Στην προηγούμενη αναφορά μας στο μεγάλο ταξίδι με τη Zontes 703F προς τη μεγαλούπολη στις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού Σαγκάη, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης είχε ήδη καλύψει τα μισά της διαδρομής πατώντας στο έδαφος του Καζακστάν.

Εκεί ο Έλληνας αναβάτης ήρθε αντιμέτωπος με τις ακραίες θερμοκρασίες της ερήμου του νότιου Καζακστάν, διανυκτέρευσε στο ιστορικό Τουρκιστάν πριν πάρει πορεία για την πρωτεύουσα Αλμάτι, όπου θα γινόταν και ο προγραμματισμένος έλεγχος της μοτοσυκλέτας πριν από το συνοριακό πέρασμα προς την Κίνα.

Όπως περιγράφει ο ίδιος:

“Όλη την ημέρα η θερμή ατμόσφαιρα παραμόρφωνε στα μάτια μου το στεγνό, αφυδατωμένο τοπίο της ερήμου, ‘περικυκλώνοντας’ επικίνδυνα τις αισθήσεις μου, ενώ το πείσμα, ο εγωισμός και το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης ήταν αυτά που με κράτησαν πάνω στη σέλα της Zontes 703F και αντίκρισα λυτρωτικά το Τουρκιστάν αργά το απόγευμα. Κουφάλα νεκροθάφτη, εντέλει τα κατάφερα…

Το Τουρκιστάν, που στα περσικά σημαίνει ‘Η γη των Τούρκων’, με φιλοξένησε για δύο μέρες και μου διηγήθηκε τη μακραίωνη ιστορική παρουσία του, που χρονολογείται τουλάχιστον από την 3η χιλιετία π.Χ. Κατέχοντας κομβική θέση πάνω στον Δρόμο του Μεταξιού, το Τουρκιστάν γνώρισε μεγάλη οικονομική και πολιτιστική ακμή κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, ενώ τα δύο επιβλητικά μαυσωλεία (Μαυσωλείο Khoja Ahmed Yasawi, Μαυσωλείο Rabiya Sultan Begim) στο κέντρο της πόλης αναφέρονται σ’ εκείνη την ιστορική περίοδο. Ειδικά το Μαυσωλείο Khoja Ahmed Yasawi μού θύμισε έντονα τα αντίστοιχα που έκτισε ο Ταμερλάνος στη μαγευτική Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν…

Ένας υποτυπώδης αυτοκινητόδρομος φιλοξένησε την κατοπινή πορεία της ακούραστης Zontes 703F από το Τουρκιστάν στην Αλμάτι (850 χλμ.), προσφέροντάς μου χαλαρά και ξεκούραστα χιλιόμετρα. Παράλληλα, η εμφάνιση της πανύψηλης κορμοστασιάς των ορέων Tian Shan στο βάθος του ορίζοντα έσπασε τη μονοτονία του επίπεδου τοπίου της ερήμου, ενώ η θερμοκρασία κατέβηκε αισθητά, τουλάχιστον κατά 10°C…

Απλωμένη στους πρόποδες των Tian Shan, η Αλμάτι ήταν μια πόλη που την ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή! Με αρχιτεκτονική κομψότητα, μνημεία και αγάλματα της σοβιετικής εποχής, υπέροχα νεοκλασικά οικοδομήματα, πλατιές δεντροσκέπαστες λεωφόρους και ειδυλλιακά πάρκα, η ατμοσφαιρική Αλμάτι συνιστούσε μια πόλη απρόσμενα όμορφη και ρομαντική, γεμάτη κρυφές χάρες και δίχως περιττά φτιαξίδια…

Η πρώην πρωτεύουσα του Καζακστάν μετρά μόλις 172 έτη ζωής (ιδρύθηκε το 1854) και με φιλοξένησε για τρεις μέρες. Κατά την παρουσία μου στην Αλμάτι, μεταξύ άλλων, επισκέφθηκα την τοπική αντιπροσωπεία της Zontes, καθώς είχε έρθει η ώρα να αλλάξω λάδια στη μοτοσυκλέτα. Ο Zarab, ο τοπικός αντιπρόσωπος, ανέλαβε ο ίδιος προσωπικά την αλλαγή λαδιών, ενώ παράλληλα πραγματοποίησε έναν τυπικό έλεγχο της μαύρης μοτοσυκλέτας που είχε ξεπεράσει τα 6.000 χλμ. ταξιδιού. ‘Κερασμένο’ το σέρβις, όπως και το τραπέζωμα που μου πρόσφερε το ίδιο βράδυ με τοπικά εδέσματα. Σε ευχαριστώ πολύ αγαπητέ Zarab…

