Χριστουγεννιάτικα μοτο-δώρα

Συμβουλές για να πιάσουν τα χρήματά σας τόπο
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

29/11/2016

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν σε λιγότερο από ένα μήνα κι έρχεται ο καιρός που τα δώρα που θα κάνουμε στους δικούς μας ανθρώπους μας προβληματίζουν όλο και πιο πολύ. Για την ιδιαίτερη φυλή των μοτοσυκλετιστών, τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα αλλά και με περισσότερες επιλογές, είτε είμαστε στη θέση αυτού που προσφέρει είτε αυτού που δέχεται ένα δώρο. Ειδικά στην δεύτερη κατηγορία, έχουμε σίγουρα βρεθεί στη θέση να μας δωρίσει κάτι που υποτίθεται ότι έχει σχέση με την μοτοσυκλέτα, κάποιος συγγενής ή φίλος που ξέρει από.. τίποτε έως καθόλου για τις μοτοσυκλέτες, και να το δεχόμαστε με ένα χαμόγελο τύπου "κολλημένη οδοντοστοιχία", ενώ ταυτόχρονα σκεφτόμαστε τρόπους για να το ξεφορτωθούμε χωρίς να προσβάλουμε τον άλλο. Για να αποφύγουμε τέτοιες άβολες καταστάσεις, σας παραθέτουμε μερικές συμβουλές ώστε να πιάσουν τα λεφτά σας τόπο.

 

Βιβλία

Προσοχή! Η άγνοια μπορεί να οδηγήσει στην αγορά ενός βιβλίου που η δουλειά του θα καταλήξει να είναι βάση για την οθόνη του υπολογιστή. Μην μπουκάρετε σε ένα βιβλιοπωλείο και αγοράσετε οτιδήποτε έχει μοτοσυκλέτα στο εξώφυλλο με το σκεπτικό ότι θα αρέσει στον μηχανόβιο κολλητό, όπως δεν θα αγοράζατε ρακέτα του τένις σε φίλο μπασκετμπολίστα, απλώς και μόνο γιατί έχει να κάνει με άθλημα. Ασχοληθείτε λίγο παραπάνω για να μάθετε τον τύπο και την μάρκα της μοτοσυκλέτας του και αγοράστε του κάτι σχετικό. Θα εκτιμηθεί ιδιαίτερα ένα βιβλίο που αναφέρεται στην ιστορία του μοντέλου ή σε τεχνικά θέματα (ειδικά τα service manuals κάνουν θραύση).

Μια έρευνα στο internet θα σας δώσει πολλές επιλογές σε εξειδικευμένα βιβλία

Αν έχει ένα R1 θα είναι χρήσιμο, για παράδειγμα, ένα τεχνικό βιβλίο που να αναφέρεται στους τετρακύλινδρους κινητήρες και στις αρχές λειτουργίας τους. Αν του αρέσουν οι αγώνες, υπάρχουν πολλά βιβλία γύρω από την ιστορία τους, αλλά και βιογραφίες θρυλικών αναβατών, μερικές από αυτές τόσο καλογραμμένες που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι διηγήματα. Αν πρόκειται δε για λάτρη των κλασικών μοτοσυκλετών, εκεί είναι που οι επιλογές πολλαπλασιάζονται κατακόρυφα, αλλά χρειάζεται περισσότερο ψάξιμο για να τις κατάλληλες προτιμήσεις.

 

Εργαλεία


Ακούγεται ως μια πολύ καλή ιδέα για δώρο, αλλά χρειάζεται προσοχή στην ποιότητα. Αν είστε στο επίπεδο που μπερδεύετε το μυτοτσίμπιδο με την πένσα, καλό είναι να ζητήσετε βοήθεια από κάποιον γνώστη για να μην πάρετε ό,τι να 'ναι. Όπως οι γυναίκες εκτιμούν την διαφορά ποιότητας ανάμεσα στα βερνίκια νυχιών, έτσι κι ένας μοτοσυκλετιστής θα εκτιμήσει το δώρο ενός ποιοτικού σετ εργαλείων, σε αντίθεση με μια φαντεζί συλλογή που είναι "made-in-βαθιά Κίνα". Κακής ποιότητας εργαλεία θα χαλάσουν γρήγορα και μπορεί να δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα στα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας από αυτά που καλούνται να λύσουν. Μην ξεχνάτε ότι είναι μια κατηγορία στην οποία "ό,τι πληρώσεις παίρνεις".

 

DVD


Μπορεί να σας φαίνονται αστεία τα DVD που περιέχουν πτώσεις και τούμπες με μοτοσυκλέτες, αλλά υπάρχουν δύο παράμετροι που πρέπει να υπολογίσετε. Πρώτον, με την διαδεδομένη χρήση του internet και του YouTube, δεν είναι πλέον κάτι τόσο σπάνιο ή δύσκολο να δει κάποιος αντίστοιχα βίντεο και δεύτερον δεν είναι αστείο για όλους όσους καβαλάνε μοτοσυκλέτες να περάσουν δύο ώρες μπροστά στην τηλεόρασή τους βλέποντας άλλους αναβάτες να τσακίζονται. Αν όμως θέλετε ντε και καλά να δωρίσετε κάποιο DVD (αναφέρομαι κυρίως σε συμβίες που το βλέπουν ως μια καλή αφορμή για να καθηλώσουν στον καναπέ δίπλα τους το ταίρι τους, που δεν πετάει και την σκούφια του για να δει για πεντηκοστή φορά τον Τιτανικό) προτιμήστε κάποιο με ιστορικούς ή σύγχρονους αγώνες ή μοτοσυκλετιστικά ντοκιμαντέρ όπως το "Faster" ή το "On any Sunday", τα οποία πραγματικά είναι κάτι που αξίζει κάποιος να δει.

 

Εξοπλισμός


Είναι ένα ευαίσθητο θέμα γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση μπαίνει και ο παράγοντας προσωπικό γούστο. Μιλάμε για μια τεράστια λίστα επιλογών και κόστους και γι' αυτό το λόγο καλό θα είναι να προχωρήσετε σε πιο ασφαλείς και ουδέτερες λύσεις. Για παράδειγμα, ένα σετ λεπτά ισοθερμικά γάντια που φοριούνται μέσα από τα κανονικά γάντια, είναι κάτι που θα εκτιμήσουν όλοι όσοι οδηγούν μοτοσυκλέτα τον χειμώνα, όπως και ένα καλό σετ ισοθερμικών εσώρουχων. Τα ζεστά tubes για τον λαιμό είναι μια επίσης καλή επιλογή, αλλά προσοχή στο χρώμα που θα διαλέξετε γιατί μπορεί το φούξια να είναι της μόδας, όμως μην το κάνετε με το σκεπτικό ότι ταιριάζει με το κόκκινο της Ducati… Το πιθανότερο είναι ότι θα καταλήξει να γίνει πανάκι για γυάλισμα. Επίσης τα αυτοκόλλητα διακοσμητικά για τα κράνη δεν είναι πάντα καλή επιλογή, γιατί δεν είναι σίγουρο ότι ο φίλος ή ο καλός σας θα θέλει να κυκλοφορεί καθημερινά σαν τον Bugs Bunny με τα αυτοκόλλητα αυτάκια που του χαρίσατε…

 

Επίσης τα αυτοκόλλητα διακοσμητικά για τα κράνη δεν είναι πάντα καλή επιλογή


Αντίστοιχα πολλές επιλογές υπάρχουν και για την μοτοσυκλέτα, καθώς ένα σετ καθαριστικών ή ένα σετ επισκευής ελαστικών, για παράδειγμα, είναι κάτι χρήσιμο και πρακτικό όπως και μια ποιοτική κλειδαριά, ενώ δεν περιορίζονται από το είδος της μοτοσυκλέτας ή τα προσωπικά γούστα του αναβάτη. Η πιο ασφαλής πάντως επιλογή είναι μια δωρο-επιταγή για ένα κατάστημα που πουλάει εξοπλισμό αναβάτη και μοτοσυκλέτας, ώστε να αγοράσει κάτι που πραγματικά χρειάζεται και θέλει.

Η καλύτερη μοτοσυκλετιστική ιστορία των ημερών: Η μοίρα και το K75!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/12/2015

 

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Δεκεμβρίου 2015 (τ.553), πιστεύουμε όμως ότι αποτελεί μία από τις καλύτερες μοτοσυκλετιστικές ιστορίες και μάλιστα αρμόζει με το πνεύμα των ημερών, οπότε αξίζει να αναδημοσιευτεί και να δοθεί η συνέχεια… Ακολουθεί η ιστορία, όπως δημοσιεύτηκε:

Στης μοίρας το σταυροδρόμι

κείμενο: Γιάννης Σπετσιάρης  
φωτό: του ιδίου
 

 

Ένα μόνιμο άγχος που έχουμε οι ιδιοκτήτες μοτοσυκλέτας και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να το αποφύγουμε είναι η κλοπή, καθώς είναι κάτι σχετικά πολύ πιθανό να συμβεί. Χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό, ακόμα και σε ώρες αιχμής σε πολυσύχναστους δρόμους, πόσο μάλλον τις νυχτερινές ώρες. Την εποχή της κρίσης το φαινόμενο αυτό έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις με αποτέλεσμα να είναι αρκετοί εκείνοι που έχουν απωλέσει τις μοτοσυκλέτες τους και πλέον το μόνο που έχουν για να τις θυμούνται είναι μερικά MB στην μνήμη των φωτογραφικών μηχανών τους

 

 Ένας από αυτούς τους άτυχους πρώην ιδιοκτήτες είμαι και εγώ. Κάτι το οποίο διαπίστωσα με ιδιαίτερα κυνικό τρόπο βγαίνοντας από το σπίτι ένα πρωινό. Ανυποψίαστος για το τι μου έχει συμβεί είχα ήδη κανονίσει καφέ με φίλους, είχα φορέσει μπουφάν και κράνος, βγήκα από το σπίτι με το κλειδί στο χέρι και συνειδητοποιώ ότι κάτι λείπει! Το μυαλό μου δεν μπορούσε να το αντιληφθεί, σκεφτόμουν τι έκανα το προηγούμενο βράδυ, μήπως την είχα αφήσει στο απέναντι πεζοδρόμιο ή σε κάποιο άλλο σημείο κοντά στο σπίτι! Τελικά είχε συμβεί το χειρότερο, η μηχανή μου είχε βγάλει φτερά και είχε πετάξει! Τώρα θα πείτε ότι παρόμοιες ιστορίες έχετε ακούσει πολλές. Το αξιοσημείωτο λοιπόν δεν είναι το θλιβερό αυτό γεγονός, αλλά ό,τι συνέβη λίγους μήνες αργότερα!

Όταν λοιπόν πέρασε ένα εύλογο χρονικό διάστημα το οποίο μου επέτρεψε να αποδεχθώ το γεγονός ότι η μηχανή που είχα αγοράσει με τόσους κόπους και είχα ξοδέψει τόση αγάπη, φροντίδα και ατελείωτες ώρες πάνω της για να μάθω ό,τι μπορούσα περισσότερο και να την κάνω όσο ομορφότερη μπορούσα, απλά χάθηκε σε λίγες ώρες. Όπως επίσης ότι δεν θα απολαύσω ξανά τον απογευματινό μου καφέ καθισμένος στο πεζούλι της αυλής μου χαζεύοντάς την με τις ώρες, κάνοντας τους γείτονες να σχολιάζουν με ένα ύφος κουτσομπολίστικης αδιαφορίας και τη μάνα μου να με παρατηρεί πολλές φορές αμίλητη και μάλλον ανήσυχη, θεωρώντας ότι η μηχανή μου είχε γίνει εμμονή... Αφού λοιπόν όλα αυτά ξεπεράστηκαν, έκανα ένα γρήγορο απολογισμό στα οικονομικά και ψυχολογικά μου αποθέματα, διαπιστώνοντας ότι είναι αρκετά περιορισμένα! Εκείνη την περίοδο συμπωματικά είχε αρχίσει το ΜΟΤΟ τα άρθρα περί customizing. Ήταν μία καλή λύση σκέφτηκα, έτσι ώστε να έχω μηχανή στα δικά μου γούστα με την δικιά μου πινελιά -εν μέρει από το δικό μου χέρι- και με μικρό κόστος. Καθώς είχα εργαλεία, χώρο και διάθεση, άρχισα να ψάχνω για κάτι ανάλογο. Όμως οι σκέψεις αυτές δεν υλοποιήθηκαν ή τουλάχιστον όχι έτσι ακριβώς κι αυτό γιατί τις αμέσως επόμενες ημέρες εμφανίστηκε από το πουθενά (κυριολεκτικά) και μου χαρίσθηκε η μηχανή που έχω, κυκλοφορώ και ταξιδεύω τους τελευταίους εφτά μήνες.

