Οδηγούμε πρώτοι τα Kawasaki Versys 1000 και 650

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

15/12/2014

Μόλις έχουμε κατέβει από την σέλα του καινούργιου Kawasaki Versys 1000, ενώ την προηγούμενη μέρα είχαμε την πρώτη οδηγική επαφή με το δικύλινδρο εν σειρά 650. Σε δύο διαδρομές που είχαν υψομετρικές διαφορές άνω των 2.000 μέτρων, καθώς από το επίπεδο της θάλασσας βρεθήκαμε μια ανάσα κάτω από τον κρατήρα της Αίτνας –η οποία παρεμπιπτόντως καπνίζει ακόμη…- οδηγήσαμε συνολικά σχεδόν 400 χιλιόμετρα που περιλάμβαναν από ορεινό επαρχιακό δίκτυο μέχρι autostrada.
Με τον χαρακτηριστικό ήχο από τα μέταλλα που κρυώνουν και συστέλλονται ακόμη στα αφτιά μας, οι μνήμες και οι εμπειρίες είναι κάτι παραπάνω από νωπές. Ευτυχώς είναι και οι μοναδικές, καθώς παρά την απειλή από τα βαρυφορτωμένα σύννεφα, η οδήγηση των δύο μοτοσυκλετών δεν συνοδεύτηκε από τον κατακλυσμό και την καταιγίδα που μας υποδέχτηκε την πρώτη μέρα. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι η παρουσίαση το πρώτο βράδυ διακόπηκε δύο φορές λόγω διακοπής ρεύματος εξαιτίας των κεραυνών που έσκαγαν κολλητά στο ξενοδοχείο. Καταιγίδα – Kawasaki σημειώσατε "1".


Οι επόμενες δύο μέρες κύλησαν κάτω, γύρω και πάνω στην Αίτνα, με την άσφαλτο εμπλουτισμένη από ηφαιστειακά πετρώματα αλλά και… χιόνι. Στα 2.100 μέτρα, κι ενώ ετοιμαζόμασταν για την φωτογράφιση του Versys 1000, μας ενημέρωσαν ότι η διαδρομή θα αλλάξει κι ότι θα κατεβαίναμε το βουνό για μια εναλλακτική πορεία, λόγω του πάγου και του χιονιού που υπήρχε πιο πάνω. Μόλις όμως ξεκινήσαμε ο πλοηγός ακολούθησε τη αρχικά επιλεγμένη διαδρομή και άρχισε να ανηφορίζει, με αποτέλεσμα να μπούμε μέσα στην ομίχλη από τα πυκνά σύννεφα, με το χιόνι και τον πάγο να είναι μόνιμη συντροφιά στις άκρες του δρόμου για επόμενα 20 σχεδόν χιλιόμετρα. Οι θερμοκρασίες ήταν χαμηλότερες κι από την πρόβλεψη για την αύξηση του ΑΕΠ της Ελλάδας και για να δούμε διψήφιο νούμερο έπρεπε να φτάσουμε σχεδόν στην θάλασσα! Το θέαμα όμως του κομβόι των Versys με τα προβολάκια ομίχλης αναμμένα (οι μοτοσυκλέτες που οδηγήσαμε και τις δύο μέρες ήταν πλήρως φορτωμένες με τα αξεσουάρ της Kawasaki) ήταν άκρως εντυπωσιακό.


Και μιας και κάνουμε λόγο για τα αξεσουάρ των Versys, όσοι θέτετε υποψηφιότητα για την αγορά του καινούργιου 650 μπορείτε να χαρείτε κι όσοι είσαστε ιδιοκτήτες των προηγούμενων μπορείτε να ετοιμάζετε την αγγελία για την αντικατάσταση με το νέο. Στα παλαιότερα Versys 650 ήταν αδύνατο να τοποθετηθούν ταυτόχρονα οι εργοστασιακές πλαϊνές βαλίτσες και το top case λόγω λάθους σχεδιασμού των βάσεων. Πλέον, στο Versys 650 του 2015 το πρόβλημα έχει λυθεί, όπως μας δήλωσαν περήφανα οι άνθρωποι της εταιρείας, και μπορούν οι ιδιοκτήτες του να απολαύσουν την μέγιστη δυνατή αύξηση του αποθηκευτικού χώρου, ενώ και για το 1000 έχει προβλεφθεί το κεντρικό σταντ στον στάνταρ εξοπλισμό του.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.