Και τώρα, Κίνα! Μόλις 330 χλμ. υπολείπονταν για να βάλω ρόδα στη motherland της μαύρης Zontes 703F! Τα δύσκολα ήταν μπροστά μου, κι εννοώ το συνοριακό πέρασμα στην Κίνα. Αποχαιρέτησα τη συννεφιασμένη Αλμάτι και διανυκτέρευσα στην κωμόπολη Ζάρκεντ, μόλις 35 χλμ. πριν από τη μεθοριακή γραμμή Καζακστάν – Κίνας. Εκείνο το βράδυ τα βλέφαρά μου δεν ‘σφάλισαν’ πάνω από 4–5 ώρες, με αγωνία και άγχος σε υπερθετικό βαθμό! Η επόμενη μέρα θα ήταν η πιο καθοριστική ίσως του Zontes Athens 2 Shanghai 2026…”

Για να περάσει σε κινέζικο έδαφος, ο Μητσάκης έπρεπε πρώτα να περάσει από τις πολύπλοκες διαδικασίες εισόδου στη χώρα, πριν κάνει τα πρώτα του χιλιόμετρα στους αυτοκινητοδρόμους της Κίνας, γράφοντας πορεία μέσα από την επαρχία Xinjiang και τις ιστορικές πολιτείες-οάσεις της ερήμου Τακλαμακάν, με σταθμούς την Turpan και τη Hami.

“Στην κινέζικη συνοριακή πόλη Horgos παρέμεινα δύο ημέρες και βίωσα ένα μικρό γραφειοκρατικό εφιάλτη, καθώς οι διαδικασίες για την είσοδο της μοτοσυκλέτας στη χώρα ήταν πολλές και σύνθετες. Αφού ολοκληρώθηκε ο έλεγχος των αποσκευών και της μοτοσυκλέτας (πέρασε από μηχάνημα X-ray), οδήγησα κατόπιν τη μοτοσυκλέτα σ’ έναν φυλασσόμενο χώρο των τελωνείων όπου κλειδώθηκε, ενώ εγώ κατέλυσα σ’ ένα κοντινό ξενοδοχείο. Την επόμενη μέρα, αφού έδωσα θεωρητικές εξετάσεις για την απόκτηση κινέζικου διπλώματος οδήγησης -κατάφερα και το πήρα-, εκδόθηκε η κινέζικη άδεια κυκλοφορίας της μοτοσυκλέτας και η ασφαλιστική της κάλυψη. Πλέον, ήμουν έτοιμος να οδηγήσω τη μαύρη Zontes 703F στους δρόμους της Κίνας. Τόσο απλά…

Ο χάρτης που απλώθηκε το βράδυ πάνω στο κρεβάτι μού υπενθύμισε το πρώτο κομμάτι της διαδρομής (2.100 χλμ.) στην Κίνα. Πεδίο δράσης τα όρια της αυτόνομης επαρχίας Xinjiang, η οποία καλύπτεται στο σύνολό της από το άγονο κορμί της ερήμου Τακλαμακάν. Σε αλλοτινές εποχές, οι πολιτείες-οάσεις Horgos, Kuytun, Turpan, Hami, Dunhuang και Jiayuguan αποτελούσαν τους υπερπολύτιμους κρίκους ζωής στην αλυσίδα του Μεταξένιου Δρόμου μέσα στην Τακλαμακάν. Έξι αστικά κέντρα της σύγχρονης Κίνας που θα φιλοξενούσαν την πορεία μου τις αμέσως επόμενες μέρες.

Και τελικά, ανυπόμονος και αρκετά αγχωμένος ξεκίνησα ανατολικά! Η διαδρομή Horgos–Kuytun αποτέλεσε τη διαδικασία εξοικείωσής μου με την πραγματικότητα των καλοσχεδιασμένων κινέζικων αυτοκινητοδρόμων. Αμέτρητες κάμερες, αυστηρή τήρηση των ορίων ταχύτητας, πολλά φορτηγά, διόδια, δυσκολία στον ανεφοδιασμό καυσίμων, βαρετές ευθείες, προσεκτικοί οδηγοί, υποδειγματική σήμανση, ελάχιστες μοτοσυκλέτες. Θετικότατες εντέλει οι πρώτες εντυπώσεις.

