MotoGP Jerez: Άπιαστη η Yamaha, pole position για Quartararo!

Δεύτερος ο Mordibelli, ακολουθεί η Ducati

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

1/5/2021

Η τελευταία φορά που η Yamaha κέρδισε 4 αγώνες στην σειρά ήταν το 1980, πριν από 41 χρόνια! Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον αγώνα αλλά αυτή την στιγμή στην Yamaha έχουν τις καλύτερες πιθανότητες για αύριο. Η εκκίνηση στην πρώτη γραμμή είναι πολύ σημαντική στην Jerez και μπροστά είναι δύο Yamaha για να παλέψουν για την πρώτη, δύσκολη στροφή με τις Ducati που στριμώχνονται πίσω τους.

Η Yamaha ήταν σταθερά ταχύτερη στην Jerez από την αρχή, κυριαρχώντας και στην FP4 όπου ταχύτεροι ήταν ο Quartararo με τον Vinales, ενώ στην Q1 το πρώτο εισιτήριο για την Q2 πήρε ο Morbidelli. Ο οποίος θα πήγαινε κι αυτός στην Q2 αν δεν έκανε χρόνο σε άκυρο γύρο.

Η Q1 είχε και τις δύο Honda να παλεύουν για την Q2 που μετά τις διαδοχικές, καρμπόν (!) πτώσεις του Marquez και του Pol Espargaro στην είσοδο της 7^ηςστροφής, έπρεπε να δείξουν προσοχή στην δυνατή μάχη για το ποιος τελικά θα προκριθεί. Κι ενώ αρχικά ο Marquez έδειχνε πολύ γρήγορος, ο Morbidelli έκανε χρόνο στο 1,36 με όλους τους υπόλοιπους στο 1,37 και κλείδωσε την πρώτη θέση για αυτόν.

Ο Marquez έμπλεξε στο τέλος μαζί με άλλους οδηγούς και με ένα λάθος του Oliveira που έμοιαζε με μαζικό target fixation χάθηκε μία ευκαιρία που έτσι κι αλλιώς όμως δεν οδηγούσε στην Q2, από την στιγμή που ο Binder ήταν πιο γρήγορος ακόμη και από την ταχύτερη Honda του Pol Espargaro. Ακριβώς στο τέλος και ο Rossi έκανε ένα καλύτερο χρόνο και ξέφυγε από τις τελευταίες σειρές ενώ με ακύρωση του χρόνου του Oliveira ο Marquez ανέβηκε πίσω από τον Pol Espargaro και στις θέσεις 13 και 14 της γενικής κατάταξης.

Λίγοι αναβάτες παίρνουν το εισιτήριο για την Q2 και τα πηγαίνουν και εκεί καλά στην συνέχεια, αλλά αυτό ακριβώς έκανε ο Morbidelli και μάλιστα με το παραπάνω, όταν στην 13η στροφή γλίστρησε, έφτασε τις 68^ο κλίσης και το σήκωσε αντιγράφοντας τον Marquez!

Γλιστρήματα και παραλίγο και πτώση είχε και ο Quartararo όπως είπε και ο ίδιος, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να κάνει τον καλύτερο χρόνο και μάλιστα να τον βελτιώσει και στην συνέχεια την ώρα που πίσω του οι Ducati προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή θέση, καταλήγοντας να έχουν εσωτερική αναμέτρηση για την τρίτη θέση και μόνο. Από το μέσο της πίστας και μετά, η Ducati έχανε πολύ χρόνο έναντι της Yamaha κι αυτό φαινόταν σε όλους τους αναβάτες με την σειρά. Ο Miller τελικά πήρε την τρίτη θέση για την αυριανή εκκίνηση με τον Bagnaia στην τέταρτη θέση και τον Zarco λίγο πιο πίσω στην έκτη, ενώ μάλιστα ακολουθούσε και τον Quartararo!

