Superprestigio 2017

Χωρίς Marquez και Baker!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

1/12/2017

To Superprestigio, όπως πολλοί μπορεί να θυμάστε από πέρσι, είναι ένας ετήσιος θεσμός στον οποίο παίρνουν μέρος αναβάτες από όλες τις κατηγορίες και τα είδη αγώνων με μοτοσυκλέτες, όπου αγωνίζονται σε μια κλειστή πίστα τύπου flat track, στο Palau Sant Jordi στην Barecelona. Το συγκεκριμένο event αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να διατηρηθεί ζεστό το ενδιαφέρον του κοινού σε μια "νεκρή" περίοδο για τα MotoGP και τα WSBK, ειδικά στην ισπανική αγορά που δείχνει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Τα τελευταία χρόνια το πιο ηχηρό από τα μεγάλα ονόματα που "έπαιζαν" στο θεσμό, ήταν αυτό του παγκόσμιου πρωταθλητή, Marc Marquez (ο οποίος ήταν και ο εμπνευστής της ιδέας για έναν τέτοιο αγώνα), ενώ οι μάχες και οι κόντρες του με τον Brad Baker, το Αμερικάνο πολυπρωταθλητή του Flat Track, έμειναν στην Ιστορία για το θέαμα που προσέφεραν.
Φέτος, ο αγώνας θα γίνει για άλλη μια φορά στο ίδιο στάδιο στο κέντρο της πόλης στις 16 Δεκεμβρίου, αλλά η είδηση είναι η απουσία των Marquez και Baker από τη λίστα των συμμετοχών. Ο Ισπανός ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες, μέσα από τον λογαριασμό του στο Twitter, πως δεν θα συμμετέχει φέτος διότι χρειάζεται ξεκούραση μετά από μια μακριά και δύσκολη σεζόν στα MotoGP. Αυτή τουλάχιστον ήταν η επίσημη δικαιολογία, καθώς ουδείς μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα το κατά πόσο ήταν δική του απόφαση ή επήλθε μετά από πίεση της Honda, αφού όλοι γνώριζαν ότι στο HRC δεν ήταν ιδιαίτερα χαρούμενοι με την ιδέα της συμμετοχής του τις προηγούμενες χρονιές. Το ρίσκο ενός τραυματισμού ήταν μεγάλο, αλλά από την άλλη δεν μπορούσαν να του απαγορεύσουν να τρέξει.
Ίσως η λογική να απέκτησε μεγαλύτερο βάρος στην απόφαση του Marquez ή μπορεί και να έχει να κάνει με την αλλαγή στην ομάδα της Repsol Honda, καθώς οι Nakamoto και Suppo (οι δύο άνθρωποι που έπαιξαν καθοσριστικό ρόλο στο να πάει ο Marquez στην Honda) δεν ανήκουν πια στο δυναμικό του HRC, οπότε να θεώρησε καλύτερο να μη θέσει τίποτε σε ρίσκο.
Μπορεί λοιπόν στο φετινό Superprestigio να έχουμε σημαντικές απουσίες, αλλά θα υπάρχουν και σημαντικές παρουσίες καθώς θα συμμετέχουν εφτά νυν και πρώην παγκόσμιοι πρωταθλητές από διάφορες κατηγορίες, συν τουλάχιστον δύο Αμερικάνους αγωνιζόμενους στο Flat Track. Ο Johann Zarco (rookie of the year και καλύτερος μη εργοστασιακός αναβάτης στα MotoGP), ο Toni Elias (πρωταθλητής του MotoAmerica Superbike), ο Lucas Mahias (παγκόσμιος πρωταθλητής στα WSS) και ο Gregg Black (αγωνιζόμενος στην κατηγορία stock endurance) θα εκπροσωπήσουν το κομμάτι της ταχύτητας. Οι χωματεροί εκπρόσωποι θα είναι ο Thomas Chareyre (παγκόσμιος πρωταθλητής Supermoto), o Sylvain Bidart (επίσης αγωνιζόμενος στο Π.Π. Supermoto), o Ollie Brindley μαζί με τον Toby Hales από το βρετανικό πρωτάθλημα flat track, ενώ την αμερικάνικη σχολή –αφου θα απουσιάζει και ο Brad Baker λόγω τραυματισμού- θα εκπροσωπήσουν δύο νέα ταλέντα της κατηγορίας. O JD Beach (πρώην αγωνιζόμενος στο Red Bull Rookies Cup και στην Moto2 για έναν αγώνα το 2011, ενώ είναι πρωταθλητής του AMA Pro Flat Track το 2015) και ο Braiar Bauman ένας ταλαντούχος Αμερικάνος αναβάτης που κέρδισε τον αγώνα GNC στην Daytona, που μοιάζει πολύ με το Superprestigio.

Αντίο Hilary Musson - Πέθανε η 2η γυναίκα που πήρε μέρος στο Isle of Man TT

Από τις πρωτοπόρες γυναίκες στο άθλημα, γρήγορη τόσο σε αγώνες πίστας, όσο και στη Road Racing σκηνή
Αντίο Hilary Musson
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

15/3/2023

“Η είσοδος μου στον κόσμο των δυο τροχών έγινε στα 16 μου, όταν ο πατέρας μου μου αγόρασε την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, μια Triumph Tiger Cub, ενώ η αγάπη μου για τους αγώνες ξεκίνησε με την πρώτη επίσκεψη μου στην πίστα του Cadwell Park. Αυτό ήταν, είχα κολλήσει!”