Αφού διανυκτέρευσα στην άχρωμη πόλη Kuytun, ο ήλιος που ξύπνησε το επόμενο πρωινό μ’ αντίκρισε ήδη καθοδόν για την Turpan. Στο μακρινό παρελθόν, η προσέγγιση της Turpan αποτελούσε για τα καραβάνια των εμπόρων του Μεταξένιου Δρόμου την υπέρτατη δοκιμασία ανθρώπων και υποζυγίων στα καυτά δεινά της Τακλαμακάν. Δικαιολογημένα άλλωστε, αφού η Turpan, κτισμένη 154 μ. κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, λογίζεται ως η πιο θερμή περιοχή της Κίνας – η θερμοκρασία το καλοκαίρι αγγίζει εδώ τους 50°C…

Προσεγγίζοντας κάθιδρος και εξαντλημένος τις δυτικές παρυφές της όασης, εύκολα κατανόησα –και οπωσδήποτε συμμερίστηκα– τα συναισθήματα των παλαιοτέρων ταξιδιωτών όταν αντίκριζαν το λυτρωτικό θέαμα της όασης που φιλοξενεί την Turpan, μια πράσινη ανάσα ζωής που φωλιάζει στους πρόποδες των ορέων Bonga San.

Φημισμένη για το γλυκόπιοτο κρασί των αμπελώνων της, η Turpan με κέρδισε με τη γαλήνια ατμόσφαιρα, τους νωχελικούς ρυθμούς καθημερινότητας και τη γλυκιά ηρεμία που βασίλευε στα όριά της. Στην προσπάθεια να μεταπηδήσω σε μια άλλη μυθική διάσταση του χρόνου και να αφουγκραστώ το μακρινό παρελθόν της Turpan όταν αυτή αποτελούσε έναν από τους σπουδαιότερους εμπορικούς σταθμούς στον Δρόμο του Μεταξιού, επισκέφθηκα τα σιωπηλά ερείπια της παλαιάς πρωτεύουσας Gaochang, τις σπηλιές βουδιστών μοναχών στην κοντινή τοποθεσία Bezeklik και το τζαμί Musk στο κέντρο της Turpan.

Ωστόσο, την παράσταση έκλεψαν τα θεαματικά ‘Βουνά της Φωτιάς’, ένα απογυμνωμένο ορεινό δημιούργημα βαμμένο στις εκτυφλωτικές αποχρώσεις του κόκκινου. Γρανιτένιοι ορεινοί όγκοι, συμπαγή πορφυρά βράχια και καφεκόκκινα φαράγγια έμοιαζαν να έχουν σμιλευτεί από το χέρι ενός θεϊκού γλύπτη, συνθέτοντας το κόκκινο όνειρο της ερήμου Τακλαμακάν που ανάγκασε τον αμφιβληστροειδή μου να παραληρεί από θαυμασμό.

Και μετά, Hami! Ένας υποδειγματικός αυτοκινητόδρομος με οδήγησε χαλαρά στην επόμενη μεταξένια πολιτεία της Τακλαμακάν, της οποίας τα πεπόνια φημίζονται ως τα γευστικότερα της Κίνας. Παρεμπιπτόντως, είχαν αποσπάσει τις επίμονες προτιμήσεις αρκετών Κινέζων αυτοκρατόρων. Το ίδιο βράδυ, κάτω από έναν έναστρο ουρανό δείπνησα σ’ ένα υπαίθριο εστιατόριο της Hami απολαμβάνοντας κρέας με πιλάφι, λαχανικά, μπόλικα φρούτα κι ένα μπουκάλι ντόπιο λευκό κρασί. Κι όσον αφορά τις γευστικές προτιμήσεις των αυτοκρατόρων, όντως είχαν δίκιο…”

Στη συνέχεια, ο Έλληνας ταξιδιώτης συνέχισε πάνω στα χνάρια του Δρόμου του Μεταξιού κινούμενος προς τη Dunhuang και τη Jiayuguan, τις σπηλιές βουδιστών μοναχών στο Mogao, τους αμμόλοφους του Mingshashan, τη λίμνη Crescent Moon Lake και το δυτικό άκρο του Σινικού Τείχους, σε ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο της πορείας προς τη Σαγκάη.

“Αποχαιρετώντας τη Hami με κατεύθυνση την πόλη Dunhuang (420 χλμ. ανατολικά), η ματιά μου καλωσόρισε και πάλι τις απέραντες διαστάσεις της ερήμου Τακλαμακάν και οι σκέψεις μου εγκλωβίστηκαν στην απεραντοσύνη της υπομονής και στη σιωπή της μοναξιάς. Για ακόμη μία μέρα, κρατώντας στιβαρά το τιμόνι της μαύρης Zontes 703F, διέσχιζα τη μεγαλύτερη έρημο της ασιατικής ηπείρου – και δεύτερη μεγαλύτερη του κόσμου μετά τη Σαχάρα. Η έρημος Τακλαμακάν αποτελούσε για αιώνες, μαζί με την οροσειρά των Ιμαλαΐων στα νότια και την έρημο Γκόμπι στα βόρεια, τη φυσική ασπίδα προστασίας των Κινέζων Χαν από τις ενοχλητικές επισκέψεις του ‘έξω κόσμου’.

