Π.Π. Ταχύτητας 3ος Σέρρες Τελικά αποτελέσματα Διπλές μάχες

Νίκες πάνω στη γραμμή του τερματισμού

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

9/6/2019

Με την θερμοκρασία να ανεβαίνει μερικούς βαθμούς παραπάνω, οι χρόνοι και τα γυρολόγια των αγώνων της Κυριακής ήταν κάπως πιο αργοί σε σύγκριση με εκείνους του Σαββάτου, καθώς τα ελαστικά, οι κινητήρες και φυσικά οι αναβάτες άρχισαν να ξεπερνούν τα όριά τους, ειδικά στους τελευταίους γύρους. Όμως αυτό πρόσθεσε και λίγο παραπάνω αγωνία κατά την παρακολούθηση των αγώνων, αφού είδαμε μερικές μάχες που απουσίαζαν χθες.

ΝΕΟΙ

Η άψογη εκκίνηση του Γιάννη Περιστερά από την Pole Possision και του Θωμά Σκούρτα από την τρίτη θέση, συνδυάστηκε από μια πολύ κακή εκκίνηση του Χρήστου Παπανικολάου που ήταν στη δεύτερη θέση, με αποτέλεσμα να δούμε σήμερα μια φανταστική μάχη για τη δεύτερη θέση και όχι για την νίκη, όπως νομίζαμε. Ο Περιστεράς ακολουθώντας το ίδιο σενάριο με εχθές, έκανε έναν ταχύτατο πρώτο γύρο, χτίζοντας αμέσως μια διαφορά ασφαλείας που του επέτρεπε να ελέγχει τον αγώνα, καθ΄όλη τη διάρκειά του. Όμως χάρη στη ζέστη που ανέβασε ένα-δύο δευτερόλεπτα πάνω τους χρόνους και στην φοβερή οδήγηση του Θωμά Σκούρτα, είχαμε μια υπέροχη μάχη με το Χρήστο Παπανικολάου που κράτησε έως δύο γύρους πριν το τέλος, με τους δύο αναβάτες να στρίβουν δίπλα-δίπλα. Τελικά ο Παπανικολάου άντεξε στις επιθέσεις και ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου.

OPEN

Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως λένε και στον κυριακάτικο αγώνα της OPEN εμπεδώσαμε όσα είδαμε εχθές, με τον Στέφανο Δέσκα να κερδίζει άνετα, με 17 δευτερόλεπτα διαφορά, παρά την μέτρια εκκίνηση που τον κράτησε στην δεύτερη θέση στους πρώτους γύρους. Δεύτερος ο Εμμανουήλ Σεΐτης και τρίτος ο Γιώργος Τέγος

Racing/SS 300

Για τους πέντε πρώτους γύρους, αυτή η διπλή κατηγορία τρέλανε κόσμο! Με μια τρομερή εκκίνηση ο Χρήστος Παπανικολάου πέρασε μπροστά, με τον Λέανδρο Ντότσικα πίσω του και τον Γιάννη Περιστερά να κάνει χάλια εκκίνηση, από τη δεύτερη θέση αλλά να ξαναπερνά τρίτος έως την Κ5. Οι τρεις τους άρχισαν να απομακρύνονται, όπως έγινε και εχθές, όμως αυτή τη φορά ο Παπανικολάου και ο Περιστεράς είχαν ξεκάθαρα στο μυαλό τους τη νίκη, κάνοντας δύσκολη τη ζωή του Ντότσικα ακόμα και στο τέλος της ευθείας(!!!) που λόγω της επιπλέον δύναμης του δίχρονου δικύλινδρου κινητήρα του είχε σαφές πλεονέκτημα δύναμης και τελικής.