Το timing

Και κάπου εδώ χρονικά ξεκινάει η ιστορία του καινούργιου αποκτήματός μου, της δικιάς μου πλέον BMW K75. Μίας ιστορίας όπου παρόμοιές της συνοδεύονται συνήθως από τη φράση "αυτά μόνο στις ταινίες γίνονται". Όλα ξεκίνησαν σε μια πρωινή υπηρεσία όπου με αφορμή κάποια μικροβλάβη της μοτοσυκλέτας που χρησιμοποιούσα, πετάχτηκα σε ένα συνεργείο του κέντρου για επισκευή. Λίγη ώρα αργότερα και αφού βγήκα από το συνεργείο με σκοπό να συνεχίσω κανονικά την περιπολία μου, σταματάει ακριβώς μπροστά μου ένας κύριος με τη μηχανή του. Κατάλαβα ότι κάτι θέλει και τον πλησίασα να του μιλήσω. Εκεί ήταν μεγάλη μου έκπληξη, καθώς ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήθελε να με ρωτήσει για το αν θα μπορούσε να παρκάρει στο συγκεκριμένο σημείο ή αν γνωρίζω κάποια οδό που τυχόν να έψαχνε, όπως υνήθως γίνεται. Αυτό που με ρώτησε ήταν αν ήξερα κάποιο συνάδελφο (αστυνομικό δηλαδή) που να ήθελε τη μηχανή που οδηγούσε. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτή τη στιγμή, δεν κατάλαβα αρχικά τι εννοούσε, τον ξαναρώτησα και μου επιβεβαίωσε τα πρώτα του λόγια, ότι σκεφτόταν δηλαδή να την χαρίσει σε έναν αστυνομικό της ΔΙ.ΑΣ. Κάνοντας μία σύντομη κουβέντα μαζί του, μου είπε εμφανώς συγκινημένος ότι την επόμενη ημέρα θα έκανε εισαγωγή στο νοσοκομείο για μία σοβαρή εγχείρηση. Του έδωσα τις θερμότερες ευχές μου για καλή ανάρρωση (ανεξάρτητα από την έκβαση των σκέψεών του για να μας χαρίσει την μηχανή του, μόνο ή πρόθεση του με είχε συνεπάρει και με είχε γεμίσει πολλές ευχάριστες σκέψεις για την κίνηση του αυτή) ανταλλάξαμε τηλέφωνα χαιρετηθήκαμε και φύγαμε.

Ενάμιση μήνα περίπου αργότερα μου έστειλε μήνυμα λέγοντάς μου ότι πήγαν όλα καλά τελικά και όποτε ήθελα να βρισκόμασταν για την BMW. Έτσι και έγινε, δώσαμε ραντεβού και πήγα από το σπίτι του και την πήρα. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι με είχε τουλάχιστον μια ώρα και μου εξηγούσε τα πάντα, από το πως δουλεύει μέχρι και την τελευταία βίδα που άλλαξε, ενώ μου έδωσε επίσης service bοok από το έτος αγοράς της στην Γερμανία μέχρι την ημέρα που μου το παραχώρησε. Γιατί όλα αυτά; Στο κάτω-κάτω, δεν την πουλούσε ώστε να θέλει να κάνει καλή εντύπωση. Σκεφτόμουν ότι το κάνει ίσως, με τον τρόπο του, για να μου δείξει πόσο πολύ την φρόντιζε και να μην την παρατήσω σε κάποια αποθήκη. Ίσως πάλι γιατί δεν μπορούσε να την αποχωριστεί….

Ένα μήνα περίπου μετά από την ημέρα που μου την έδωσε, τηλεφωνηθήκαμε και βρεθήκαμε για να του δείξω την μηχανή του. Μέσα σε αυτόν τον μήνα είχα δουλέψει αρκετά με την BMW και την είχα πλήρως ανανεωμένη, καθαρή, βαμμένη και γυαλισμένη. Δεν μπορώ να περιγράψω το βλέμμα και την χαρά του όταν την είδε παρκαρισμένη έξω από το καφέ που είχαμε δώσει ραντεβού... Την περιεργαζόταν λεπτομερώς, με ρωτούσε τι έκανα στο κάθε κομμάτι που έβλεπε διαφορετικό ,την φωτογράφιζε και το πρόσωπό του είχε μια ικανοποίηση, μία ανακούφιση και ένα χαμόγελο που δεν μπορούσε να κρύψει, το οποίο το εξέλαβα ως παρηγοριά για τη σωστή -εκ του αποτελέσματος- επιλογή στο πρόσωπό μου και ας ήμουν γι' αυτόν ένας άγνωστος με στολή εκείνο το πρωινό στο κέντρο. Και την ικανοποίησή του ότι ο καινούργιος ιδιοκτήτης πλέον, σέβεται την κυρία του και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο την απέκτησε. Και έτσι ο κύριος Αντώνης έφυγε από το καφέ ήσυχος για την μοίρα της BMW του με την οποία πέρασε 22 χρόνια της ζωής του και τώρα λόγω υγείας η "σχέση" τους αναγκάστηκε να τερματίσει, αλλά κι εγώ γιατί φάνηκα αντάξιος της γενναιόδωρης κίνησής του!

