Η Ducati στην EICMA 2017

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

7/11/2016

Με τον Claudio Domenicali για άλλη μια χρονιά να χαμογελάει μέχρι τα αυτιά του, η Ducati παρουσίασε έξι νέα μοντέλα για το 2017, αν φυσικά συμπεριλάβουμε και το Supersport που είδαμε στην Κολονία και ξαναπαρουσιάστηκε στο Μιλάνο. Φέτος είδαν σε live streaming την παρουσίαση της Ducati πάνω από 400.000 άτομα, ενώ πέρσι ήταν 100.000 και την πρώτη φορά μόλις 50.000. Οι λόγοι που οι άνθρωποι στην εταιρεία πετάνε από την χαρά τους είναι πολλοί. Χάρη στην σειρά Scrambler για πρώτη φορά στην ιστορία τους είδαν τις πωλήσεις να ξεπερνούν τις 55.000 μονάδες και η αγωνιστική πορεία στα Superbike και στα MotoGP, έκλεισε με νίκες. Όμως πέρα από τα οφθαλμοφανή, αυτό που θα πρέπει να μας τραβήξει την προσοχή είναι η παρουσίαση του Monster 797.

Η επιστροφή της Ducati στην κατηγορία των απλών, λiτών (…και ελπίσουμε προσιτών οικονομικά) μοτοσυκλετών είναι κάτι που έλειπε τα τελευταία χρόνια από την γκάμα της εταιρείας η οποία είχε στραφεί μόνο σε πελάτες με βαθιές τσέπες και χοντρά πορτοφόλια. Νομίζουμε ότι η ιταλική εταιρεία με το Monster 797 απλώνει ξανά το χέρι της σε ένα κοινό που είχε παραμελήσει. Όσο για την Multistrada 950, που έχει τον κινητήρα του Hypermotard 939, ο οποίος είναι όμως 937 κυβικά, σίγουρα έχουμε να πούμε πολλά στο μέλλον. Λογικά η τιμή της θα βρίσκεται πιο κοντά στα BMW F 800 GS, Honda Africa Twin και KTM 1090 παρά στα μεγάλα 1200. Βέβαια με 114 ίππους δεν την λες “μικρή” μοτοσυκλέτα. Μας αρέσει επίσης που δεν ακολουθεί την λογική την μεγάλης αδερφής της που ο υποψήφιος πελάτης πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε 17’’ ή 19’’ ίντσες τροχούς. Η 950 έχει μόνο μία διάσταση τροχών (όπως στα R 1200 GS της BMW) και μπορείς απλώς να διαλέξεις μεταξύ χυτών ή ακτινωτών. Φυσικά η Full Carbon 1299 Superleggera με τα 220 άλογα και τα 162 κιλά είναι η τεχνολογική βιτρίνα των Ιταλών για φέτος, όμως τα νέα Scrambler Café Racer (!!!!... σαν να λέμε Enduro-Street ένα πράγμα) και το Desert Sled είναι τα μοντέλα που θα πουλήσουν περισσότερο. Το πρώτο έρχεται για να αντιπαρατεθεί με το Triumph Street Cup και το άλλο κοιτάζει προς την μεριά του BMW R9T GS που δεν έχουμε δει ακόμα αλλά ξέρουμε ότι θα δούμε σύντομα.
Για το κάθε μοτοσυκλέτα ξεχωριστά κάντε κλικ πάνω στα ονόματα των μοντέλων που ακολουθούν:

1299 Superleggera
Multistrada 950
Monster 1200/1200S
Monster 797
Scrambler Café Racer / Desert Sled

Το Video όλης της παρουσίασης:

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.