny Aldridge. Μόνο που το HRC δεν ήθελε να αποκτήσει κι αυτό ένα τέτοιο εξάρτημα όπως της Ducati, αλλά ο σκοπός της πήγαινε σε κάτι πολύ βαθύτερο.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Το ότι η Honda έχασε στο δικαστήριο της FIM ήταν πολύ χειρότερο γι' αυτήν από την ήττα μέσα στην πίστα του Qatar. Ο Takeo Yokoyama, ο Τεχνικός Διευθυντής για τα MotoGP στο εργοστάσιο της Honda, έχασε την παραδοσιακή, ιαπωνική του ψυχραιμία, όταν κατάλαβε ότι ο Gigi Dall'Igna κατάφερε να το ξεγελάσει, ενώ οι δικαστές της FIM δικαίωσαν τον Ιταλό. Έτσι, ενώ η Aprilia, η Suzuki και η ΚΤΜ (τα άλλα τρία εργοστάσια που συνυπέγραψαν την ένσταση και την έφεση) αποφάσισαν ότι το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο και ικανό να ενθαρρύνει τους πάντες ώστε να ξεψαχνίσουν κάθε κανονισμό που διαθέτει ψήγματα ασάφειας, η Honda είχε μια διαφορετική άποψη.


Λίγες μέρες πριν τον αγώνα της Αργεντινής, το HRC παρουσίασε την δική του εκδοχή για το συγκεκριμένο εξάρτημα στον Aldridge, δηλώνοντας ότι ο ρόλος του ήταν να παράγει αεροδυναμικό φορτίο. Όπως ήταν φυσικό, το εξάρτημα απορρίφθηκε. Την επόμενη μέρα όμως ο Yokoyama επέστρεψε, προτείνοντας ένα άλλο, παρόμοιο εξάρτημα, το οποίο όμως είχε ως σκοπό το να παρέχει περισσότερο αέρα στο πίσω ελαστικό. Ο Aldridge μελέτησε την κατασκευή και έδωσε το "οk".
Όπως φαίνεται από αυτό το γεγονός, τα πολιτικά παιχνίδια εμπλέκονται για άλλη μια φορά με την τεχνολογία και το αποτέλεσμα είναι υπέρ της πολιτικής. Καταλαβαίνετε ότι ποτέ και κανείς μηχανικός δεν θα τοποθετούσε πάνω στην μοτοσυκλέτα του ένα εξάρτημα, αν δεν βελτίωνε την απόδοσή της. Η Honda όμως το έκανε αυτό για να τονίσει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα.
Πίσω στο αρχηγείο της στο Τόκιο, χρησιμοποίησαν όλους τους πόρους της (οικονομικούς και μηχανολογικούς) για να αποδείξουν ότι οι κανονισμοί "μπάζουν" και οι γκρίζες περιοχές είναι πολύ περισσότερες και μεγαλύτερες από αυτές που ξέρουμε ήδη. Το πρώτο εξάρτημα που απορρίφθηκε –και που στην Honda γνώριζαν πολύ καλά ότι θα συμβεί αυτό- ήταν απλώς ένα πρόσχημα για να αποδειχθεί το πόσο εύκολα μπορεί να περάσει κανείς από το αντικανονικό στο νόμιμο.


Μπορεί να ακούγεται κάπως περίεργο όλο αυτό, αλλά το σίγουρο είναι ότι ο Yokoyama πέρασε το μήνυμα που ήθελε και πέτυχε τον σκοπό του, ο οποίος προφανώς και δεν ήταν το να αντιγράψει την Ducati. Ήταν μια δήλωση από πλευράς Honda ότι ξέρουν και μπορούν κι οι ίδιοι να "παίξουν το παιχνίδι" χρησιμοποιώντας τα όπλα του Dall'Igna για να παρακάμψουν τους κανονισμούς.
Σίγουρα αυτή η ιστορία θα έχει πολύ μέλλον ακόμη, αν δεν παρέμβει η Dorna για να θέσει ένα τέλος σε όλα αυτά, κάτι όμως που προς το παρόν δεν έχει συμβεί κι ούτε διαφαίνεται ότι μπορεί να συμβεί στο άμεσο μέλλον…

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.