MotoGP Valencia Χρονομετρημένα δοκιμαστικά: Ποιος θα πιάσει τον μικρό αύριο;

Ιταλικός μονόλογος
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

13/11/2021

Με τους εργοστασιακούς αναβάτες της Honda να είναι εκτός μάχης μετά το τρομακτικό ατύχημα του Pol Espargaro που τον έστειλε στο νοσομοκείο και πιθανόν να χάσει τον αυριανό αγώνα και τον Marc Marquez τραυματία εδώ και αρκετές ημέρες, τα χρονομετρημένα δοκιμαστηκά ξεκίνησαν με τους αναβάτες της Ducati να έχουν το πάνω χέρ,ι λαμβάνοντας υπόψη τους χρόνους τους στα ελεύθερα δοκιμαστηκά που προηγήθηκαν. Πολύ δυνατή και η Suzuki με τους Mir και Rins να δείχνουν πιο φορμαρισμένοι από τους δύο αναβάτες της Yamaha. Εξαιρετική και η εμφάνιση του Valentino Rossi στα τελαυταία Q2 που συμμετέχει στην καριέρα του.

Ο Rossi παραλίγο να γίνει ο μεγάλος πρωταγνωνιστής στους πρώτους γύρους των Q2, αλλά ευτυχώς δεν τα κατάφερε! Λέμε "ευτυχώς" διότι τη στιγμή που ήταν στο slip-streaming πίσω από τη μοτοσυκλέτα του Bagnaia άργησε να βγει στον καθαρό αέρα στο τέλος της ευθείας (πιθανόν και με τους carbon δίσκους των φρένων ακόμα κρύους) με αποτέλεσμα να μην έχει την επιβράδυνση που περίμενε και παραλίγο να σκάσει πάνω στη μοτοσυκλέτα του Bangaia. Μετά από αυτό το δυνατό "ΩΧ!' που ακούστηκε από το box της Ducati και τους εκατοντάδες οπαδούς του Rossi που ήταν στις κερκίδες, ακολούθησε ένας ιταλικός μονόλογος, με τον Jack Miller να σπάει πρώτος το φράγμα του 1:31 και να βάζει φωτιά στα χρονόμετρα. Ο Mir ήταν εκείνος που θα απαντούσε πρώτος, ανεβαίνοντας στη δεύτερη θέση, όμως ο Bagnaia έκοψε τον βήχα σε όλους πολύ γρήγορα, κάνοντας το 1-2 για την Ducati. Μόνο που ο Jorge Martin είχε τα δικά του σχέδια και κάνοντας ακριβώς τον ίδιο χρόνο με τον Miller πήρε τη δεύτερη θέση! Όλα έδειχναν πως θα υπάρξει απάντηση από τους εργοστασιακούς αναβάτες της Ducati στον "μικρό" και πράγματι με το δεύτερο καινούριο πίσω ελαστικό άρχισαν να κατεβάζουν χρόνο. Η προσπάθειά τους όμως δεν ολοκληρώθηκε, καθώς και οι δύο τους είχαν πτώση, με την μοτοσυκλέτα του Bagnaia να μένει στο κέντρο της πίστας για αρκετή ώρα. Οι κίτρινες σημαίες ανέμιζαν, μόνο που ο Martin είχε προλάβει να περάσει και σπάζοντας το φράγμα του 1:30 πήρε άλλη μια pole possition στην πρώτη του χρονιά στα MotoGP, βάζοντας το όνομά του στο club με τους πιο δυνατούς αναβάτες την επόμενη χρονιά.    

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.