Τη διήμερη παραμονή μου στη Dunhuang, ένα σημαντικό σταυροδρόμι του Δρόμου του Μεταξιού, επέβαλλαν δύο λόγοι. Ο πρώτος ήταν οι 492 σπηλιές βουδιστών μοναχών που βρίσκονταν λαξευμένες στην κάθετη πλευρά ενός ασβεστολιθικού υψώματος στην τοποθεσία Mogao – χρονολογούνται από το 365 μ.Χ. Τα ποικιλόμορφα αγάλματα του Βούδα και οι καλοδιατηρημένες θρησκευτικές τοιχογραφίες που κοσμούσαν τα τοιχώματα των μοναστικών κελιών αντιπροσωπεύουν μοναδικά δείγματα βουδιστικής καλλιτεχνικής έκφρασης.

Ο δεύτερος λόγος ήταν το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των τεράστιων αμμόλοφων που περικύκλωναν ασφυκτικά τη Dunhuang. Στο Εθνικό Πάρκο Mingshashan αγνάντεψα σαγηνευμένος γιγάντιες κιτρινόμαυρες θίνες που συνιστούσαν τις εξωπραγματικές παραστάσεις της τοπικής ερήμου. Κάτω από την καυτή απληστία του ήλιου σκαρφάλωσα εξουθενωμένος στην κορυφή του ψηλότερου αμμόλοφου της Κίνας, περπάτησα δίπλα στην ειδυλλιακή λίμνη Crescent Moon Lake, αλλά βόλτα με βακτριανή καμήλα δεν έκανα τελικά…

Dunhuang–Jiayuguan, 410 χλμ. Η επόμενη διαδρομή του Zontes Athens 2 Shanghai 2026 μέσα στην Κίνα. Με την τιμή της βενζίνης να κυμαίνεται γύρω στο 1,00 ευρώ/λίτρο και τη διέλευση των διοδίων να είναι τυπικά ελεύθερη για τις μοτοσυκλέτες, η τσέπη μου έκανε πάρτι. Παρεμπιπτόντως, όλες οι χρηματικές συναλλαγές μου στην Κίνα γίνονταν αποκλειστικά μέσω της εφαρμογής Alipay, ενώ για τη σωστότερη πλοήγησή μου είχα αντικαταστήσει το Google Maps με το app AMAP.

Η πόλη Jiayuguan είναι απόλυτα ταυτισμένη με το τέλος του Σινικού Τείχους προς δυσμάς. Έχοντας διανύσει μια πορεία χιλιάδων χιλιομέτρων πάνω στο ποικιλόμορφο ανάγλυφο της κινέζικης γης, στη Jiayuguan τελειώνει το Σινικό Τείχος, οριοθετώντας σε αλλοτινές εποχές το δυτικότερο άκρο της κινέζικης αυτοκρατορίας. Την αποστολή του Τείχους, που προστάτευε τις γόνιμες εκτάσεις και τους υπηκόους της Ουράνιας Αυτοκρατορίας από τις ληστρικές επιδρομές των γειτονικών φυλών του Βορρά, αναλάμβανε να συνεχίσει πλέον η έρημος Τακλαμακάν – που στην τοπική διάλεκτο σημαίνει ‘Έρημος χωρίς επιστροφή’…

Στις μεταξένιες εποχές η Jiayuguan αποτελούσε ένα κομβικό σημείο άφιξης των εμπορικών καραβανιών, που έρχονταν φορτωμένα με αγαθά από την αρχαία κινέζικη πρωτεύουσα Xi’an. Στην πολύβουη υπαίθρια αγορά της Jiayuguan, ντόπιοι μεταπράτες αγόραζαν τα εμπορεύματα και στη συνέχεια ξεκινούσαν με τις καμήλες τους την παράτολμη διάσχιση της ερήμου Τακλαμακάν, με προορισμό την πόλη Kashgar. Γι’ αυτούς τους τολμηρούς εμπόρους, η Jiayuguan λογιζόταν ως η ‘Πύλη της Κόλασης’, μια πύλη που οδηγούσε κατευθείαν στο αμμώδες βασίλειο της αδυσώπητης κινέζικης ερήμου. Σοκαριστική λεπτομέρεια: κατά το παρελθόν, αμέτρητοι μελλοθάνατοι εγκληματίες εκδιώκονταν από τη Jiayuguan, προκειμένου η έρημος Τακλαμακάν να εκτελέσει τη θανατική τους ποινή.

