MotoGP: Silverstone Πρώτα Ελεύθερα δοκιμαστικά

Πρώτα τα Yamaha, πτώση ο Marquez
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

24/8/2018

Η σημαντικότερη είδηση από τα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά του Silverstone δεν είναι ότι έχει ήλιο στην Αγγλία, ούτε ότι έπεσε ο Marquez, αλλά ότι τα δύο Yamaha φιγουράρουν στις δύο πρώτες θέσεις και μάλιστα έχουν σημειώσει τελική ταχύτητα 322km/h όταν η ταχύτερη Honda μέχρι τώρα έχει πιάσει 325km/h στα χέρια του Cal Cruthlow και μόλις 320km/h στα χέρια του Marquez. Βέβαια τα Ducati έγραψαν 326km/h αλλά αυτό είναι αναμενόμενο… Θυμίζουμε ότι η άσφαλτος της πίστας είναι βελτιωμένη σε σχέση με πέρσι και ότι τα πάρα πολλά καμαράκια που είχαν δημιουργήσει τα αυτοκίνητα της Formula 1, έχουν μειωθεί. Περιμένουμε δηλαδή να δούμε τους χρόνους να πέφτουν αν ο ήλιος εξακολουθήσει να βρίσκεται πάνω στην πίστα και ίσως δούμε και ορισμένες εκπλήξεις από την μεριά των αναβατών. Ήδη τα Yamaha δείχνουν ετοιμοπόλεμα…

 

Κατάταξη πρώτων ελεύθερων δοκιμαστικών:

  1. Maverick Viñales ESP Movistar Yamaha (YZR-M1) 2m 02.073s 322km/h
  2. Valentino Rossi ITA Movistar Yamaha (YZR-M1) 2m 02.262s +0.189s 317k
  3. Andrea Dovizioso ITA Ducati Team (GP18) 2m 02.263s +0.190s 326k
  4. Cal Crutchlow GBR LCR Honda (RC213V) 2m 02.401s +0.328s 325k
  5. Jack Miller AUS Pramac Ducati (GP17) 2m 02.973s +0.900s 317k
  6. Jorge Lorenzo ESP Ducati Team (GP18) 2m 03.115s +1.042s 323k
  7. Tito Rabat ESP Reale Avintia (GP17) 2m 03.136s +1.063s 322k
  8. Andrea Iannone ITA Suzuki Ecstar (GSX-RR) 2m 03.207s +1.134s 317k
  9. Johann Zarco FRA Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1) 2m 03.243s +1.170s 317k
  10. Marc Marquez ESP Repsol Honda (RC213V) 2m 03.699s +1.626s 320k
  11. Alvaro Bautista ESP Angel Nieto Team (GP17) 2m 03.886s +1.813s 317k
  12. Bradley Smith GBR Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 04.013s +1.940s 316k
  13. Aleix Espargaro ESP Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2m 04.105s +2.032s 320k
  14. Takaaki Nakagami JPN LCR Honda (RC213V)* 2m 04.112s +2.039s 312k
  15. Danilo Petrucci ITA Pramac Ducati (GP18) 2m 04.170s +2.097s 322k
  16. Alex Rins ESP Suzuki Ecstar (GSX-RR) 2m 04.567s +2.494s 317k
  17. Dani Pedrosa ESP Repsol Honda (RC213V) 2m 04.601s +2.528s 319k
  18. Scott Redding GBR Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2m 04.966s +2.893s 313k
  19. Thomas Luthi SWI EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 2m 05.013s +2.940s 314k
  20. Franco Morbidelli ITA EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 2m 05.146s +3.073s 315k
  21. Karel Abraham CZE Angel Nieto Team (GP16) 2m 05.389s +3.316s 319k
  22. Hafizh Syahrin MAL Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1)* 2m 05.448s +3.375s 314k
  23. Xavier Simeon ESP Reale Avintia (GP16)* 2m 06.214s +4.141s 315k
  24. Loris Baz FRA Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 06.731s +4.658s 310k

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.