MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP: Οι συμβουλές του Marc Marquez στην Honda πριν φύγει

Χωρίς τελική ταχύτητα δεν θα δείτε πρωτάθλημα
1
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/12/2023

Η φυγή του Marc Marquez από το HRC ήταν το γεγονός της χρονιάς φέτος στα MotoGP, όχι μόνο γιατί η συνεργασία του Ισπανού πολυπρωταθλητή με την Honda έχει γράψει χρυσή ιστορία, αλλά κυρίως γιατί έσπασε το συμβόλαιό του για να φύγει από μια εργοστασιακή ομάδα και να πάει στην τέταρτη κατά σειρά δορυφορική ομάδα της Ducati. Φυσικά όλα αυτά δεν προέκυψαν ξαφνικά και τυχαία. Η μοτοσυκλέτα της Honda είχε χάσει την ανταγωνιστικότητά της, κάνοντας απαραίτητη την υπερπροσπάθεια των αναβατών της για να σταθούν μέσα στη δεκάδα. Ως αποτέλεσμα αυτής της διαρκούς απαίτησης από την μεριά της μοτοσυκλέτας για “εκτός ορίων” οδήγηση, ήταν οι πολλοί και σοβαροί τραυματισμοί όλων των αναβατών του HRC, ξεκινώντας από την “συνταξιοδότηση” του Jorge Lorenzo μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό, την απουσία του Alex Rins σχεδόν όλο το 2023, τις πολλές εγκαταλείψεις από τα δοκιμαστικά της Παρασκευής και του Σαββάτου του Joan Mir, τους αντίστοιχους τραυματισμούς και εγκαταλείψεις του Nakagami και φυσικά την γνωστή σε όλους μας ιστορία των θεαματικών πτώσεων και σοβαρών τραυματισμών του Marc Marquez που οδήγησε και στο οριστικό διαζύγιο με το HRC.

Τί όμως φταίει στη μοτοσυκλέτα της Honda που οδήγησε σταδιακά στη μείωση της ανταγωνιστικότητάς της; Η απάντηση του Marc Marquez σε αυτό το ερώτημα είναι πολύ συγκεκριμένη και εξηγεί εν μέρει και την συμπεριφορά του στα δοκιμαστικά.

2

“Μόνη της η μοτοσυκλέτα μέσα στην πίστα είναι ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο πιο αργή. Αν έχεις slipstreaming στις ευθείες, τότε αμέσως είσαι ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο πιο γρήγορος. Γι’ αυτό στα δοκιμαστικά πάντα ακολουθώ κάποιον από πίσω. Στη Μαλαισία που δεν βρήκα την ευκαιρία να ακολουθήσω κάποιον στις ευθείες και ήμουν 20ος. Στο Κατάρ είχαμε την 13η τελική ταχύτητα στο τέλος της ευθείας. Καταλαβαίνω τον κόσμο που σχολιάζει το γεγονός πως περιμένω κάποιον για να τον ακολουθήσω, αλλά αυτή είναι η κατάσταση με την Honda.

 Ούτε εγώ, ούτε ο Mir ψάχναμε να ακολουθήσουμε κάποιον τα προηγούμενα χρόνια.

Τους το είπα πριν φύγω, πως χωρίς τελική ταχύτητα δεν γίνεται να κερδίσεις πρωτάθλημα. Κάθε φορά που έβγαινα στην ευθεία έχανα και μια θέση. Πως να διεκδικήσεις τον τίτλο;

Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε φτερά με μεγαλύτερο ποσοστό downforce. Όσο περισσότερο downforce είχαμε από τα νέα φτερά, τόσο μεγαλύτερη και η αεροδυναμική αντίσταση. Οπότε η δύναμη του κινητήρα δεν επαρκούσε πια. Παλιά δεν είχαμε τόση κάθετη δύναμη από τα φτερά, οπότε και η δύναμη του κινητήρα επαρκούσε. Είμαι σίγουρος πως η Honda θα βρει τη λύση, αλλά χωρίς μεγαλύτερη τελική δύσκολα θα παλέψει για το πρωτάθλημα”.