Π.Π. MotoGP 2019, Jerez: Επιστροφή Marquez στην κορυφή

Μεγάλο το βαθμολογικό ενδιαφέρον
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

5/5/2019

Ο πρώτος αγώνας επί ευρωπαϊκού εδάφους δεν θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο από συναρπαστικός και να συνοδεύεται από μεγάλες προσδοκίες, μιας και η μέχρι στιγμής εξέλιξη του πρωταθλήματος έχει δημιουργήσει τις ιδανικές συνθήκες για έντονο συναγωνισμό.
Οι δοκιμές της Παρασκευής και του Σαββάτου επεφύλαξαν ανάμεικτα συναισθήματα για την Yamaha, ενώ στο warm up τα Honda έδειξαν συνέπεια στον δυνατό ρυθμό που είχαν το προηγούμενο διήμερο. Η μεγάλη έκπληξη φυσικά ήταν η pole position της Quartararo, με τα δύο δορυφορικά Yamaha να δείχνουν σε καλύτερη κατάσταση από τα εργοστασιακά της Monster Energy Yamaha. Από την άλλη, ο βασικός παράγοντας που θα καθόριζε το αποτέλεσμα ήταν τα ελαστικά, με την καινούργια άσφαλτο της πίστας να αλλάζει σημαντικά τα δεδομένα.
Με το σβήσιμο των φώτων ο Marquez εκσφενδονίστηκε μπροστά και τρία Yamaha (Quartararο, Morbideli και Vinales) να τον καταδιώκουν, ενώ και ο Rossi κατάφερε να κερδίσει δύο θέσεις, ανεβαίνοντας στην ενδέκατη από την 13η που ξεκίνησε. Η πίεση του Morbideli στον Marquez είχε ως αποτέλεσμα να γραφτούν γρήγοροι από την αρχή, ενώ από την άλλη μεριά το καλύτερο Ducati ήταν αυτό του Dovizioso στην πέμπτη θέση. Ο Rins με το Suzuki έκανε επίσης μια καλή εκκίνηση και βρέθηκε στην έκτη θέση από τους πρώτους γύρους, δείχνοντας μια αρκετά επιθετική διάθεση. Ενδεικτικό μάλιστα ήταν και το ρεκόρ πίστας που κατάφερε νωρίς ο αναβάτης της Suzuki, στο κυνήγι του Ducati το οποίο κατάφερε να το περάσει.


Το γκρουπ των πρώτων αναβατών δεν άργησε ιδιαίτερα να κάνει μια μικρή διαφορά, ενώ πιο πίσω ο Rossi είχε κολλήσει στην δέκατη θέση, πίσω από τον Miller που εκμεταλλευόταν την μεγαλύτερη δύναμη της μοτοσυκλέτας του συγκριτικά με το Μ1 του Γιατρού. Μπροστά, όσο εξελισσόταν ο αγώνας, ο Marquez άρχιζε να χτίζει σιγά-σιγά μια διαφορά από τους διώκτες του, καθώς μέσα σε έναν γύρο κατάφερε σχεδόν να διπλασιάσει την απόστασή του από τον Morbideli. Μοιραία το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στην μάχη της δεύτερης θέσης ανάμεσα στα τρία Yamaha, ενώ και ο διαρκώς αυξανόμενος ρυθμός του Rins, έβαλε και τον Ισπανό στο παιχνίδι του βάθρου.
Στη μέση του αγώνα, εκεί που αρχίζουν τα ελαστικά να παίζουν μεγαλύτερο ρόλο, ήρθε η καταστροφή για τον Quartararo, τον οποίο πρόδωσε η μοτοσυκλέτα του και τον ανάγκασε σε εγκατάλειψη (ξεσπώντας σε κλάματα μέσα στο box του), με τον Rins να βρίσκεται αυτός στην δεύτερη θέση, αφού προηγουμένως είχε περάσει τον Morbideli. Ο Marquez εν τω μεταξύ άρχισε να απομακρύνεται ακόμη περισσότερο, ενώ ο Dovizioso που ήθελε την μεγαλύτερη δυνατή συγκομιδή βαθμών, μπήκε κι αυτός στο κυνήγια ενός τερματισμού στο βάθρο, με τον Petrucci να προσπαθεί κι αυτός να ακολουθήσει τον ρυθμό του team mate του στην Ducati.


Επτά γύρους πριν το τέλος, δημιουργήθηκε μια ακόμη ωραία μάχη ανάμεσα σε Rossi και Miller με τον Ιταλό να περνάει με μια ωραία κίνηση, σε αντίθεση με τον Jorge Lorenzo που για άλλη μια φορά είχε κακή επίδοση, καθώς έδινε μάχες για τις τελευταίες θέσεις που δίνουν βαθμό. Ο Rossi δεν περιορίστηκε εκεί, αφού μετά από έναν γύρο πέρασε και τον Crutchlow ανεβαίνοντας στην έκτη θέση. Ομοίως και ο Aleix Espargaro με την Aprilia περίμενε το τέλος του αγώνα για να ανακάμψει, με στόχο να μπει στην δεκάδα.


Η πτώση της καρό σημαίας βρήκε τελικά νικητή –ως αναμενόταν- τον Marc Marquez, τον Rins δεύτερο, ενώ στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε ο Vinales, καθώς δεν υπέκυψε στην ασφυκτική πίεση του Dovizioso στους δύο τελευταίους γύρους. Με τα συγκεκριμένα αποτελέσματα, το πρωτάθλημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αφού οι διαφορές στην βαθμολογία παραμένουν εξαιρετικά μικρές και αναμένουμε με μεγάλη αγωνία την συνέχεια επί ευρωπαϊκού εδάφους.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.