Ο Παπανικολάου όμως δεν μπόρεσε να κατέβει κάτω από το φράγμα του 1:25 κι έτσι έχασε την επαφή του με τον Ντότσικα. Όχι όμως και ο Γιάννης Περιστεράς που έχοντας επιτύχει το σωστό Momentum και εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τα Moto3 αλαστικά της Dunlop, μπορούσε να καλύψει από την Κ3 έως και την Κ10 το μειονέκτημα τελικής ταχύτητας που είχε στην ευθεία. Με τους χρόνους των δύο πρώτων να κατεβαίνουν στο 1:24 ήταν φυσιολογικό να έρθουν αντιμέτωποι με ντουμπλαρίσματα στους δύο τελευταίους γύρους. Δίκοπο μαχαίρι και για τους δύο αυτό, καθώς το σημείο που θα πετύχαινε ο κάθε ένας τους πιο αργούς αναβάτες θα ήταν καθοριστικό. Τελικά ο Ντότσικας έδειξε για άλλη μία ημέρα τις αγωνιστικές ικανότητές του, ντουμπλάρωντας τους υπόλοιπους αναβάτες με το ελάχιστο δυνατό κόστος σε χρόνο. Έτσι η ευκαιρία που είχε ο Γιάννης Περιστεράς πίσω του, να βρεθεί σε απόσταση βολής εξανεμίστηκε. Από την άλλη μεριά ο Θωμάς Σκούρτας ήταν ξανά ο νικητής στην ξεχωριστή κατηγορία των SS 300 με τον Γερακιαννάκη δεύτερο και τον Μπαξίσογλου τρίτο.

Supersport

Σήμερα ο Καρακώστα είχε ρυθμίσει το cruise control στο 1:22, αντί για το 1:21 εχθές, οπότε απομακρύνθηκε με λίγο πιο αργό ρυθμό μέχρι να δει πρώτος την καρό σημαία. Δεν ξέρουμε αν αυτό βοήθησε τον Τριντή να επιτύχει έναν καλύτερο ρυθμό πίσω του ή αν είχε αποφασίσει να μην έχει πάλι μπλεξίματα έως τον τελευταίο γύρο με τον Βούλγαρο Florov, σημασία έχει πως ο Τριντής σήμερα τερμάτισε δεύτερος άνετος και ωραίος. Όπως καταλαβαίνετε, το ενδιαφέρον των θεατών επικεντρώθηκε στον Αλέξη Παπαγεωργίου, που είχε κάνει ξανά άριστη εκκίνηση και είχε περάσει στην τρίτη θέση, έχοντας τώρα αυτός τον επιθετικό Florov στην ουρά του. Όμως αυτή τη φορά ο Παπαγεωργίου έδειξε ιδιαίτερη σταθερότητα και αντοχή, έως το σημείο που η R6 του Florov παρέδωσε το πνεύμα και εγκατέλειψε. Έτσι στους τελευταίους γύρους το θέαμα έπιασε πάτο, καθώς το επίπεδο του Καρακώστα, του Τριντή και του Παπαγεωργίου δεν επιτρέπει σε κανέναν να ελπίζει πως θα κάνουν κάποιο αναπάντεχο λάθος. Μόνο οι μηχανικές βλάβες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν απρόβλεπτες καταστάσεις, καθώς αυτός ο διπλός αγώνας έφερε μεγάλη καταπόνηση στις μοτοσυκλέτες. Έτσι πέρα από τον Florov, εγκατέλειψε ο Ευθυμίου και ο Ζινευράκης. Όπως προβλήματα με το κιβώτιο της μοτοσυκλέτας του είχε αυτό το διήμερο και ο Γιάννης Τζορτζόπουλος, ο οποίος παρ' όλα αυτά κάτάφερε σήμερα να είναι σαφώς πιο ανταγωνιστικός και να τερματίσει στη τέταρτη θέση, με μικρή διαφορά από τον Παπαγεωργίου.

