Prima Pramac 2023 - Με τους Jorge Martin και Johann Zarco
Make or break χρονιά για τον Γάλλο, λιγότερη η πίεση για τον Ισπανό, αμφότεροι με Ducati Desmosedici Gp23
Από τον
Κώστα Γκαζή
26/1/2023
Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, οι Martin & Zarco παραμένουν στην περιφερειακή ομάδα της Ducati, ελπίζοντας πως το 2023 θα μπορέσουν επιτέλους να ξεχωρίσουν με τα αποτελέσματα τους.
Ο Johann Zarco μπορεί να είναι δυο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στη Moto2 (2015 & 2016), και να έχει εντυπωσιάσει σε αρκετούς αγώνες του MotoGP, όμως δεν έχει καταφέρει να κερδίσει ούτε έναν αγώνα MotoGP στα έξι χρόνια που συμμετέχει στη μεγάλη κατηγορία του Πρωταθλήματος. Έφτασε τα 32, και όμως ακόμα παλεύει να ξεχωρίσει, έχοντας τερματίσει 6ος, 6ος, 18ος, 13ος, 5ος και 8ος αυτά τα έξι χρόνια συμμετοχής του. Στην προσπάθεια του να αποκτήσει νοοτροπία νικητή είχε μέχρι πρότινος στο πλευρό του ως προπονητή και εμψυχωτή και τον θρύλο των αγώνων MX (αλλά και της ασφάλτου) Jean-Michel Bayle, όμως όπως σας γράψαμε πρόσφατα, ο αναβάτης της Prima Pramac αποφάσισε να μην συνεχίσει μαζί του και το 2023. Η ευθύνη τώρα πέφτει στους ώμους του Γάλλου, με τη νέα χρονιά να είναι αυτή που είτε θα τον αναδείξει, είτε θα τον “θάψει”.
Δίπλα του, βρίσκεται ένας ακόμη αναβάτης με μεγάλο φυσικό ταλέντο και αντίστοιχη ταχύτητα, που επίσης δεν έχει καταφέρει να εκπληρώσει τις προσδοκίες των φαν και της ομάδας του -καθότι νεότερος όμως, έχει περισσότερα “ψωμιά” από τον Zarco. Ο “Martinator” είναι Παγκόσμιος Πρωταθλητής Moto3 (2018), ενώ είχε κερδίσει και το Red Bull Rookies Cup του 2014. Με την είσοδο του στο MotoGP το 2021, πήρε αμέσως νίκη, 4 pole positions και 4 βάθρα, τερματίζοντας στην 9η θέση, και παίρνοντας τον τίτλο του Rookie της χρονιάς. Είχε παράλληα όμως κι ένα σοβαρό ατύχημα απ’ το οποίο ευτυχώς τη γλίτωσε φθηνά. Κι εκεί που όλοι σκεφτόταν πως το 2022 το αστέρι του Martin θα έλαμπε, εκείνος ανέβηκε μεν ξανά 4 φορές στο βάθρο και πήρε 5 pole positions, όμως δεν πήρε καμία νίκη και τερμάτισε ξανά 9ος.
Για το 2023 οι Ducati Desmosedici Gp23 της Prima Pramac διατηρούν τον γνωστό χρωματικό συνδυασμό λευκού-κόκκινου-μοβ, ενώ αμφότεροι οι αναβάτες της ομάδας θα οδηγήσουν την τελευταία έκδοση της μοτοσυκλέτας
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: