Το SUPERMOTO στην Ελλάδα αναγεννιέται, όμως στο εξωτερικό δεν χρειάστηκε ποτέ να περάσει από αυτό το στάδιο, καθώς στα δέκα χρόνια απουσίας από την Ελλάδα το άθλημα συνέχιζε στις υπόλοιπες χώρες ασταμάτητα την πορεία του. Στην Ιταλία, την Ισπανία και την Γαλλία, το SUPERMOTO ζει λαμπρές μέρες, που θυμίζουν λίγο την πρότερη μεγάλη του δόξα, με δυνατές ομάδες και κορυφαίους οδηγούς.
Φέτος θα γίνει κάτι που ακόμα και δέκα χρόνια πριν, με την αίγλη που απολάμβανε το σπορ αυτό στην Ελλάδα, θα ήταν ένα μεγάλο γεγονός. Ο δεύτερος γύρος του Παγκοσμίου και Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, όπως είχαμε ξανά γράψει, διοργανώνεται στην Ελλάδα στην πρόσφατα πλήρως ανακαινισμένη πίστα της Σπάρτης!
Η Sparta Racing Circuit MOTUL, υποδέχεται αυτή την στιγμή τους αναβάτες που αγωνίζονται στο κορυφαίο πρωτάθλημα του αθλήματος, ζώντας λαμπρές στιγμές με δεκάδες φορτηγά και motorhome να την πλαισιώνουν, στήνοντας ένα μεγαλοπρεπέστατο σκηνικό. Στις 13 και 14 Μαΐου η πίστα της Σπάρτης που από καιρό έχει προετοιμαστεί για τον απαιτητικό αυτό αγώνα, γίνεται το επίκεντρο του SUPERMOTO και δίνει στους Έλληνες μία μοναδική ευκαιρία, να παρακολουθήσουν από κοντά τους καλύτερους αναβάτες, και ένα δυνατό θέαμα που είχαμε πολύ καιρό να δούμε ζωντανά!
Δείτε το σχεδιάγραμμα της πίστας, για να επιλέξετε το καλύτερο σημείο, αν επισκεφτείτε τον αγώνα
Ο Αθλητικός Μοτοσυκλετιστικός Όμιλος Σπάρτης - Α Μ Ο Σ – διοργανώνει τον απαιτητικό αγώνα, με 40 ξένους και 20 Έλληνες αναβάτες, αριθμός που δίνει το μέγεθος της διοργάνωσης και φυσικά του θεάματος που πρέπει να περιμένουν, όσοι επισκεφτούν την Σπάρτη! Το SUPERMOTO είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα αθλήματα με μοτοσυκλέτες και ο συγκεκριμένος αγώνας ο καλύτερος της χρονιάς που οι Έλληνες θεατές, μπορούν να θαυμάσουν από κοντά!
Αντίο Hilary Musson - Πέθανε η 2η γυναίκα που πήρε μέρος στο Isle of Man TT
Από τις πρωτοπόρες γυναίκες στο άθλημα, γρήγορη τόσο σε αγώνες πίστας, όσο και στη Road Racing σκηνή
Από τον
Κώστα Γκαζή
15/3/2023
“Η είσοδος μου στον κόσμο των δυο τροχών έγινε στα 16 μου, όταν ο πατέρας μου μου αγόρασε την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, μια Triumph Tiger Cub, ενώ η αγάπη μου για τους αγώνες ξεκίνησε με την πρώτη επίσκεψη μου στην πίστα του Cadwell Park. Αυτό ήταν, είχα κολλήσει!”
Το 1969 η Hilary Musson συμμετείχε σε έναν αγώνα μόνο για γυναίκες στο Cadwell Park, όπου και τερμάτισε στην 4η θέση. Οι συμμετοχές ήταν λίγες, μόλις 8-9, και λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος οι αγώνες γυναικών δεν συνεχίστηκαν. Έτσι η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται ενάντια στους άνδρες, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για την εποχή.
Εκεί γεννήθηκε η αγάπη της Hillary για τα δίχρονα γιαπωνέζικα 250, οδηγώντας ένα Suzuki X7, ένα RD 250, ένα LC, κ.α.
Συμμετείχε σε πολλούς αγώνες λεσχών, πάντα καβάλα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής τις οποίες οδηγούσε και στη διαδρομή σπίτι-δουλειά αλλά και σε κάθε ταξίδι για να πάρει μέρος με αυτές σε αγώνα.