Superbike

Τα γλιστρήματα στις εξόδους από το S και στην τελευταία στροφή της πίστας, καθώς και οι άψογες εκκινήσεις του Κουτσουμπού και του Πίππου, έστησαν το σκηνικό του δεύτερου αγώνα των Superbike. Τελικός νικητής ο Σάκης Συνιώρης που παίρνει για δεύτερη φορά την καρό σημαία στις Σέρρες με Kawasaki ZX-10R. Κλειδί για την επικράτησή του έναντι του ταχύτατου για δεύτερη ημέρα Μπεγνή, η βελτίωση του επιπέδου της πρόσφυσης της μοτοσυκλέτας του με την χρήση του κατάλληλου τύπου slick της Dunlop, κάτι που του επέτρεψε να κατέβει στο 1:20. Βέβαια η νίκη αυτή δεν ήρθε καθόλου εύκολα, καθώς ο Μπεγνής οδήγησε για άλλη μια φορά πολύ γρήγορα και σταθερά και ηγήθηκε αρκετές φορές του αγώνα. Όμως μέχρι να φτάσουμε στη μάχη για την πρώτη θέση, ο Κουτσουμπός και ο Πίππος έχοντας κάνει την τέλεια εκκίνηση, έμειναν για πολύ ώρα μαζί με τους πρώτους και μάλιστα ο Κουτσουμπός οδήγησε τον αγώνα για μερικούς γύρους. Κι αν η μάχη για την πρώτη θέση κράτησε μέχρι το τελευταίο μέτρο, το ίδιο ακριβώς έγινε και για την τρίτη θέση ανάμεσα στον Πίππο και τον Κουτσουμπό. Ο αναγεννημένος Πίππος ξαναβρήκε τον ρυθμό που του έλειπε εχθές και ο Κουτσουμπός μαθαίνει διαρκώς καλύτερα τη νέα μοτοσυκλέτα του και τις ιδιαιτερότητες της μεγάλης κατηγορίας. Εδώ δεν είχαμε τις προσπεράσεις που είδαμε μεταξύ των δύο πρώτων, όμως και πάλι η μικρή απόσταση του ενός μέτρου ανάμεσά τους κράτησε ζωντανή την αμφιβολία για το ποιος από τους δύο θα ανέβει στο τρίτο σκαλί του βάθρου. Τελικά ο Πίππος δεν έκανε κανένα λάθος και επανήλθε μετά από καιρό στα γνώριμα γι΄αυτόν λημέρια, αφήνοντας στην τέταρτη θέση τον Κουτσουμπό.

https://bit.ly/MOTO_678

Ελληνική Ταχύτητα

Ζήσε τον 1ο αγώνα του ΠΠΤ με τον Σάκη Συνιώρη

Τρεις μέρες με έναν πρωταθλητή

Από τον

Μπάμπη Μέντη

4/4/2017

Η σχέση του Σάκη Συνιώρη με το ΜΟΤΟ ξεκινάει πολλά χρόνια πριν και σε καμία περίπτωση δεν είναι από τις τυπικές που αναπτύσσονται ανάμεσα σε έναν αγωνιζόμενο και σε ένα μέσο που καλύπτει δημοσιογραφικά τους αγώνες μοτοσυκλέτας.

Με τον αδερφό του, τον Άλκη Συνιώρη, να είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του ΜΟΤΟ από το 1998, ο Σάκης συμμετείχε μαζί μας σε πολλά συγκριτικά τεστ supersport και superbike εκείνη την εποχή. Όταν λέμε συμμετείχε, εννοούμε ότι ερχόταν και μας βοηθούσε στα πάντα και δεν περιοριζόταν απλώς να κάνει μερικούς χρονομετρημένους γύρους στην πίστα. Υπάρχουν δεκάδες ιστορίες που μπορείς να διηγηθείς από εκείνα τα χρόνια, αλλά αν έπρεπε οπωσδήποτε να ξεχωρίσουμε κάποιες, τότε σίγουρα η επιστροφή οδικώς από τις Σέρρες μετά από ένα γιγαντιαίο συγκριτικό, όπου το Yamaha R6 που οδηγούσα εγώ έμενε από βενζίνη κάθε 110 χιλιόμετρα επειδή… το γκάζι ήταν συνεχώς τέρμα ανοιχτό για να μπορώ να μείνω κοντά στην ουρά της R1 που οδηγούσε ο Σάκης.

