Οι τρεις αναβάτες θα έχουν την ευκαιρία στη φετινή σεζόν να νικήσουν έναν αγώνα με τρίτο κατασκευαστή, κάτι που δεν κατάφεραν ούτε ο Jorge Lorenzo, αλλά ούτε και ο θρύλος των MotoGP, Valentino Rossi.

Πριν καλά-καλά ξεκινήσει η σεζόν του 2024, τα MotoGP έχουν ήδη δώσει τα πρώτα δείγματα για μία χρονιά με δυνατές συγκινήσεις. Από την μία ο Francesco Bagnaia (Ducati Lenovo Team) έρχεται με υψηλό ηθικό μετά την κατάκτηση δύο σερί πρωταθλημάτων (2022 και 2023), με στόχο να βρεθεί και για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στην κορυφή. Κάτι τέτοιο έχει να συμβεί από την τετραετή κυριαρχία του Marc Marquez, η οποία τερματίστηκε το 2019, ενώ αντίστοιχο κατόρθωμα έχει καταγραφεί μόνο δύο φορές συνολικά στην ιστορία του θεσμού.

Από την άλλη, ο Ισπανός πολυπρωταθλητής, Marc Marquez, που φέτος θα αγωνίζεται με την Gresini Racing, θέλει να προσπαθήσει να επιστρέψει στον θρόνο του. To 2023 o Jorge Martin (Prima Pramac Racing) βρέθηκε μία ανάσα από την κατάκτηση του Πρωταθλήματος και, όπως είναι λογικό, φέτος θέλει να ξαναγράψει την ιστορία αλλάζοντας φυσικά το τέλος. Στην περίπτωση που ένας από τους δύο Ισπανούς κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2023, τότε αυτομάτως θα γίνει και ο πρώτος που το κατάφερε με τέτοιου είδους ομάδα, στα MotoGP.

Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν και τρεις ακόμα αναβάτες, οι οποίοι το 2024 έχουν την ευκαιρία να κερδίσουν κάποιον αγώνα στην σέλα τρίτου κατασκευαστή. Οι Jack Miller (Red Bull KTM Factory Racing), Maverick Vinales (Aprilia Racing) και Alex Rins (Monster Energy Yamaha MotoGP), όλοι τους θέλουν να πετύχουν αυτό το μοναδικό ορόσημο. Ταυτόχρονα, αν τελικώς τα καταφέρουν, θα είναι και η πρώτη φορά που κάποιος αναβάτης έχει σημειώσει νίκη με τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές, από τότε που η κατηγορία ονομάστηκε MotoGP, αφήνοντας πίσω την δίχρονη ιστορία της.

Ο Miller έχει τέσσερις νίκες στην μεγάλη κατηγορία, μοιρασμένες σε Honda και Ducati. Φέτος, είναι η δεύτερη χρονιά του με την RC16, με τον Αυστραλό να θέλει να επιστρέψει στις νίκες. Η περσινή χρονιά είδε τον Miller να ανεβαίνει στο βάθρο της Κυριακής μία φορά με την KTM, ενώ είχε την ευκαιρία να πάρει την πρώτη του νίκη με τους πορτοκαλί στο τελευταίο GP του 2023, στην Valencia. Δυστυχώς όμως η πτώση που είχε δεν του επέτρεψε την συνέχεια.

O Vinales είχε επίσης αρκετές ευκαιρίες να κάνει το “hat-trick”, την χρονιά που μας πέρασε. Στην καριέρα του στην μεγάλη κατηγορία, μετρά ήδη 9 νικηφόρους αγώνες, έναν με την Suzuki και οχτώ με την Yamaha. Με την Aprilia, έχει βρεθεί έξι φορές στο βάθρο πάνω στην RS-GP του, χωρίς όμως να πατήσει στο Ν.1.: Ο “Top Gun” βρέθηκε πολύ κοντά σε αυτό, στο GP της Ινδονησίας, μένοντας μόλις τρία δέκατα του δευτερολέπτου πίσω από τον νικητή, Bagnaia.

Οι δύο αναβάτες, Miller και Vinales, είχαν τις ευκαιρίες τους το 2023 να κάνουν αυτό που κανένας άλλος δεν έχει καταφέρει, από το 2002 και μετά, όταν η μεγάλη κατηγορία άλλαξε όνομα, από 500GP σε MotoGP. Τώρα, όμως, έρχεται να προστεθεί στους δυο τους και ο Alex Rins, ο οποίος φέτος θα αγωνίζεται με την Yamaha, φεύγοντας από την LCR Honda. Ο Ισπανός έχει βρεθεί έξι συνολικά φορές στο πρώτο σκαλί του βάθρου της μεγάλης κατηγορίας, με πιο πρόσφατη τη νίκη του στο Τέξας το 2023, μόλις στον τρίτο του GP πάνω στην Honda RC213V. Έχοντας αποδείξει ότι μπορεί να συνηθίσει γρήγορα τον τρόπο που συμπεριφέρεται μία μοτοσυκλέτα, ο Rins έχει αναμφίβολα γράψει το όνομά του στην λίστα με τους υποψήφιους να τα καταφέρουν το 2024.

Μόλις τέσσερις αναβάτες έχουν καταφέρει να κερδίσουν με τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές. Πιο πρόσφατη περίπτωση είναι αυτή του Loris Capirossi, ο οποίος πήρε μία νίκη με την Yamaha (1996) και μία με την Honda (2000), στα 500 κυβικά. Τρία χρόνια αργότερα, το 2003, έχοντας πλέον περάσει στην εποχή των MotoGP θα κερδίσει και έναν ακόμα αγώνα, με Ducati. Πριν τον Capirossi, τα είχε καταφέρει ο Eddie Lawson, με τις Yamaha, Honda και το 1992 με την Cagiva, παίρνοντας την σκυτάλη από τον Randy Mamola. Ο τελευταίος νίκησε σε αγώνα τόσο με την Suzuki, όσο και με την Honda και την Yamaha, βάζοντας το 1987 το όνομά του στο κλειστό αυτό κλαμπ αναβατών.

Ο πρώτος που το έκανε ήταν ο Βρετανός θρύλος, Mike Hailwood, στα 500 κυβικά, σημειώνοντας νίκες με τις Norton, MV Agusta και Honda, το 1967. Ερχόμενοι σε πιο σύγχρονες εποχές, μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του αθλήματος έχουν προσπαθήσει, χωρίς επιτυχία, να φέρουν τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές στην κορυφή του βάθρου. Πιο τρανταχτά παραδείγματα ήταν ο Valentino Rossi και ο Jorge Lorenzo.

Όσον αφορά τον Rossi, τα επιτεύγματά του με τις Honda και Yamaha του είχαν ήδη εξασφαλίσει μία θέση στο πάνθεον του MotoGP. Η περίπτωση της Ducati, όμως, δεν ήταν το ίδιο επιτυχημένη. Στην διάρκεια των δύο χρόνων με το εργοστάσιο του Borgo Panigale, ο “Γιατρός” κατάφερε να βρεθεί στο βάθρο μόλις τρεις φορές, χωρίς ωστόσο να κερδίσει σε κάποιον αγώνα. Η πιο μικρή απόσταση που είχε από τον νικητή του αγώνα, στα δύο “κόκκινα” χρόνια του ήταν τα 4 δευτερόλεπτα.

Από την άλλη, ο Lorenzo είχε καλύτερη πορεία με την Ducati, σημειώνοντας τρεις νίκες. Για τον Ισπανό, η Honda αποδείχθηκε ο κρυπτονίτης του. Την τελευταία του σεζόν, τη οποία πέρασε με το Big H, δεν σημείωσε κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα, μένοντας συνεχώς εκτός δεκάδας.

Η προσπάθεια των τριών αναβατών, Rins, Miller και Vinales, ίσως να μην είναι κάτι σημαντικό από μόνο του. Ανεβάζει όμως τον ανταγωνισμό, καθώς οι τρεις τους θα δώσουν τις δικές τους μάχες, με στόχο να γράψουν το όνομά τους σε μία κλειστή ομάδα αναβατών, που έχει πάνω από 20 χρόνια να δει κάποια νέα προσθήκη στην λίστα της.