Το 1969 η Hilary Musson συμμετείχε σε έναν αγώνα μόνο για γυναίκες στο Cadwell Park, όπου και τερμάτισε στην 4η θέση. Οι συμμετοχές ήταν λίγες, μόλις 8-9, και λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος οι αγώνες γυναικών δεν συνεχίστηκαν. Έτσι η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται ενάντια στους άνδρες, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για την εποχή.

Εκεί γεννήθηκε η αγάπη της Hillary για τα δίχρονα γιαπωνέζικα 250, οδηγώντας ένα Suzuki X7, ένα RD 250, ένα LC, κ.α.

Συμμετείχε σε πολλούς αγώνες λεσχών, πάντα καβάλα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής τις οποίες οδηγούσε και στη διαδρομή σπίτι-δουλειά αλλά και σε κάθε ταξίδι για να πάρει μέρος με αυτές σε αγώνα.

Το 1974 & 1975 κέρδισε το Πρωτάθλημα British Formula Racing Club 250 production, δημιουργώντας αίσθηση. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην Avon Production series με ένα Yamaha RD 250μ τερματίζοντας στην 3η θέση του Πρωταθλήματος, ενώ ο σύζυγος της συμμετείχε στην κατηγορία 500 κ.εκ..

Το 1977 η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται σε διάφορους εθνικούς αγώνες, ώστε να πάρει τη διεθνή αγωνιστική της λισάνς, και να μπορεί να αγωνιστεί στο ΤΤ.

Ο περίγυρος της την προειδοποιούσε πως δεν θα τη δεχόταν στο ΤΤ, αφού μετά την πρώτη γυναικεία συμμετοχή της Beryl Swain το 1962, η FIM είχε απαγορεύσει στις γυναίκες να αγωνίζονται θεωρώντας πως ήταν πολύ επικίνδυνη ασχολία για εκείνες…

Αξίζει εδώ μια μικρή παρένθεση για να παραθέσουμε την περιπέτεια της Beryl Swain, όπου όταν εξέφρασε την επιθυμία της να αγωνιστεί στο ΤΤ το 1962, η FIM ανακοίνωσε έναν φωτογραφικό κανονισμό μώστε να μην μπορέσει η Swain να λάβει μέρος, με τον οποίο οι αναβάτες έπρεπε να ζυγίζουν το λιγότερο 61 κιλά! Τελικά η FIM της επέτρεψε να λάβει μέρος στο ΤΤ, αφού η Beryl φόρεσε μια… ζώνη δύτη με βαρίδια -κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Στον πρώτο -και τελευταίο- αγώνα της, η Swain τερμάτισε 23η ανάμεσα σε 25 αγωνιζόμενους, με τους υπόλοιπους 24 να είναι φυσικά άνδρες. Δυστυχώς, την επόμενη χρονιά η FIM -φοβούμενη για τον αντίκτυπο που θα είχε ένας πιθανός θάνατος γυναίκας αγωνιζόμενης στο ΤΤ- απαγόρευσε πλήρως τις γυναικείες συμμετοχές!

Hilary Musson

Παρόλα αυτά, η Hilary πήρε την διεθνή λισάνς, και το 1978 τη δέχθηκαν στην κατηγορία World Championship Formula 3 TT. Όπως έλεγε η Hilary, αρχικά θα προτιμούσε να αγωνιστεί στο ManxGP παρά στο ΤΤ, όμως η διοργάνωση εκεί δεν επέτρεπε στις γυναίκες να αγωνιστούν, μέχρι το 1989.

“Αισθανόμουν τιμή να κάνω το ντεμπούτο μου τη χρονιά της επιστροφής του Mike Hailwood, και είχα μάλιστα την ευκαιρία να του μιλήσω. Τερμάτισα το πρώτο μου ΤΤ στην 16η θέση, μια θέση πίσω από τον άνδρα μου τον John, σε 22 συμμετοχές. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που συμμετείχε ανδρόγυνο στον ίδιο αγώνα.”

Η Hilary συνέχισε να αγωνίζεται στο ΤΤ μέχρι το 1985, με μόνη εγκατάλειψη το 1979, από μηχανική βλάβη.

Δεν είχε ποτέ χορηγία, ούτε βοήθεια από κανέναν, πέρα από μερικές ζελατίνες από τον Bob Heath και από τη φιλοξενία στο Isle of Man, χάρη στον πρώην marshal John Bullivant και τη γυναίκα του Diana.

Πέρα από το ΤΤ, η Hilary συμμετείχε στο Manx GP το 1989, αλλά και στο Southern 100 στη δεκαετία του 1990, τρέχοντας τον τελευταίο της αγώνα το 1993.

Σημειώστε πως είχε κερδίσει και τα Πρωταθλήματα National Sprint Assosciation 125 and 250 στις αρχές των 90s.

Μετά την απόσυρση της από τους αγώνες η Hillary συμμετείχε σε track days, ειδικά στην αγαπημένη της πίστα που ήταν το Donington, με τελευταία μοτοσυκλέτα της ένα δίχρονο Aprilia RS 250.

Το 2006 η Hilary και η οικογένεια της μετακόμισαν στο Isle of Man, όπου συνέχισε την αγωνιστική της εμπλοκή, αυτή τη φορά ως marshal στο ManxGP.

“Τίποτα απ’ όσα έκανα στη ζωή μου δεν έγινε για χάρη της δημοσιότητας, αντίθετα με τις απόψεις κάποιων. Δεν είχα χρόνο για άλλα χόμπι, πέρα από τις κότες και τις γάτες μου, ειδικά την αγαπημένη μου λευκή Manxie, την Kipper.”

Αντίο Hilary

Ετικέτες