Φυσικά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τη συμβολή του στα πρώτα μαθήματα οδήγησης σε πίστα που έγιναν στην Ελλάδα από το ΜΟΤΟ το 1999, όπου μαζί με τον Άλκη, έδωσαν απλόχερα τις γνώσεις τους σε όλους τους συμμετέχοντες. Όπως καταλαβαίνετε η σχέση μας έγινε περισσότερο φιλική, παρά επαγγελματική και ίσως αυτή να είναι η αιτία που ποτέ δεν του έχουμε κάνει κάποια ιδιαίτερη αναφορά για τις αγωνιστικές επιτυχίες του, αφού νοιώθουμε ότι όποτε γράφουμε κάτι γι΄αυτόν είναι σαν να… περιαυτολογούμε! Όπως κι αν έχει, πέρσι κατέκτησε το δέκατο πρωτάθλημά του και η πρόσκλησή του να παρακολουθήσουμε μαζί του τον πρώτο αγώνα του πανελληνίου πρωταθλήματος ταχύτητας στα Μέγαρα, έγινε αποδεκτή με ιδιαίτερη χαρά.

Παλιά αγαπημένη

Φέτος τρέχει ξανά στην κορυφαία κατηγορία Superbike, όμως αντί για την Ducati 1198S Panigale που είχε πέρσι, τώρα βρίσκεται πάνω στη σέλα της δικής του Aprilia RSV4R Factory του 2014. Κυριολεκτικά δικής του μοτοσυκλέτας, αφού την έχει αγοράσει. Το καλό είναι ότι με αυτή τη μοτοσυκλέτα έχει ήδη πάρει ένα πρωτάθλημα και την ξέρει μέχρι την τελευταία βίδα της. Από την άλλη μεριά βέβαια, το 2014 ήταν πριν τρία χρόνια και οι μοτοσυκλέτες του ανταγωνισμού είναι πιο νέες από τότε, οπότε η προετοιμασία της για το φετινό πρωτάθλημα από την ομάδα του Μάκη Χρήστου (Christou Racing Team) δεν ήταν μια εύκολη δουλειά ρουτίνας. Οι αναρτήσεις της Ohlins είναι ουσιαστικά παραγωγής και ο Σταυρός Γεωργακόπουλός χρειάστηκε να κάνει τα μαγικά του στα ελεύθερα δοκιμαστικά της Παρασκευής και του Σαββάτου, καθώς οι συνθήκες στην πίστα λόγω του δυνατού αέρα δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές. Η σκόνη που μετέφερε ο αέρας, έκαναν την άσφαλτο να γλιστράει έξω από το μονοπάτι που καθάριζαν στο πέρασμά τους οι μοτοσυκλέτες. Κάθε άνοιγμα του γκαζιού έξω από αυτό το στενό πέρασμα καθαρής ασφάλτου, έκανε το traction control να επεμβαίνει πρόωρα, κόβοντας την δύναμη του κινητήρα. Η Aprilia του Σάκη έχει δύο ρυθμιζόμενα traction control, το normal της RSV4R APRC παραγωγής και ένα εξωτερικό OEM για αγωνιστική χρήση. Ο κινητήρας είναι ουσιαστικά και αυτός normal, αφού πέραν της εξάτμισης και της αντίστοιχης ρύθμισης του ψεκασμού ride by wire, δεν υπάρχουν άλλες σοβαρές επεμβάσεις. Ακόμα και ο κεντρικός διακόπτης με το κλειδί και τα όργανα είναι όπως όταν βγήκε η μοτοσυκλέτα από το εργοστάσιο. Αν υπάρχει κάτι σε αυτή την RSV4R Factory που δεν θα βρεις σε καμία άλλη, είναι το χειροποίητο carbon φαίρινγκ που έφτιαξε εδώ στην Ελλάδα ο Νίκος Τσεμπερλής. Η δουλειά που έχει κάνει σε επίπεδο ποιότητας και φινιρίσματος αξίζουν ξεχωριστή αναφορά, όποτε μην τα στριμώξουμε όλα σε μία παράγραφο.

