MotoGP Ταϊλάνδη 2019: Επικράτηση Yamaha στις FP1 & FP2

Αναμένονται μεγάλες μάχες

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/10/2019

Η πίστα του Buriram είναι αναμφίβολα μια πίστα που ευνοεί τις Μ1 της Yamaha κι αυτό επιβεβαιώθηκε από την εξέλιξη των δύο πρώτων, ελεύθερων, δοκιμαστικών της Παρασκευής. Στα FP1 το γεγονός όμως που επισκίασε τα γυρολόγια, ήταν η τρομακτική πτώση του Marquez από highsiding, που ανάγκασε μάλιστα τον παγκόσμιο πρωταθλητή να αποχωρήσει με ασθενοφόρο και να πάει στο νοσοκομείο, προκειμένου να γίνουν εξετάσεις στην πλάτη και το αριστερό του πόδι. Τελικά, προς ανακούφιση όλων στα πιτς, τα αποτελέσματα ήταν καλά και ο Marquez επέστρεψε στην πίστα για να λάβει κανονικά μέρος στα FP2.

Στα παραλειπόμενα της πρώτης μέρας συμπεριλαμβάνεται και η πρόταση που έγινε από την Yamaha προς τον Zarco, κάτι που επιβεβαίωσε και ο Lin Jarvis διευθυντής της Yamaha Racing, για να προσληφθεί ως test rider από το 2020. Σίγουρα δεν είναι αυτό ακριβώς που ονειρευόταν ως εξέλιξη στην καριέρα του ο Γάλλος, πρώην πλέον, αναβάτης της ΚΤΜ, ενώ όπως δήλωσε και ο Vinales η θέση του Zarco δεν είναι να δοκιμάζει, αλλά να αγωνίζεται μέσα στις πίστες.

Πίσω στα αγωνιστικά δρώμενα, οι πρώτες ελεύθερες δοκιμές ανέδειξαν ως ταχύτερο τον Maverick Vinales, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο την απουσία του Marquez –για τον λόγο που αναφέραμε και παραπάνω- ενώ και ο Quartararo πέρασε πάνω από τον Ισπανό της Repsol Honda, με διαφορά μόλις 0,191 δευτερόλεπτα πίσω από τον Vinales, κάνοντας το 1-2 για τη Yamaha. Ο χρόνος που είχε προλάβει να γράψει ο Marquez μέχρι και πέντε λεπτά πριν το τέλος της διαδικασίας, τον κατέταξε στην τρίτη θέση, με τον Dovizioso να αποτελεί τον ταχύτερο αναβάτη της Ducati στην τέταρτη. Πίσω του ήταν άλλο ένα Ducati, αυτό της Pramac με αναβάτη τον Jack Miller, ενώ έκτος ταχύτερος ήταν ο Valentino Rossi, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα δυνατός καθώς όπως είχε δηλώσει, έχει ως στόχο έναν τερματισμό στο βάθρο στην συγκεκριμένη πίστα. Οι Morbidelli, Petrucci, Mir και Bagnaia συμπλήρωσαν την ταχύτερη δεκάδα των FP1, με τον Rins να μένει 11^ος μετά από ένα τεχνικό πρόβλημα που αντιμετώπισε με την μοτοσυκλέτα του, ενώ συνεπής με τις καλές επιδόσεις ήταν και ο Aleix Espargaro που έφερε την Aprilia στην 12^η θέση. Πίσω του ήταν ο αδερφός του με την μοτοσυκλέτα της ΚΤΜ, ο οποίος να θυμίσουμε ότι επέστρεψε σε χρόνο ρεκόρ μετά το ατύχημα που του στοίχισε έναν σπασμένο καρπό, δίχως να είναι ακόμη στο 100% της φυσικής του κατάστασης.