Ύψιστο σημείο αναφοράς της Jiayuguan αποτελεί ένα μνημειώδες στρατιωτικό κάστρο που ολοκληρώθηκε το 1352. Διατηρημένο σε άριστη κατάσταση, η περιήγηση στους χώρους του ήταν αναμφίβολα μια συναρπαστική εμπειρία, ενώ αρκετά τμήματα του Σινικού Τείχους είχαν αναπαλαιωθεί με εξαιρετικό τρόπο. Και καθώς περπατούσα αργόσυρτα πάνω στις επάλξεις και στους εσωτερικούς χώρους του κάστρου, με τα μάτια της φαντασίας μου αντίκρισα σαστισμένος μυριάδες Κινέζους στρατιώτες να δίνουν τον ύστατο αγώνα για την προάσπιση της κραταιάς κινέζικης αυτοκρατορίας. Άθελά μου, εδώ, στη δυτική εσχατιά της Ουράνιας Αυτοκρατορίας, είχα γίνει αυτόπτης μάρτυρας άλλης μιας σελίδας Ιστορίας, γραμμένης με αίμα και ιδρώτα πάνω στην καυτή άμμο της ερήμου Τακλαμακάν…”

Αφήνοντας πίσω την έρημο Τακλαμακάν, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης κατευθύνεται ανατολικά προς τη Chengdu, έχοντας περάσει στα καταπράσινα ορεινά τοπία της ενδοχώρας, με σταθμούς τις πόλεις Zhangye, Lanzhou, Longnan και Chengdu, ενώ είχε πλέον ολοκληρώσει σχεδόν τα 2/3 της διαδρομής του στην Κίνα.

“Με την εικόνα της σκονισμένης Jiayuguan να χάνεται μέσα στην πρωινή αχλύ, το ίχνος της ηλεκτρονικής πυξίδας έδειχνε επίμονα την ανατολή και η ματιά μου κοιτούσε μόνο μπροστά. Άλλη μια ημερήσια πορεία πάνω στα μισοσβησμένα ίχνη των εμπορικών καραβανιών του Μεταξένιου Δρόμου ξεκινούσε εδώ, στην έρημο Τακλαμακάν. Για τις επόμενες τέσσερις μέρες η κόκκινη γραμμή του χάρτη θα ένωνε τις πόλεις Zhangye, Lanzhou, Longnan και Chengdu, καταγράφοντας επιπλέον 1.900 κινέζικα χιλιόμετρα στο κοντέρ της μαύρης Zontes 703F…

Ωστόσο, έχοντας μελετήσει επισταμένα τον χάρτη της διαδρομής ως την πόλη Lanzhou, διαπίστωσα με συγκρατημένη διάθεση πως αρκετές καφέ–πράσινες ‘κηλίδες’ άρχιζαν να παρεμβάλλονται όλο και περισσότερο στο κίτρινο χρώμα της ερήμου, μια σαφή ένδειξη των επικείμενων αλλαγών της γεωμορφολογίας του εδάφους. Και πραγματικά, πριν από τη Lanzhou το γυμνό και άγονο οικοσύστημα ξεκίνησε μια απεγνωσμένη μάχη να παραμείνει μέσα στο οπτικό μου πεδίο, αντιπαλεύοντας το πράσινο χρώμα της φύσης που εμφανιζόταν με πρωταγωνιστικές πλέον αξιώσεις στη διαμόρφωση της τοπικής χλωρίδας. Εντέλει, η έρημος Τακλαμακάν με αποχαιρέτησε οριστικά και μαζί της χάθηκαν και οι ατελείωτες ευθείες της μοναξιάς…

Σταδιακά η ασφάλτινη λωρίδα άρχισε να ελίσσεται ανάμεσα σε διαβρωμένα υψίπεδα και χαμηλούς λόφους που φιλοξενούσαν καλλιεργήσιμες αγροτικές εκτάσεις, ενώ δεκάδες χωριά και μικρές κωμοπόλεις συμπλήρωναν τις ειδυλλιακές παραστάσεις που άρχισε να μου προσφέρει απλόχερα η γαλήνια κινέζικη ύπαιθρος. Και φυσικά, δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους μικρά αστικά κέντρα, τα οποία παρουσίαζαν μια εκνευριστικά άχρωμη πολεοδομική όψη με πανύψηλα κτίρια και πανομοιότυπο χωροταξικό σχεδιασμό.

