MotoGP MOTUL Αργεντινή: Μικρές διαφορές στην εκκίνηση – ένας που ξεχωρίζει

Ο Marquez κράτησε τους πάντες πίσω…

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

30/3/2019

Το έκανε ξανά ο Marquez, για άλλη μία φορά στην pole position της Αργεντινής, εκεί που πάντα υπήρχε ένας Marquez στην εκκίνηση του αγώνα με μεγάλο φυσικά κενό πέρσι, όταν η Αργεντινή μας έδωσε την πιο περίεργη εκκίνηση στην ιστορία. Ο Jack Miller που είχε πέρσι την τιμητική του στην Αργεντινή, ο άνθρωπος που στο βρεγμένο μπορεί να ταπεινώσει του πάντες, και έτσι ακριβώς έχει κερδίσει στο Assen, δεν κατάφερε να μπει στην πρώτη γραμμή, ενώ είχε και μία πτώση νωρίτερα κυνηγώντας τον Rossi. Με τον Rossi θα μπορούσε να τρακάρει και ο Marquez για 3-4 φορές, την τελευταία μπαίνοντας στα pit ενώ εκείνος έβγαινε, ενώ το ίδιο θα έκανε και με τον Vinales όταν βγήκε για τα pit στο τέλος της FP4 χωρίς ο Vinales στην εξωτερική να το περιμένει, και να του στέλνει ένα νεύμα απορίας. Ο Marquez ήταν στον δικό του κόσμου σήμερα, απόλυτα συγκεντρωμένος και με ακριβές πλάνο όπως είπε και ο ίδιος, που έπρεπε να το αλλάξει όμως γιατί στην FP4 του έφυγε η αλυσίδα, βγήκε εκτός, έτρεξε μέσα στο γεμάτο νερό γκαζόν γεμίζοντας νερό τις μπότες και κατέληξε πάλι με τον καλύτερο χρόνο.

Είχε στόχο για τις δοκιμές κατάταξης να χρησιμοποιήσει τέσσερα ελαστικά και έχοντας μία μοτοσυκλέτα στην διάθεσή του η ομάδα άλλαξε κατευθείαν το πλάνο για τρία. Κάνοντας ένα λάθος στο πιο πιθανό σημείο να γίνει, εκεί στην πρώτη στροφή, ακύρωσε την μία του έξοδο, γύρισε πίσω άλλαξε πίσω ελαστικό και τα κατάφερε να κρατήσει του πάντες πίσω. Ο Vinales με τον Rossi ήταν για λίγο στο ένα-δύο για ελάχιστα δευτερόλεπτα κράτησαν αυτή την θέση αλλά ούτε ο Dovizioso είχε πει την τελευταία του λέξη, ούτε φυσικά και ο Marquez που ερχόταν για την τελευταία του προσπάθεια, παίρνοντας ξανά την πρώτη θέση για την αυριανή εκκίνηση! Πριν από αυτό οι διεκδικητές βρέθηκαν να είναι πολλοί, από τον Miller που ήταν αναμενόμενο, μέχρι τον Morbidelli και τον Quartaro που τελικά ολοκλήρωσαν στην 6^η και 7^η θέση. Την στιγμή που όλα τα μάτια ήταν καρφωμένα στον Crutchlow που θα ξεκινήσει τελικά 8^ος. Ο περσινός νικητής του αγώνα και με εξαιρετική επίδοση αυτές τις μέρες ήταν ικανός να κρατήσει την πρώτη θέση, αλλά ένα γλίστρημα στην τελευταία του προσπάθεια του στέρησε αυτή την ευκαιρία.

