HONDA CRF250 Rally 2017

7/11/2016

Eπιτέλους, η Honda παρουσίασε και επίσημα το νέο CRF250 Rally, το μικρό "πολιτικό" αδελφάκι του εργοστασιακού CRF450 Rally. Βασίζεται στο ανανεωμένο για το 2017 CRF250L, που έχει περισσότερη δύναμη (24,4HP/8500 και 2,3kgm/6750) ενώ παράλληλα περνάει τις προδιαγραφές Εuro4. Nέο είναι και το ψηφιακό του όργανο, με επιπλέον στροφόμετρο, όπως και η εμφάνισή του. Πλαίσιο και αναρτήσεις δεν έχουν αλλαγές στο L.

Το ενδιαφέρον όμως συγκεντρώνει το νέο Rally, η πρώτη μοτοσυκλέτα παραγωγής της Honda που εκμεταλλεύεται την... χάρη και την ομορφιά του CRF450 Rally! H "αιωρούμενη" ζελατίνα του φαίρινγκ, τα φώτα, τα πλαϊνά που συνεχίζονται μέχρι την ποδιά, όλα θυμίζουν το 450. Το ρεζερβουάρ είναι 10,1 λίτρων, που δεν ακούγονται πολλά ή αρκετά, η Ηοnda όμως λέει πως η κατανάλωσή του σύμφωνα με τις τυποποιημένες μετρήσεις είναι 3,3 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα, κάτι που θα σημαίνει αυτονομία 320 χιλιομέτρων. Και 250 να βγάζει, καλά θα είναι, αλλά και παραπάνω να είχε, ακόμα καλύτερα. Το τελευταίο Super XR Baja είχε ρεζερβουάρ 16 λίτρων, αλλά έκαιγε και περισσότερο!


Αναβαθμισμένες σε σχέση με το L είναι και οι αναρτήσεις, με το 43άρι πιρούνι να έχει την ίδια διαδρομή μπροστά στα 250mm, αλλά να είναι 5cm μακρύτερο (!) ενώ πίσω η διαδρομή έχει αυξηθεί στα 265mm, από 240, με νέο μοχλικό. Νέος και στα δύο είναι και ο εμπρός άξονας, που ανέβηκε στα 17mm από 15.  Μεγαλύτερος είναι και ο εμπρός δίσκος, στα 296mm, όπως και το βάρος, στα 157kg γεμάτο (το L είναι 146). Στην αύξηση του βάρους έχει συμβάλλει τόσο το φαίρινγκ και το μεγαλύτερο ρεζερβουάρ, όσο και το δικάναλο ΑΒS, που απενεργοποιείται για τον πίσω τροχό. Η σέλα του Rally έχει ύψος 895mm, ενώ του L 875. Λίγο πιο αργή είναι η γεωμετρία του Rally, για μεγαλύτερη σταθερότητα.


Πιο πλούσια εξοπλισμένο το Rally, με χούφτες, επιπλέον προστασία από τον αέρα και το ψηφιακό του όργανο ψηλά πίσω από την ζελατίνα, ενώ οι δύο προβολείς του είναι ασσύμετροι.
Μια απορία μας όμως παραμένει: Αφού ο κυβισμός δεν σχετίζεται πια με κάποια κατηγορία διπλωμάτων, τουλάχιστον στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, γιατί να μην είναι 300 κυβικά, αφού η Honda έχει ήδη έτοιμο τον κινητήρα, και δεν θα είχε μεγάλο κόστος εξέλιξης; Για να μην το προχωρήσουμε και πούμε πως θα ήταν ακόμα καλύτερα ως 350, εκτός κι αν η Honda έχει σκοπό να βγάλει και 450 Rally για καθημερινή χρήση και όχι μόνο...

Βασίλης Καραχάλιος

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.