MotoGP Valencia: Δεν γίνεται να τελειώσει απλά! Pol position Vinales εν μέσω δράματος

Στρυμωγμένοι ξανά με ελάχιστες διαφορές…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/11/2018

Άλλη μία εκκίνηση με στρυμωγμένους σε χρόνο αναβάτες, χωρίς μεγάλες διαφορές έτσι όπως έθεσε τις προϋποθέσεις για δραματικές δοκιμές ο άστατος καιρός. Έμελλε σε αυτή την έντονη σεζόν, που ακολουθήσε την προηγούμενη, μία από τις πιο δραματικές των τελευταίων ετών, να μην καταλαγιάσει ούτε και η τελευταία εκκίνηση κι ας έχουμε από καιρό τώρα τον πρωταθλητή. Κάθε φορά που ο καιρός είναι βροχερός, οι διαφορές με τους πιο αργούς αναβάτες εξανεμίζονται, καθώς οι δύο βασικοί παράγοντες, εκείνος της μεγαλύτερης ιπποδύναμης κι εκείνος της διάθεσης για ρίσκο, αλλάζουν μεταξύ τους θέσεις.

Από τους καλύτερους της ημέρας ο Miller, που έβαλε σκοπό να τελειώσει την χρονιά όπως ακριβώς την ξεκίνησε στην Αργεντινή –εκεί στον δεύτερο αγώνα, όταν μας χάρισε την πιο επεισοδιακή εκκίνηση που έχει γίνει ποτέ. Μία εκκίνηση που οδήγησε σε αναθεώρηση και αποσαφήνιση των κανονισμών.. Δεν του βγήκε το ρίσκο αυτή την φορά, όλες τις τέσσερις φορές που το πήρε, καθώς τόσες πτώσεις σημείωσε.. Αν και πιο θεαματική πτώση ήταν εκείνη του Marquez, όχι όμως εξαιτίας του τρόπου που έπεσε, αλλά εξαιτίας του άθλου όταν σηκώθηκε..

Ξεκινώντας από την FP4 η πίστα είχε δείξει ήδη τα πρώτα σημάδια, δημιουργώντας ορισμένα στεγνά περάσματα κρατώντας την χειρότερη μορφή που θα μπορούσε να έχει. Τα slick ήταν ρίσκο και τα βρόχινα σκέτη καταστροφή, από την στιγμή που δεν είχε αρκετό νερό. Οι περισσότεροι ήθελαν να περιμένουν ροκανίζοντας τον χρόνο, ώστε να μην καταστρέψουν τα αριθμημένα βρόχινα, ούτε να κινδυνεύσουν από πτώση, αλλά είπαμε ο Miller λειτουργεί διαφορετικά από τους υπόλοιπους. Γενικότερα επικρατούσε μία εφορία στην FP4 παρόλο τις περίεργες συνθήκες στην πίστα, καθώς όλοι έκαναν ένα γρήγορο χρόνο κι αισθάνονταν όμορφα και περήφανοι για τον εαυτό τους… Ήταν γιατί ο Marquez καιροφυλακτούσε μέσα στο box και περίμενε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. Μόλις βγήκε στην πίστα, κατάλαβαν όλοι οι υπόλοιποι πως τόση ώρα δεν έτρεχαν όπως ακριβώς το νόμιζαν. Ο Petrucci άλλαζε χρώματα μέσα στο κράνος μόλις ο Marquez διέλυσε τον χρόνο του (λίγο μετά άλλαξε χρώμα η Ducati του όταν πήρε φωτιά) και τελικά ήταν ο Zarco που κατάφερε να τον πλησιάσει έστω και λίγο. Όμως ο Ισπανός ήταν ο μόνος που κατέβηκε κάτω από το 1.33 κατά την FP4 που οι συνθήκες ήταν σημαντικά χειρότερες από τις δοκιμές για την εκκίνηση που θα ξεκινούσαν αμέσως μετά.

Οι δύο Espargaro κατάφεραν να έρθουν αρκετά κοντά και σίγουρα πάνω από τον Dovizioso, ενώ από την εργοστασιακή Yamaha ο Vinales ήταν με διαφορά ταχύτερος, έναντι ενός Rossi που αντιμετώπιζε προβλήματα την στιγμή που εχθές ήταν ένας από τους ταχύτερος στην βροχή. Κι αυτό είναι σημείο κλειδί, γιατί αύριο αναμένεται συνέχεια βροχή, χωρίς κανένα σπαστικό ενδιάμεσο στάδιο.

Ωστόσο για την συνέχεια των δοκιμών, ο καιρός ήθελε να δώσει μία μικρή ευκαιρία στα slick, έτσι για να λένε οι αναβάτες πως τα δοκίμασαν αυτό το σαββατοκύριακο.. Στην Q1 ο Rossi συνέχισε να είναι εκτός συναγωνισμού την στιγμή που ο Vinales λάμβανε ειδοποίηση από την ομάδα του πως ο Iannone τον χρησιμοποιεί για «μουλάρι» τραβώντας τον μπροστά. Οι δυο τους θα πάλευαν για την πρώτη θέση της Q1 και όχι για κάποιο εισιτήριο προς την Q2 από την στιγμή που παρά τις επιθέσεις, κανείς άλλος δεν τους έπαιρνε τις θέσεις, ούτε ο Lorenzo που επέστρεψε για τον τελευταίο αγώνα. Το χέρι του είναι ακόμη υποτροφικό όπως είπε ο ίδιος, εξαιτίας του πρόσφατου χειρουργείου που άργησε να γίνει στην ώρα του, κι έτσι η αποκατάσταση πήρε περισσότερο χρόνο.