Η Lanzhou, ένα πάλαι ποτέ σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο του Δρόμου του Μεταξιού, καθρεπτίζεται στα θολά νερά του Κίτρινου Ποταμού και αποτελεί σήμερα τον σπουδαιότερο συγκοινωνιακό κόμβο στην ευρύτερη περιοχή της βόρειας-κεντρικής Κίνας. Αρκετά πρωτότυπη και διασκεδαστική ήταν πάντως η πρώτη μου γνωριμία με την πρωτεύουσα της επαρχίας Gansu, καθώς βρέθηκα να ξεναγούμαι στους δρόμους της Lanzhou από μια τριμελή οικογένεια που καβαλούσε –όλοι τους δίχως κράνη– ένα scooter Zontes G368. Ζήτω η τρέλα.

Η πεζογέφυρα Zhongshan Bridge, το πάρκο Baitashan Park και ο ταοϊστικός ναός Baiyun Taoist Temple δέχτηκαν την πρωινή επίσκεψή μου, ενώ το ίδιο βράδυ συμμετείχα σ’ ένα ζωντανό φολκλορικό πανηγύρι. Σε κεντρικές πλατείες και πάρκα της Lanzhou ντόπιοι όλων των ηλικιών εκτελούσαν ασκήσεις αεροβικής ή χόρευαν με δυνατή μουσική, πλήθος μικροπωλητών με στημένους πάγκους πωλούσαν τις πραμάτειές τους και αμέτρητα υπαίθρια εστιατόρια κατέκλυζαν τα πεζοδρόμια της πόλης, μετουσιώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο τη νυχτερινή μου περιπλάνηση σε μια ξεχωριστή γιορτή αισθήσεων.

Όμως, το ταξιδιωτικό ‘κεφάλαιο’ της Lanzhou δεν μπορούσε να κλείσει δίχως μια χαλαρή βόλτα δίπλα στις όχθες του Κίτρινου Ποταμού. Με μήκος 5.460 χλμ., η δεύτερη μεγαλύτερη υδάτινη αρτηρία της χώρας αποτελεί το δώρο του Θεού για την Κίνα – όπως ο Νείλος για την Αίγυπτο. Και, παρά το γεγονός πως δίπλα στις λασπωμένες όχθες του πρωτοεμφανίστηκε πριν από 5.000 χρόνια ο κινέζικος πολιτισμός, ο Κίτρινος Ποταμός εξακολουθεί να αποτελεί ευλογία για την Κίνα, αφού τροφοδοτεί με ζωή τις απέραντες εκτάσεις που διασχίζει, έχοντας παράλληλα συσπειρώσει γύρω του περισσότερο από τον μισό πληθυσμό της χώρας.

Η διαδρομή Lanzhou-Longnan-Chengdu ήταν μια από τις συναρπαστικότερες ορεινές διαδρομές που έχω οδηγήσει. Για περίπου 400 χλμ., πανύψηλες βουνοκορφές, καταιγιστικό πράσινο, πλούσια νερά, δασωμένα φαράγγια και δεκάδες απομονωμένα χωριουδάκια γαντζωμένα στις απότομες βουνοπλαγιές σχημάτιζαν την αρχέτυπη εικόνα μιας άγνωστης –σε μένα– ορεσίβιας Κίνας. Το εξερευνητικό βλέμμα μου ήταν διαρκώς εγκλωβισμένο σ’ έναν κλειστό πράσινο ορίζοντα, ενώ τα αμέτρητα τούνελ και οι εκατοντάδες γέφυρες του δρόμου έμοιαζαν να οδηγούν τη μαύρη Zontes 703F ψηλά στον ουρανό, κυριολεκτικά κάτω από τα σύννεφα…

Με την άφιξή μου στην Chengdu, το ταξίδι είχε σχεδόν ολοκληρώσει τα 2/3 της διαδρομής του στην Κίνα – περίπου 2.100 χλμ. ανατολικότερα με καρτερούσε η Σαγκάη. Διήμερη ξεκούραση και ανασυγκρότηση εδώ στην Chengdu, όπου το πρόγραμμα ξενάγησης περιλάμβανε –μεταξύ άλλων– επίσκεψη στον ζωολογικό κήπο της πόλης για να ταΐσω τα συμπαθητικά πάντα…”

Η Σαγκάη σηματοδοτεί την ολοκλήρωση του Zontes Athens 2 Shanghai 2026 μετά από 14.000 χιλιόμετρα και 50 ημέρες ταξιδιού. Τα τελευταία αυτά χιλιόμετρα περιλαμβάνουν τη διαδρομή από την Chengdu στην Chongqing, τη συνέχεια προς την Zhangjiajie και την τελική ευθεία έως τις ακτές του Ειρηνικού.