Μαθήματα ζωής

Ο καθένας μπορεί να το δει διαφορετικά, ίσως ως σημάδι από το Θεό ή από το σύμπαν ή κάρμα... Προσωπικά δεν μπήκα στην διαδικασία να το χαρακτηρίσω, απλώς αναλογιζόμενος όλη αυτή την εμπειρία της ζωής μου, από την πρώτη μέρα μέχρι και σήμερα, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δυο είναι τα σημαντικότερα μαθήματα που πήρα.

Όσον αφορά την μοτοσυκλέτα, διαπίστωσα αυτό που πολλές φορές έχει ειπωθεί στις σελίδες του ΜΟΤΟ, ότι δηλαδή σημασία δεν έχει πόσα κυβικά και αλόγα διαθέτεις αλλά πόση τρέλα και διάθεση γι' αυτό που λέγεται μοτοσυκλέτα. Και αυτό το κατάλαβα από τότε που το κινέζικο παπί, εκτός από εργαλείο, είχε πάρει και την θέση του μεταφορικού μέσου της βόλτας μου. Διαπίστωσα ότι μπορεί να μην έτρεχα και η αδρεναλίνη να μην χτύπαγε κόκκινο κάθε φορά που έβγαινα βόλτα και άνοιγα το γκάζι, μπορεί να πήγαινα πιο αργά, αλλά πλέον θέλοντας και μη χάζευα πράγματα που πριν δεν είχα προσέξει ποτέ. Παρατηρούσα το περιβάλλον γύρω μου και συνειδητοποιούσα ότι τους δρόμους που πέρναγα συνέχεια, απλά δεν τους ήξερα γιατί ποτέ δεν τους είχα παρατηρήσει. Αυτό ακριβώς συνέβη και με την καλοκαιρινή ετήσια βόλτα μου, τον γύρο της Εύβοιας , που εκείνη τη χρονιά δεν την έκανα με 1000 κυβικά και βαλίτσες, αλλά με 125 κυβικά με μια τσάντα στην πλάτη και άλλη μια δεμένη στο πίσω μέρος της σέλας. Σαν άλλος μικρός... πολύ μικρός, Μητσάκης! Και όμως, αυτή την φορά είχα να διηγηθώ πολύ περισσότερα πράγματα και ταλαιπωρίες από κάθε άλλη. Αυτό το καλοκαίρι θα θυμάμαι περισσότερο γιατί τότε ήταν αληθινή μοτοσυκλετιστική βόλτα. Γιατί αν πραγματικά θέλεις να νιώσεις περιπέτεια με μηχανή δεν χρειάζεσαι πολλά περισσότερα πράγματα από δυο ρόδες και ένα μοτέρ και ας είναι και 125... Ίσως να αναγκάστηκα να το καταλάβω με το δύσκολο τρόπο, αλλά έστω και έτσι το έκανα. Γι' αυτό δεν με πειράζει ούτε που τώρα με την BMW του κ. Αντώνη φορτωμένη πάω με 120 χιλιόμετρα και στην δεξιά λωρίδα, ούτε που θα φτάσω λίγο αργότερα στον προορισμό μου. Γιατί με μια μοτοσυκλέτα σχεδόν εικοσιπενταετίας που έχω τους τελευταίους εφτά μήνες, έχω διανύσει πολλά περισσότερα ταξιδιωτικά χιλιόμετρα, απ' ότι με την μηχανή των 150 ίππων που κατείχα τα τελευταία χρόνια.

Το δεύτερο –και σημαντικότερο- μάθημα που πήρα είναι η καλοσύνη που υπάρχει ακόμα σε μερικούς ανθρώπους και πως τελικά ακόμη και στις μέρες μας γίνονται θαύματα…

 

---------------

Το K75 συνεχίζει την νέα του ζωή με τον Γιάννη, γράφοντας χιλιόμετρα όπως ακριβώς θα ήθελε και ο πρώτος ιδιοκτήτης του. Ο μοτοσυκλετισμός σε αυτή τη χώρα έχει στηθεί σε πολύ γερά θεμέλια και είμαστε πολύ χαρούμενοι για αυτό...