Με την έναρξη της Q2 ο Marquez πήρε γραμμή για μία βέβαιη σχεδόν pole position, θέλοντας να αποχαιρετήσει την χρονιά με ακόμη ένα κερασάκι στην ήδη βαρυφορτωμένη τούρτα που θα πάρει μαζί του για τις διακοπές των Χριστουγέννων, όμως θα ζούσε το δικό του δράμα. Ένα lowside με περίπου 140 χιλιόμετρα τον έστειλε στην αμμοπαγίδα και με την πρώτη περιστροφή του σώματος βγήκε ο αριστερός ώμος του από την θέση. Δεν ήθελε πολύ, εδώ τον έβγαλε κατά τους πανηγυρισμούς με τον Redding μόλις πήρε το πρωτάθλημα, οπότε η οποιαδήποτε πτώση ήταν υπεραρκετή. Σφαδάζοντας από τους πόνους, καβάλησε συνοδηγός σε ένα παπί της Honda και τον μετέφεραν στο τροχόσπιτο για να βάλουν τον ώμο στην θέση του και φυσικά ο Marquez ήταν σε δύο λεπτά πίσω στο box έτοιμος να μπει στην πίστα. Σύμφωνα με τον άνθρωπο της οργάνωσης που βρίσκεται στα pit, η ομάδα προσπάθησε να πείσει τον Marquez να μείνει εκεί αν θέλει ή αν βγει ξανά, να μην ζοριστεί για το καλύτερο αποτέλεσμα, που είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να πεις στον Marquez για να τον κάνεις να πάει για pole position..

Βγήκε κυνηγώντας τον χρόνο του Vinales ο οποίος τον βελτίωσε και λίγο για να είναι σίγουρος πως θα μείνει εκεί, στην πρώτη θέση. Ο Marquez έφτασε έως την τρίτη και θα είχε άλλη μία τελευταία προσπάθεια, αλλά γλίστρησε στην πρώτη στροφή, έστω και για λίγο, αλλά αρκετά ώστε να μην μπορεί να συνεχίσει την προσπάθεια για ακόμη καλύτερο χρόνο. Πίσω ο άνθρωπος που τον πλησίασε στην FP4, ο Zarco, θα έπεφτε ενώ ο Dovizioso θα κατάφερνε να κρατήσει την τρίτη θέση, καθώς την δεύτερη την έχασε από τον Rins που από το πουθενά, ήταν το καλύτερο Suzuki στα τελευταία λεπτά της χρονομέτρησης… Εκεί στο τέλος κατάφερε και ο Petrucci να δώσει μία μικρή απάντηση στον Marquez για όσα είχαν γίνει νωρίτερα στην FP4 κατεβάζοντάς τον άλλη μία θέση, με τον Espargaro της KTM να συνεχίζει την εξαιρετική του επίδοση. Ήταν ο άλλος Espargaro που θα ανέβαινε στην 8η θέση μετά τον Iannone, για να συμπληρωθεί έτσι μία οκτάδα με έξι διαφορετικούς κατασκευαστές!

Χωρίς να υπολογίσει κανείς τίποτα περισσότερο, από τον ίδιο τον καιρό, ο αυριανός τελευταίος αγώνας αναμένεται απρόβλεπτος και σίγουρα επεισοδιακός, από την στιγμή που δύσκολα θα ξεφύγει κάποιος μπροστά, παρόλο που όλοι έχουν τα μάτια επάνω στον Vinales. Ένα χρόνο είχε να πάρει pole position και τώρα το κατάφερνε μέσα στην Ισπανία και αφού πρώτα πέρασε από την Q1, οπότε αύριο δεν θα παραδώσει εύκολα τα όπλα..

Αποτελέσματα Q2

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Χρόνος
Διαφ.1ου
Προη.
1
Maverick VIÑALES
Yamaha
1'31.312
 
 
2
Alex RINS
Suzuki
1'31.380
0.068
0.068
3
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
1'31.392
0.080
0.012
4
Danilo PETRUCCI
Ducati
1'31.414
0.102
0.022
5
Marc MARQUEZ
Honda
1'31.442
0.130
0.028
6
Pol ESPARGARO
KTM
1'31.577
0.265
0.135
7
Andrea IANNONE
Suzuki
1'31.629
0.317
0.052
8
Aleix ESPARGARO
Aprilia
1'31.630
0.318
0.001
9
Dani PEDROSA
Honda
1'32.140
0.828
0.510
10
Jack MILLER
Ducati
1'32.145
0.833
0.005
11
Johann ZARCO
Yamaha
1'32.179
0.867
0.034
12
Michele PIRRO
Ducati
1'32.310
0.998
0.131
 
Αποτελέσματα Q1:
 
 
 
 
Q2
Andrea IANNONE
Suzuki
1'31.382
 
 
Q2
Maverick VIÑALES
Yamaha
1'31.858
0.476
0.476
13
Jorge LORENZO
Ducati
1'31.900
0.518
0.042
14
Takaaki NAKAGAMI
Honda
1'31.928
0.546
0.028
15
Franco MORBIDELLI
Honda
1'32.385
1.003
0.457
16
Valentino ROSSI
Yamaha
1'32.452
1.070
0.067
17
Thomas LUTHI
Honda
1'32.545
1.163
0.093
18
Karel ABRAHAM
Ducati
1'32.547
1.165
0.002
19
Alvaro BAUTISTA
Ducati
1'32.568
1.186
0.021
20
Stefan BRADL
Honda
1'32.708
1.326
0.140
21
Hafizh SYAHRIN
Yamaha
1'32.749
1.367
0.041
22
Bradley SMITH
KTM
1'33.011
1.629
0.262
23
Jordi TORRES
Ducati
1'34.427
3.045
1.416
24
Scott REDDING
Aprilia
1'35.171
3.789
0.744

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.