Ανάμεσα στις Ducati βρέθηκε ο Nakagami και όχι τυχαία για σήμερα καθώς ήταν πράγματι η γρηγορότερη αλλά και πιο σταθερή σε ρυθμό Honda από την FP2 και μετά και μάλιστα κάνοντας ταχύτερο χρόνο στην FP3 από όλους τους υπόλοιπους γενικά.

Ο Vinales βρέθηκε στην 7^η θέση μετά τον Zarco έχοντας κι αυτός τα μικρογλιστρήματα χωρίς να ρισκάρει περισσότερο, με τον Aleix Espargaro να είναι εντυπωσιακός στην 8^η θέση μετά από δύο πτώσεις και τον Rins και Mir να ακολουθούν.

Ο Mir με τον Vinales είχαν την δική τους στιγμή νωρίτερα στις δοκιμές όταν ο Vinales βρέθηκε στην αγωνιστική γραμμή κάνοντας αργό γύρο και διακόπτοντας την προσπάθεια του Mir αλλά μετά τις αρχικές χειρονομίες δεν δόθηκε συνέχεια.

Πρέπει τώρα να δούμε πόσο καλά θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί την πρώτη θέση ο Quartararo για να κρατήσει πίσω τους τις Ducati στην εκκίνηση. Η Yamaha έχει τις καλύτερες πιθανότητες αύριο για νίκη αλλά και για ένα φοβερό σερί με 4 συνεχόμενες νίκες!

Κατάταξη Q1

Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Km/h	Χρόνος	Διαφ.
1	Franco MORBIDELLI	Yamaha	285.7	1'36.916
2	Brad BINDER	KTM	288.7	1'37.350	0.434 / 0.434
3	Pol ESPARGARO	Honda	291.8	1'37.407	0.491 / 0.057
4	Marc MARQUEZ	Honda	291.1	1'37.489	0.573 / 0.082
5	Enea BASTIANINI	Ducati	293.4	1'37.675	0.759 / 0.186
6	Miguel OLIVEIRA	KTM	291.1	1'37.746	0.830 / 0.071
7	Valentino ROSSI	Yamaha	284.2	1'37.915	0.999 / 0.169
8	Luca MARINI	Ducati	290.3	1'37.925	1.009 / 0.010
9	Danilo PETRUCCI	KTM	284.9	1'38.065	1.149 / 0.140
10	Alex MARQUEZ	Honda	289.5	1'38.069	1.153 / 0.004
11	Iker LECUONA	KTM	285.7	1'38.139	1.223 / 0.070
12	Lorenzo SAVADORI	Aprilia	285.7	1'38.325	1.409 / 0.186
13	Tito RABAT	Ducati	287.2	1'38.641	1.725 / 0.316

Κατάταξη Q2

Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Km/h	Χρόνος	Διαφ.
1	Fabio QUARTARARO	Yamaha	288.0	1'36.755
2	Franco MORBIDELLI	Yamaha	287.2	1'36.812	0.057 / 0.057
3	Jack MILLER	Ducati	298.3	1'36.860	0.105 / 0.048
4	Francesco BAGNAIA	Ducati	295.8	1'36.960	0.205 / 0.100
5	Takaaki NAKAGAMI	Honda	287.2	1'37.008	0.253 / 0.048
6	Johann ZARCO	Ducati	294.2	1'37.054	0.299 / 0.046
7	Maverick VIÑALES	Yamaha	288.0	1'37.070	0.315 / 0.016
8	Aleix ESPARGARO	Aprilia	288.7	1'37.085	0.330 / 0.015
9	Alex RINS	Suzuki	289.5	1'37.124	0.369 / 0.039
10	Joan MIR	Suzuki	287.2	1'37.154	0.399 / 0.030
11	Brad BINDER	KTM	288.0	1'37.467	0.712 / 0.313
12	Stefan BRADL	Honda	291.8	1'37.502	0.747 / 0.035

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!