Στα FP2 η κυριαρχία της Yamaha ήταν ακόμη πιο έντονη, με τις τέσσερις συνολικά μοτοσυκλέτες της (δύο εργοστασιακές και δύο δορυφορικές από την ομάδα της Petronas) να βρίσκονται στις πέντε πρώτες θέσεις. Μάλιστα, ο ταχύτερος όλων ήταν ο Fabio Quartararo που έκλεψε την πρωτιά από τον Vinales στα τελευταία λεπτά των δοκιμών. Τρίτος ήταν ο έτερος δορυφορικός αναβάτης της Yamaha, ο Franco Mrobidelli, ενώ ο Jack Miller μπήκε εμβόλιμα στην τέταρτη θέση διακόπτοντας το σερί της Yamaha, καθώς άφησε πέμπτο τον Valentino Rossi, ο οποίος πρέπει να σημειώσουμε ότι είχε έναν σταθερά γρήγορο ρυθμό.

Ο Marquez, που μέσα σε δύο ώρες από το ατύχημά του που τον έστειλε στο νοσοκομείο ήταν πίσω στην πίστα, δεν έδειξε να έχει πτοηθεί ιδιαίτερα και έκανε τον έκτο ταχύτερο χρόνο, ενώ για μεγάλο διάστημα ήταν ο γρηγορότερος αναβάτης μέσα στην πίστα. Στην έβδομη θέση ήταν ο όλο και πιο εντυπωσιακός Aleix Espargaro, αφήνοντας πίσω του τον Andrea Dovizioso και την Ducati. Να θυμίσουμε εδώ ότι ο Dovizioso στον αγώνα θα πρέπει να τερματίσει σε τέτοια θέση που η βαθμολογική συγκομιδή του να μην πάνω από δύο βαθμούς λιγότερους από αυτούς που θα πάρει ο Marquez, αν θέλει να διατηρήσει τις μαθηματικές του ελπίδες για τον τίτλο, σε θεωρητικό πάντα επίπεδο. Την δεκάδα έκλεισαν οι δύο αναβάτες της Suzuki, οι Joan Mir και Alex Rins (με αυτή τη σειρά), με τον Petrucci να μένει εκτός των δέκα πρώτων για μόλις 21 χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Αποτελέσματα FP2

1	Fabio Quartararo	Petronas Yamaha (YZR-M1)	1'30.404s
2	Maverick Viñales	Monster Yamaha (YZR-M1)	+0.193s
3	Franco Morbidelli	Petronas Yamaha (YZR-M1)	+0.221s
4	Jack Miller	Pramac Ducati (GP19)	+0.294s
5	Valentino Rossi	Monster Yamaha (YZR-M1)	+0.329s
6	Marc Marquez	Repsol Honda (RC213V)	+0.487s
7	Aleix Espargaro	Factory Aprilia Gresini (RS-GP)	+0.603s
8	Andrea Dovizioso	Ducati Team (GP19)	+0.623s
9	Joan Mir	Suzuki Ecstar (GSX-RR)*	+0.682s
10	Alex Rins	Suzuki Ecstar (GSX-RR)	+0.690s
11	Danilo Petrucci	Ducati Team (GP19)	+0.711s
12	Francesco Bagnaia	Pramac Ducati (GP18)	+0.750s
13	Cal Crutchlow	LCR Honda (RC213V)	+0.940s
14	Takaaki Nakagami	LCR Honda (RC213V)	+1.020s
15	Pol Espargaro	Red Bull KTM Factory (RC16)	+1.095s
16	Andrea Iannone	Factory Aprilia Gresini (RS-GP)	+1.108s
17	Karel Abraham	Reale Avintia Ducati (GP18)	+1.184s
18	Tito Rabat	Reale Avintia Ducati (GP18)	+1.528s
19	Miguel Oliveira	Red Bull KTM Tech3 (RC16)	+1.532s
20	Jorge Lorenzo	Repsol Honda (RC213V)	+1.545s
21	Mika Kallio	Red Bull KTM Factory (RC16)	+1.587s
22	Hafizh Syahrin	Red Bull KTM Tech3 (RC16)	+2.180s

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!