Το 1974 & 1975 κέρδισε το Πρωτάθλημα British Formula Racing Club 250 production, δημιουργώντας αίσθηση. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην Avon Production series με ένα Yamaha RD 250μ τερματίζοντας στην 3η θέση του Πρωταθλήματος, ενώ ο σύζυγος της συμμετείχε στην κατηγορία 500 κ.εκ..
Το 1977 η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται σε διάφορους εθνικούς αγώνες, ώστε να πάρει τη διεθνή αγωνιστική της λισάνς, και να μπορεί να αγωνιστεί στο ΤΤ.
Ο περίγυρος της την προειδοποιούσε πως δεν θα τη δεχόταν στο ΤΤ, αφού μετά την πρώτη γυναικεία συμμετοχή της Beryl Swain το 1962, η FIM είχε απαγορεύσει στις γυναίκες να αγωνίζονται θεωρώντας πως ήταν πολύ επικίνδυνη ασχολία για εκείνες…
Αξίζει εδώ μια μικρή παρένθεση για να παραθέσουμε την περιπέτεια της Beryl Swain, όπου όταν εξέφρασε την επιθυμία της να αγωνιστεί στο ΤΤ το 1962, η FIM ανακοίνωσε έναν φωτογραφικό κανονισμό μώστε να μην μπορέσει η Swain να λάβει μέρος, με τον οποίο οι αναβάτες έπρεπε να ζυγίζουν το λιγότερο 61 κιλά! Τελικά η FIM της επέτρεψε να λάβει μέρος στο ΤΤ, αφού η Beryl φόρεσε μια… ζώνη δύτη με βαρίδια -κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Στον πρώτο -και τελευταίο- αγώνα της, η Swain τερμάτισε 23η ανάμεσα σε 25 αγωνιζόμενους, με τους υπόλοιπους 24 να είναι φυσικά άνδρες. Δυστυχώς, την επόμενη χρονιά η FIM -φοβούμενη για τον αντίκτυπο που θα είχε ένας πιθανός θάνατος γυναίκας αγωνιζόμενης στο ΤΤ- απαγόρευσε πλήρως τις γυναικείες συμμετοχές!
Παρόλα αυτά, η Hilary πήρε την διεθνή λισάνς, και το 1978 τη δέχθηκαν στην κατηγορία World Championship Formula 3 TT. Όπως έλεγε η Hilary, αρχικά θα προτιμούσε να αγωνιστεί στο ManxGP παρά στο ΤΤ, όμως η διοργάνωση εκεί δεν επέτρεπε στις γυναίκες να αγωνιστούν, μέχρι το 1989.
“Αισθανόμουν τιμή να κάνω το ντεμπούτο μου τη χρονιά της επιστροφής του Mike Hailwood, και είχα μάλιστα την ευκαιρία να του μιλήσω. Τερμάτισα το πρώτο μου ΤΤ στην 16η θέση, μια θέση πίσω από τον άνδρα μου τον John, σε 22 συμμετοχές. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που συμμετείχε ανδρόγυνο στον ίδιο αγώνα.”
Η Hilary συνέχισε να αγωνίζεται στο ΤΤ μέχρι το 1985, με μόνη εγκατάλειψη το 1979, από μηχανική βλάβη.
Δεν είχε ποτέ χορηγία, ούτε βοήθεια από κανέναν, πέρα από μερικές ζελατίνες από τον Bob Heath και από τη φιλοξενία στο Isle of Man, χάρη στον πρώην marshal John Bullivant και τη γυναίκα του Diana.
Πέρα από το ΤΤ, η Hilary συμμετείχε στο Manx GP το 1989, αλλά και στο Southern 100 στη δεκαετία του 1990, τρέχοντας τον τελευταίο της αγώνα το 1993.
Σημειώστε πως είχε κερδίσει και τα Πρωταθλήματα National Sprint Assosciation 125 and 250 στις αρχές των 90s.
Μετά την απόσυρση της από τους αγώνες η Hillary συμμετείχε σε track days, ειδικά στην αγαπημένη της πίστα που ήταν το Donington, με τελευταία μοτοσυκλέτα της ένα δίχρονο Aprilia RS 250.
Το 2006 η Hilary και η οικογένεια της μετακόμισαν στο Isle of Man, όπου συνέχισε την αγωνιστική της εμπλοκή, αυτή τη φορά ως marshal στο ManxGP.
“Τίποτα απ’ όσα έκανα στη ζωή μου δεν έγινε για χάρη της δημοσιότητας, αντίθετα με τις απόψεις κάποιων. Δεν είχα χρόνο για άλλα χόμπι, πέρα από τις κότες και τις γάτες μου, ειδικά την αγαπημένη μου λευκή Manxie, την Kipper.”
