Γράφτηκε από: 
τον Μπάμπη Μέντη

Πως πρέπει να οδηγάς μια MotoGP

Η δυσκολία να ξεχάσεις αυτά που ξέρεις

Οι αγωνιστικές μοτοσυκλέτες των MotoGP είναι αρκετά απλές ως κατασκευές και έχουν σχεδόν όλες τους την ίδια αρχιτεκτονική με τις supersport και superbike που οδηγούμε κι εμείς στο δρόμο. Ένας κινητήρας, ένα πλαίσιο, ένα τηλεσκοπικό πιρούνι εμπρός και ένα διπλό ψαλίδι με ανάρτηση μονού αμορτισέρ με μοχλικό. Μπορεί τα ελαστικά και η ποιότητα των εξαρτημάτων τους να είναι διαστημικά ανώτερη από τις μοτοσυκλέτες παραγωγής, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι αναβάτες που μεταπηδούν από την Moto2 στα MotoGP. Η συνέντευξη του Brad Binder αμέσως μετά την πρώτη ημέρα δοκιμών με μια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα των MotoGP ήταν άκρως κατατοπιστική και έχει μεγάλο ενδιαφέρον για να κατανοήσουμε πως ακόμα και οι πιο έμπειροι και ταλαντούχοι αναβάτες του κόσμου έχουν τα ίδια προβλήματα με εμάς, όταν καβαλάνε μοτοσυκλέτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά και δυνατότητες. Υπάρχουν πολλές σχολές για να σου μάθουν να οδηγάς σωστά και γρήγορα μια μοτοσυκλέτα στο δρόμο ή την πίστα, όμως ελάχιστες φορές μπαίνουν σε λεπτομέρειες που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να οδηγάς μοτοσυκλέτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά απόδοσης.

Όταν ο Dovizioso λέει πως έκατσε πίσω από τον Marquez για να δει τί γραμμή παίρνει στο sector 2 της πίστας της Αυστρίας και όταν ο Marquez λέει πως έκατσε πίσω από τον Dovisiozo για να δει τί γραμμές παίρνει στο Mugello, καταλαβαίνουμε πως ακόμα και οι καλύτεροι αναβάτες του κόσμου “ψάχνονται” συνεχώς για να βρουν τον ιδανικό τρόπο οδήγησης, ο οποίος μάλιστα μπορεί να αλλάξει εντελώς την επόμενη χρονιά, αν βελτιωθεί η πρόσφυση των ελαστικών ή χαλάσει η πίστα σε κάποιο σημείο της κ.τ.λ. Κι ενώ αυτοί οι κορυφαίοι αναβάτες του κόσμου γνωρίζουν τη θεωρία οδήγησης μιας MotoGP καλύτερα από τον καθένα μας, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες όταν έρθει η ώρα να την κάνουν πράξη. Αυτό ακριβώς ομολογεί και ο Brad Binder μετά την πρώτη εμπειρία που είχε με την εργοστασιακή KTM RC16: “Όταν εξοικειώθηκα με την μοτοσυκλέτα πήγαινα όλο και πιο γρήγορα, όμως τότε άρχισα να την οδηγάω σαν να είναι Moto2 και αυτό με δυσκόλεψε να βελτιωθώ.”  Γιατί λέει πως αν οδηγήσεις μια MotoGP όπως θα οδηγούσες μια Moto2 δεν μπορείς να καταβάσεις χρόνο; Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος στον εαυτό του όταν ζήτησε από τον Dani Pedrosa να μπουν μαζί στην πίστα και να ακολουθήσει από πίσω των έμπειρο ισπανό. “Έκανα τον ταχύτερο χρόνο μου πίσω από τον Dani. Όλη η διαφορά είναι στις γραμμές και στο πόσο γρήγορα σηκώνεις όρθια τη μοτοσυκλέτα στις εξόδους. Αν δεις τα στοιχεία της τηλεμετρίας του Pol Espargaro θα τρελαθείς. Νομίζεις πως με τα Moto2 έχεις περισσότερη ώρα τέρμα ανοιχτό το γκάζι, όμως στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο! Στα MotoGP χρησιμοποιείς πολύ περισσότερο το γκάζι. Γι΄αυτό ήταν πολύ δύσκολο να το δουλέψω μέσα στο μυαλό μου και να το εφαρμόσω στην πράξη. Έτσι έφτανα σε ένα σημείο που έπιανα ταβάνι και δεν μπορούσα να βελτιώσω τους χρόνους μου διότι αυθόρμητα οδηγούσα την μοτοσυκλέτα σαν Moto2, έχοντας την περισσότερη ώρα πλαγιασμένη, κάνοντας περισσότερα μέτρα μέσα στην πίστα και μειώνοντας τον χρόνο που είχα τέρμα ανοιχτό το γκάζι.”

Βλέπουμε δηλαδή πως προσαρμογή στις διαφορετικές απαιτήσεις κάθε μοτοσυκλέτας δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, ούτε για αναβάτες του παγκοσμίου πρωταθλήματος των GP. Όπως συμπέρανε ο Brad Binder κλείνοντας τη συνέντευξή του: Ο τρόπος που ο Pol Espargaro ανοίγει το γκάζι και ο τρόπος του κρατάει το γκάζι πλαγιασμένος είναι εξωπραγματικός. Έχω πολλά να μάθω. Ακόμα και το γεγονός πως σε κάθε γύρο είσαι δύο δευτερόλεπτα πιο γρήγορος απ’ ότι έχει συνηθίσει το σώμα σου στη Moto2, σημαίνει πως πρέπει να δουλέψω ακόμα περισσότερο στη φυσική κατάσταση, παρ’ ότι σήμερα δεν είχα τόσο πρόβλημα όσο περίμενα… βέβαια ίσως αυτό έχει να κάνει με το γεγονός πως οδηγούσα αργά.”