“Τρεις μέρες στην πόλη Chengdu και μόλις πρόλαβα να ικανοποιήσω τα ‘θέλω’ μου. Αρχικά πήγα στο κέντρο ‘Chengdu Research Base of Giant Panda Breeding’, όπου αντίκρισα τα λατρεμένα panda. Στη συνέχεια βίωσα εμπειρίες και παραστάσεις θρησκευτικής κατάνυξης με την επίσκεψη στον ιερό χώρο του βουδιστικού μοναστηριού Wenshu Yuan Monastery. Και φυσικά, για νυχτοπερπατήματα επέλεξα την κοσμοπολίτικη περιοχή πέριξ της φημισμένης γέφυρας Anshun Bridge, η οποία αποτελεί το εμβληματικό στολίδι της πόλης.

Καλά είχα φτάσει οδικώς ως την Chengdu, οδηγώντας τη μαύρη Zontes 703F στους αυτοκινητοδρόμους της Δυτικής και Κεντρικής Κίνας. Τώρα όμως ξεκινούσαν τα δύσκολα, αφού από την Chengdu ως την Shanghai (2.100 χλμ.) απαγορεύονταν οι μοτοσυκλέτες στους αυτοκινητοδρόμους. Κατά συνέπεια, το επαρχιακό οδικό δίκτυο θα αναλάμβανε την κατοπινή μου πορεία ως τις ακτές του Ειρηνικού. Ωστόσο, δεν ήταν μόνο η πολυκοσμία του δρόμου που είχα να αντιμετωπίσω, αλλά και το γεγονός πως πλέον θα ταξίδευα σε περιοχές με περίοδο βροχών.

Η διαδρομή Chengdu-Chongqing (340 χλμ.) ήταν μια βουτιά μέσα στην καταπράσινη ορεινή φύση της Κεντρικής Κίνας, ενώ η στενή ασφάλτινη λωρίδα μου πρόσφερε μοναδικά στιγμιότυπα από την καθημερινότητα των κατοίκων της κινέζικης επαρχίας. Και παρά τη δυσβάστακτη υγρασία και την κούραση του δρόμου, μιλάμε για 8 ώρες οδήγησης, έβρισκα το κουράγιο και κατέβαινα συχνά από τη μοτοσυκλέτα για να φωτογραφίζω.

Σημείο αναφοράς της φουτουριστικής Chongqing αποτελούσε ο συρμός του μετρό που περνούσε μέσα από μια κατοικία. Αφού πήγα και θαύμασα αυτήν την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική πρωτοτυπία, έκανα κατόπιν μια μεγάλη νυχτερινή βόλτα στην απαστράπτουσα από φώτα και χρώματα Chongqing, η οποία συνιστούσε μια high-tech αστική πρόταση που έκανε τη Νέα Υόρκη να μοιάζει με μεγάλο χωριό.

Επόμενη στάση στην ορεινή διαδρομή της μαύρης Zontes 703F προς τη μητροπολιτική Shanghai αποτέλεσε η πόλη Zhangjiajie. Η διήμερη παραμονή μου εδώ ήταν επιβεβλημένη, μιας και ήθελα διακαώς να περπατήσω πάνω στη μακρύτερη και ψηλότερη γέφυρα με γυάλινο δάπεδο στον κόσμο. Με συνολικό μήκος 430 μ. και ύψος 400 μ. πάνω από ένα βαθύ φαράγγι, η διάσχιση της συγκεκριμένης γέφυρας ήταν μια εμπειρία που δεν ήθελα με τίποτα να χάσω! Και πραγματικά, το περπάτημα πάνω στην Zhangjiajie Glass Bridge αποδείχθηκε μια συναρπαστική εμπειρία. Σε κάθε βήμα μου είχα την εντύπωση πως θα έπεφτα στο κενό, τουλάχιστον στην αρχή, κυρίαρχη ήταν η τρομολαγνική αίσθηση πως περπατούσα στον ουρανό! Σίγουρα άξιζε.

Ένας δεύτερος λόγος που έριξα άγκυρα στην Zhangjiajie ήταν το Εθνικό Πάρκο Zhangjiajie National Forest Park, το οποίο “δάνεισε” το εξωπραγματικό φυσικό σκηνικό του για τα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας AVATAR. Δυστυχώς ο καιρός μου τα χάλασε και αρκέστηκα σε μια αρκετά σύντομη περιήγηση, αφού η βροχή και η ομίχλη κάθε άλλο παρά σύμμαχοί μου ήταν. Δεν πειράζει όμως, αρκεί που είδα την ταινία.