Η Παρασκευή ήταν μια περίεργη ημέρα για τους αναβάτες και τις ομάδες τους, καθώς ο δυνατός αέρας επηρέαζε τόσο πολύ τη συμπεριφορά των μοτοσυκλετών, που δύσκολα μπορούσε κάποιος να κάνει ρυθμίσεις για τον αγώνα της Κυριακής. Η σκονισμένη πίστα έξω από την ιδανική γραμμή και οι ριπές πλάγιου ανέμου που έτρωγαν οι μοτοσυκλέτες μπαίνοντας και βγαίνοντας από τις στροφές, δεν σε άφηναν να δεις με καθαρό μάτι αν φταίει η μοτοσυκλέτα ή ο αέρας για τη συμπεριφορά της, ενώ η άσφαλτος ξαναγέμιζε με χώμα. Άλλωστε, ακόμα κι αν έκανες τις απαραίτητες ρυθμίσεις για να συμπεριφέρεται σωστά σε αυτές τις συνθήκες, την Κυριακή που ο αέρας θα έκοβε σύμφωνα με τις προβλέψεις, όποια δουλειά θα είχες κάνει θα ήταν άχρηστη. Μαζέψαμε όσο περισσότερο ήλιο, κρύο και αέρα μπορούσαμε και δώσαμε ραντεβού για τα δοκιμαστικά του Σαββάτου.

Δύσκολη αρχή με Happy End

Το Σάββατο ο αέρας είχε ηρεμίσει κάπως, όμως η πίστα δεν ήταν ακόμα στα καλύτερά της. Στα ελεύθερα δοκιμαστικά ο Σάκης επικεντρώθηκε ξανά στη ρύθμιση των αναρτήσεων καθώς το πιρούνι φάνηκε να έχει πιο σκληρό ελατήριο από το ιδανικό και η πρόσφυση πίσω δεν ήταν στο επίπεδο που επιθυμούσε. Αλλαγή ελατηρίων εμπρός και πολλές δοκιμές με τη ρύθμιση του πίσω αμορτισέρ έφεραν την μοτοσυκλέτα κοντά στο σημείο που έπρεπε, όμως στις εξόδους των στροφών η πρόσφυση ήταν ακόμα ελλιπής με αποτέλεσμα το traction control να κόβει αρκετά την δύναμη του κινητήρα. Μέχρι να ξεκινήσουν τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά ο Σάκης χρησιμοποιούσε το traction control που έχει η μοτοσυκλέτα παραγωγής και όχι το after market. Μπαίνοντας για τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά, κάνει έξι γύρους με τις ίδιες ρυθμίσεις και μετά δοκιμάζει να χρησιμοποιήσει το after market traction control ελπίζοντας ότι θα είναι λιγότερο παρεμβατικό στις εξόδους και θα κερδίσει τα πολύτιμα δεκατάκια του δευτερολέπτου που χρειάζεται για την Pole Possition. Δυστυχώς όμως το after market σύστημα δεν δούλεψε όπως θα έπρεπε, με αποτέλεσμα ένα βίαιο hisiding. Ο απολογισμός της πτώσης περιελάμβανε τα λαβωμένα χειροποίητα carbon φαίρινγκ, μια κατεστραμμένη μανέτα φρένου και ένα στραβό μαρσπιέ. Όμως αυτά φτιάχνονται. Το κύριο πρόβλημα ήταν τα δύο κοπανημένα δάχτυλα του δεξιού χεριού, που είχαν πρηστεί τόσο πολύ ώστε ήταν δύσκολο ακόμα και να βγάλεις το γάντι!

