MotoGP: Πόλεμος μεταξύ Honda και Ducati για τους “μηχανισμούς ρύθμισης ύψους” των αναρτήσεων

Θέμα επικινδυνότητας θέτουν οι αναβάτες της Honda
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

20/6/2021

Όσοι παρακολουθούν προσεκτικά τις δηλώσεις των αναβατών και τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων πριν, μετά και κατά την διάρκεια του τριήμερου που διαρκεί ο κάθε αγώνας, θα έχουν προσέξει πως το τελευταίο διάστημα γίνονται πολλές αναφορές στα συστήματα που χαμηλώνουν τις αναρτήσεις των μοτοσυκλετών και δίνουν πλεονέκτημα στις εκκινήσεις, αλλά πλέον και κατά την διάρκεια. H Ducati ήταν η πρώτη που τα χρησιμοποίησε και φαίνεται πως έχει καταφέρει να βρίσκεται ένα βήμα πιο μπροστά από τους υπόλοιπους κατασκευαστές.

Τουλάχιστον αυτό δήλωσε ο Maverick Vinales σε ερώτηση που του έγινε από δημοσιογράφο και αφορούσε την εξέλιξη που έχει κάνει η Yamaha σε αυτόν τον τομέα, καθώς η Μ1 είχε έως πρόσφατα τέτοιο μηχανισμό μόνο στην εμπρός ανάρτηση.

Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι απαντήσεις των αναβατών της Suzuki, που συνήθως δεν κάνουν καλούς χρόνους στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά και οι αναβάτες τους ξεκινούν από τις πίσω θέσεις του grid.

Μέχρι τώρα, από τη μεριά της Honda δεν είχε τοποθετηθεί δημόσια κάποιος για το ζήτημα, με εξαίρεση τη δήλωση του Marc Marquez (σε μία από τις δεκάδες σχετικές ερωτήσεις που κάνουν για αυτό το θέμα οι δημοσιογράφοι τελευταία….) πως για εκείνον τα συστήματα αυτά “δεν του αρέσουν” και προτιμά “ο ρόλος του αναβάτη να είναι πιο σημαντικός”.

 Όμως κατά τη διάρκεια των ελεύθερων και χρονομετρημένων δοκιμαστικών του αγώνα της Γερμανίας, ο Pol Espargaro έθεσε ξεκάθαρα θέμα “επικινδυνότητας” αυτών των μηχανισμών, λέγοντας πως όλες οι πτώσεις που είχε (μία σε κάθε σκέλος) οφείλονται αποκλειστικά στο μηχανισμό “εκτίναξης” της πίσω ανάρτησης στο τέλος της ευθείας κατά τη διάρκεια του φρεναρίσματος, προκαλώντας αστάθεια στη μοτοσυκλέτα.

Μάλιστα, συμπλήρωσε πως και οι πτώσεις το Nakagami είχαν ως αιτία αυτόν τον μηχανισμό.

Η αντίδραση της Ducati σε αυτές τις δηλώσεις ήταν άμεση και δια στόματος Jack Miller κατηγόρησε ευθέως τη Honda, πως προσπαθεί να δημιουργήσει ντόρο και να θέσει θέμα επικινδυνότητας των μηχανισμών ρύθμισης του ύψους των αναρτήσεων εν κινήσει, διότι η ίδια έχει μείνει πολύ πίσω στην εξέλιξη της μοτοσυκλέτας της.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η Ducati βλέπει με καχυποψία τις δηλώσεις των ανταγωνιστών της που αφορούν θέματα τεχνολογίας, τα οποία η ίδια έχει φέρει για πρώτη φορά στα MotoGP.

Για την Ιταλική εταιρεία, τόσο οι περιορισμοί που εφαρμόστηκαν για τα αεροδυναμικά βοηθήματα, όσο και η ένσταση για το περιβόητο “φτεράκι” στο κάτω μέρος του ψαλιδιού που έφτασε έως τις αίθουσες των αρμόδιων αθλητικών  δικαστηρίων και αφού αναγκάστηκε εκεί να δώσει όλες τις τεχνικές πληροφορίες με αποτέλεσμα να το “αντιγράψουν” όλοι οι αντίπαλοί της, είναι “βρόμικος πόλεμος” των ανταγωνιστών της για να περιορίσουν ή να καθυστερήσουν το τεχνολογικό προβάδισμα που έχει η ίδια.

Το σίγουρο είναι πως η Honda αντιμετωπίζει δυσκολίες φέτος και η αγωνιστική απόδοση του Marc Marquez δεν είναι ακόμα τόσο καλή για να τις κρύψει. Χρειάζεται να κάνει ένα άλμα εξέλιξης στη μοτοσυκλέτα της και αυτό απαιτεί χρόνο.

Την ίδια στιγμή η Ducati φαίνεται πως έχει φτιάξει μια μοτοσυκλέτα που τουλάχιστον τρεις διαφορετικοί αναβάτες μπορούν να την οδηγήσουν έως το βάθρο.

Προφανώς αυτό το γεγονός δεν επαρκεί από μόνο του για να ισχυριστούν οι Ιταλοί πως η Honda χρησιμοποιεί ως “λαγούς” τους αναβάτες της και ως “παπαγαλάκια” τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους της Dorna για να θέσει θέμα απαγόρευσης των μηχανισμών ρύθμισης του ύψους των αναρτήσεων εν κινήσει.

Ακόμα κι αν όντως το κάνει, αυτή τη φορά η Ducati μάλλον θα έχει στο πλευρό της τη Yamaha, την KTM, την Aprilia και τη Suzuki που σε αυτόν τον τομέα φαίνεται πως βρίσκονται πιο μπροστά από την Honda.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.