Αποχαιρετώντας την Zhangjiajie, μετρούσα ήδη 20 ημέρες στην Κίνα. Παραδόξως, δεν περνούσε μέρα που να μην νιώθω ένα δυνατό, διαφορετικό συναίσθημα, το οποίο λίγες χώρες μπορούν να στο προκαλέσουν. Και σίγουρα η Κίνα μπορεί. Εκτός όμως από τα στοιχεία καθημερινότητας που αντίκριζα, με περικύκλωναν –κυριολεκτικά– και οι ίδιοι οι άνθρωποι αυτής της χώρας! Ούτε στιγμή δεν ένιωθα μόνος, αφού σε κάθε στάση βρισκόμουν κυκλωμένος από καλοπροαίρετους και γελαστούς ντόπιους. Και φυσικά, η αναφορά της εθνικής μου καταγωγής, συν το γεγονός ότι ταξίδεψα από την Ελλάδα ως τη μακρινή Κίνα με τη μοτοσυκλέτα μου, έκανε συνήθως τα στόματα να ανοίγουν από έκπληξη και θαυμασμό."

Φινάλε στις ακτές του Ειρηνικού

"Και τώρα η τελική ευθεία: Zhangjiajie-Shanghai (1.300 χλμ). Τέσσερις τελευταίες μέρες στους δρόμους της Ανατολικής Κίνας με βροχερό καιρό, δυνατό αέρα, χαμηλή νέφωση και τον τροπικό τυφώνα Dolphin να περνά αρκετά κοντά στη διαδρομή μου, υποχρεώνοντας 300.000 κατοίκους να εγκαταλείψουν προληπτικά τις εστίες τους! Ήθελε όντως πείσμα, επιμονή, ψυχικό σθένος και τύχη για να αντικρίσω τις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού! Τώρα στο τέλος, τα είχα δει όλα.

Όταν όμως αντίκρισα στο βάθος του βροχερού ορίζοντα τους ουρανοξύστες της Σαγκάης να βελονίζουν τον ουρανό, τα δεινά των τελευταίων ημερών ξεχάστηκαν μεμιάς! Το μητροπολιτικό κέντρο της Κίνας κυμάτισε την καρό σημαία του τερματισμού στο διηπειρωτικό ράλι Zontes Athens 2 Shanghai κι εγώ πανηγύριζα έξαλλα, μεθυσμένος από το νέκταρ της νίκης.

Η Σαγκάη δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι μια πόλη βγαλμένη από το μέλλον! Αφού έκανα μια γυροβολιά στο φουτουριστικό κέντρο της Σαγκάης, οδήγησα κατόπιν τη μαύρη Zontes 703F στον χώρο του λιμανιού, για να συσκευαστεί σε ξυλοκιβώτιο για την ακτοπλοϊκή επιστροφή της στην Ελλάδα – εγώ θα επέστρεφα αεροπορικώς. Μετά από μια απροβλημάτιστη ταξιδιωτική συμβίωση 14.000 χλμ., αναβάτης και μοτοσυκλέτα ανανεώσαμε το ραντεβού μας σε περίπου δύο μήνες, στο λιμάνι του Πειραιά.

Την τελευταία μέρα, περπατώντας στη σκιά των πανύψηλων ουρανοξυστών, αναπόφευκτη ήταν μια αναδρομή στο κοντινό παρελθόν. Αποχαιρετώντας πριν από 50 ημέρες την Ελλάδα, ξεκίνησα ένα πολυπόθητο ταξίδι πάνω στα μισοσβησμένα χνάρια των εμπορικών καραβανιών του Μεταξένιου Δρόμου, με τελικό προορισμό την Κίνα, τη γενέτειρα ενός εκ των αρχαιοτέρων και βαθύσοφων πολιτισμών που ανέτειλε στον πλανήτη μας.

Μόλις διάβηκα τις πύλες της Κίνας, το Zontes Athens 2 Shanghai μετουσιώθηκε σταδιακά σε μια περιπλάνηση εξερεύνησης ενός τόπου μυθικού, όπου τα μακροσκελή ποτάμια γονιμοποιούν συνεχώς τη γη, οι έρημοι δεν έχουν επιστροφή, οι ντόπιοι εξακολουθούν να καλωσορίζουν τον επισκέπτη, οι καρποί των ορυζώνων αποτελούν το κύριο αγαθό επιβίωσης για εκατομμύρια ψυχές και τα τεχνολογικά επιτεύγματα ξεπερνούν κατά πολύ την ανθρώπινη φαντασία. Με το βλέμμα μου στραμμένο πίσω στον μυθικό Δρόμο του Μεταξιού, είδα μια φιλόδοξη Κίνα να κτίζει με high-tech ρυθμούς το μέλλον της…”