Η ομάδα κάνει ότι μπορεί για να επαναφέρει τη μοτοσυκλέτα γρήγορα σε λειτουργική κατάσταση, πριν ξεκινήσει το δεύτερο σκέλος των επίσημων χρονομετρημένων. Όμως το μεγάλο ερωτηματικό είναι αν το δεξί χέρι του Σάκη μπορεί να χειριστεί σωστά το γκάζι και το εμπρός φρένο σε μια πίστα που ο καλός χρόνος βγαίνει μόνο στις εισόδους και στις εξόδους των στροφών. Η ανακοίνωση για την έναρξη των δεύτερων χρονομετρημένων δοκιμαστικών ακούστηκε από τα μεγάφωνα αλλά τα πρησμένα δάχτυλα του Σάκη δεν χωράνε να μπουν στο γάντι! Ο Γιάννης Τζωρτζόπουλος φέρνει ένα νούμερο μεγαλύτερα γάντια και ο Σάκης σφίγγει τα δόντια και ξαναμπαίνει στην πίστα για να διεκδικήσει μια θέση στην πρώτη σειρά της σχάρας εκκίνησης. Τα καταφέρνει και η μέρα κλείνει με μια γλυκόπικρη γεύση, καθώς το χτυπημένο χέρι εξακολουθεί να πονάει και δεν είναι σαφές αν θα γίνει καλύτερα ή χειρότερα την επόμενη μέρα του αγώνα, την ώρα που ο άμεσος ανταγωνιστής του είναι ο Χάρης Παρασκευόπουλος που βρίσκεται σε άριστη φυσική κατάσταση και η μοτοσυκλέτα του ήταν πολύ δυνατή όλο το διήμερο. Όμως σε κάτι τέτοιες στιγμές είναι που μετράει η εμπειρία και η δυνατότητα ενός πρωταθλητή να τιθασεύσει τα συναισθήματά του και να συγκεντρώσει τη σκέψη του. Όταν έχεις δέκα πρωταθλήματα πίσω σου, ξέρεις ότι ο αγώνας τελειώνει μόνο όταν πέσει η καρό σημαία, όχι από τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά. Αυτό αποδείχτηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο την Κυριακή. Στους τρεις πρώτους γύρους φάνηκε ότι ο Χάρης πάει να πάρει μια ξεκούραστη νίκη και ότι ο Σάκης με τον Λευτέρη Πίππο δεν θα ρισκάρουν, λόγω των προβλημάτων που τους ταλαιπωρούσαν. Όμως όσοι βρεθήκαμε εκείνη την ημέρα στα Μέγαρα είδαμε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς αγώνες. Το μικρό άνοιγμα που είχε κάνει ο Χάρης στους πρώτους γύρους εξανεμίστηκε πολύ γρήγορα και πλέον κανείς δεν μπορούσε να βάλει στοίχημα ποιος θα πάρει τελικά την καρό σημαία. Ακόμα και ο Μαρκεσίνης από την τέταρτη θέση ήταν σε απόσταση βολής και στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά είχε πετύχει πολύ ανταγωνιστικούς χρόνους. Κάπου στη μέση του αγώνα ο Λευτέρης έπεσε στα φρένα της Κ1 κάνοντας σαφές σε όλους ότι η τελική μάχη θα είναι μεταξύ του Χάρη και του Σάκη. Λίγους γύρους αργότερα μπορούσες εύκολα να δεις ότι στην είσοδο για την τελευταία στροφή εμπρός στα πιτς, η Aprilia του Σάκη κερδίζει ολόκληρο μέτρο.

Τον κουτουλάει μία, τον κουτουλάει δεύτερη, στην τρίτη βρίσκει τον χώρο και περνάει από μέσα. Φαινόταν ότι θα συμβεί εκεί, ήταν θέμα χρόνου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, όλοι έχουμε την βεβαιότητα ότι ο Σάκης καθάρισε τον αγώνα και ότι ο Χάρης δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει, γιατί δείχνει σαν να έχει ξεμείνει από δυνάμεις. Όμως ούτε αυτό επιβεβαιώθηκε στην πράξη, αφού στους τελευταίους γύρους είδαμε έντονες μάχες μεταξύ τους και στο πέσιμο της καρό σημαίας οι δύο μοτοσυκλέτες είχαν μόλις ένα μέτρο διαφορά!