Ο Rossi ήταν στις τελευταίες δοκιμές η πιο γρήγορη Yamaha αλλά μία αλλαγή που έκανε ο Vinales στην γεωμετρία της μοτοσυκλέτας και τα ηλεκτρονικά τον βοήθησαν να βρει τα χαμένα δέκατα και να κρατήσει την δεύτερη θέση στην αυριανή γραμμή της εκκίνησης. Ο Rossi με τον Vinales είναι αλήθεια πως πήραν μία ώθηση από τον πολύ δυνατό σήμερα Miller σε έναν βασικό τομέα της πίστας. Αντίστοιχο ζευγάρι ήταν οι δύο Honda στο ξεκίνημα των χρονομετρημένων με τον Marquez να τραβά τον Lorenzo μέχρι που η απόστασή τους μεγάλωνε σιγά-σιγά. Τελικά ο χρόνος του Lorenzo ακυρώθηκε γιατί πάτησε στο πράσινο κομμάτι έξω από τα κερμπ της 14^ηςστροφής, με μικρό όμως ζήτημα καθώς έχασε μόλις μία θέση.

Ο Pol Espargaro και ο Nakagami έκαναν το μικρό τους θαύμα λίγο νωρίτερα, όταν πήραν το εισιτήριο για την Q2 με τον Nakagami να καταφέρνει να κρατηθεί τελικά μέσα στην δεκάδα και ο Pol να μην ανεβαίνει πιο πάνω από την 11^η. Η Suzuki είχε το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον Rins να μην καταφέρνει να στήσει την μοτοσυκλέτα όπως είπε η ίδια η ομάδα, ενώ πέρσι ήταν στο βάθρο.

Αύριο αν ο καιρός δεν πρωταγωνιστήσει, τότε το ζήτημα είναι ποιος θα καταφέρει να κρατήσει τον Marquez πίσω, και δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος που μπορεί απόλυτα να τα καταφέρει. Δεδομένο όμως είναι πως οι διαφορές είναι αμελητέες για όλη την πρώτη δεκάδα, και δεν σταματάμε να ποντάρουμε για το καλύτερο θέαμα!

ΘΕΣΗ	ΑΝΑΒΑΤΗΣ	ΜΟΤΟ	Km/h	ΧΡΟΝΟΣ	ΔΙΑΦ.1ΟΥ/ΠΡΟΗΓ.
1	Marc MARQUEZ	Honda	325.6	1'38.304
2	Maverick VIÑALES	Yamaha	319.2	1'38.458	0.154 / 0.154
3	Andrea DOVIZIOSO	Ducati	325.8	1'38.468	0.164 / 0.010
4	Valentino ROSSI	Yamaha	321.3	1'38.545	0.241 / 0.077
5	Jack MILLER	Ducati	328.3	1'38.548	0.244 / 0.003
6	Franco MORBIDELLI	Yamaha	317.9	1'38.886	0.582 / 0.338
7	Fabio QUARTARARO	Yamaha	321.9	1'38.897	0.593 / 0.011
8	Cal CRUTCHLOW	Honda	327.7	1'38.955	0.651 / 0.058
9	Takaaki NAKAGAMI	Honda	321.0	1'39.038	0.734 / 0.083
10	Danilo PETRUCCI	Ducati	327.3	1'39.093	0.789 / 0.055
11	Pol ESPARGARO	KTM	327.2	1'39.489	1.185 / 0.396
12	Jorge LORENZO	Honda	325.0	1'39.520	1.216 / 0.031
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Q1
1	Takaaki NAKAGAMI	Honda	319.5	1'39.064
2	Pol ESPARGARO	KTM	323.5	1'39.217	0.153 / 0.153
3	Aleix ESPARGARO	Aprilia	324.7	1'39.288	0.224 / 0.071
4	Miguel OLIVEIRA	KTM	317.4	1'39.298	0.234 / 0.010
5	Karel ABRAHAM	Ducati	324.7	1'39.331	0.267 / 0.033
6	Alex RINS	Suzuki	317.8	1'39.384	0.320 / 0.053
7	Francesco BAGNAIA	Ducati	321.9	1'39.387	0.323 / 0.003
8	Johann ZARCO	KTM	321.8	1'39.571	0.507 / 0.184
9	Joan MIR	Suzuki	326.2	1'39.605	0.541 / 0.034
10	Tito RABAT	Ducati	325.5	1'39.978	0.914 / 0.373
11	Hafizh SYAHRIN	KTM	316.2	1'40.053	0.989 / 0.075
12	Andrea IANNONE	Aprilia	318.0	1'40.118	1.054 / 0.065

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_675

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!