Αγκαλιές, φιλιά και… μπινελίκια

Μετά τον αγώνα ο Λευτέρης Πίππος μας είπε ότι η πτώση του στα φρένα της Κ1 δεν ήταν θέμα υπερβολικού ρίσκου για να περάσει, αλλά λόγω άρνησης του κιβωτίου ταχυτήτων της R1 του να κατεβάσει ταχύτητα – το γράψαμε στο ρεπορτάζ του αγώνα. Η ομάδα του Χάρη Παρασκευόπουλου μας είπε ότι από τον τέταρτο γύρο και μετά, η μανέτα του εμπρός φρένου “φούσκωσε” με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από το γκριπ και να του μουδιάσει το χέρι – το γράψαμε κι αυτό. Φυσικά ο Σάκης βγήκε από τα ρούχα του όταν το διάβασε, γιατί στους τελευταίους γύρους ο Χάρης του έκανε πολλές επιθέσεις στα φρένα και κατά την άποψή του δεν θα μπορούσε να τις κάνει αν είχε τέτοιο πρόβλημα. Έτσι από τις αγκαλιές και τους πανηγυρισμούς της Κυριακής, βρεθήκαμε να διαφωνούμε στα τηλέφωνα τη Δευτέρα για το αν πρέπει να διαλέγει και να φιλτράρει ο δημοσιογράφος τις δηλώσεις των αγωνιζόμενων. Αυτή είναι η δημοσιογραφία, σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις πολλούς φίλους και μετά σε βάζει να τσακωθείς μαζί τους!

Ο Σάκης Συνιώρης μέσα από επτά ερωτήσεις:

Πως βλέπεις το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ταχύτητας φέτος;

Οι αγώνες είναι λίγοι, όπως επίσης και οι αναβάτες που το διεκδικούμε. Το αποτέλεσμα είναι να είσαι συντηρητικός στην οδήγησή σου γιατί δεν υπάρχουν μετά ευκαιρίες να διορθώσεις ένα λάθος. Όπως πέρσι, έτσι και φέτος, αν καταφέρεις να βρεθείς μπροστά στην βαθμολογία στους δύο πρώτους αγώνες, μετά αρκεί να κάνεις συντήρηση δυνάμεων. Δεν υπάρχουν στην κατηγορία πολλοί αναβάτες για να ανακατέψουν την τράπουλα και να κλέψουν βαθμούς στη διάρκεια του πρωταθλήματος από τους βασικούς διεκδικητές.

Ποιος ήταν ο πρώτος σου αγώνας;

Το 1993 στην Τρίπολη με Suzuki GSX-R 400. Στην κατηγορία τρέχαμε μαζί με τα δίχρονα 250 και τερμάτισα πέμπτος γενικής και πρώτος ανάμεσα στα τετράχρονα

Σε τι διαφέρει ένας γρήγορος αναβάτης από έναν πρωταθλητή;

Η δίψα για τη νίκη.

…και πως έρχονται οι νίκες;

Μόνο με πολύ προπόνηση, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις

Πως αντιμετωπίζεις ένα στραβό αποτέλεσμα;

Νευριάζω! Χα, χα… Προσπαθώ να γυρίσω πίσω και να αναλύσω κάθε δυνατή λεπτομέρεια που το προκάλεσε. Μετά δουλεύω πάνω στα λάθη και τις αδυναμίες

Έχεις κερδίσει πρωταθλήματα σχεδόν με κάθε μάρκα μοτοσυκλέτας και κάθε τύπο κινητήρα. Ποια ήταν τα καλά και τα κακά τους;

Η Triumph Daytona 675 είχε δυνατές εξόδους από τις στροφές και πολύ καλό πλαίσιο, αλλά τις έλειπε η δύναμη ψηλά.

Η Ducati 1199S Panigale ήταν πολύ ελαφριά μοτοσυκλέτα και εύκολη στις αλλαγές πορείας, αλλά υπερβολικά άκαμπτη – ιδιαίτερα το μονόμπρατσο ψαλίδι της, που μετέφερε ταλαντώσεις στο τιμόνι. Επίσης ήταν πολύ ευαίσθητη στις ρυθμίσεις όταν άλλαζε ο καιρός!

Το Yamaha R6 πλεονεκτούσε σε πλαίσιο και δύναμη κινητήρα στις υψηλές στροφές, γι΄αυτό ήταν πολύ καλό σε ανοιχτές πίστες όπως των Σερρών. Αντίθετα στα Μέγαρα δυσκολευόταν να βγει από τις στροφές.

Στην Aprilia RSV4R Factory μου αρέσει πολύ το στήσιμο του πλαισίου και ο τρόπος που μεταφέρει τη δύναμή του ο κινητήρας στον πίσω τροχό. Λίγο παραπάνω δύναμη ψηλά θα ήταν καλοδεχούμενη.