Gigi Dall'Igna: "Σκεφτόμαστε για αντίποινα στην Honda!"

Τα λέει "έξω από τα δόντια" ο Team Manager της Ducati
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

15/3/2019

Ο Gigi Dall'Igna, ο άνθρωπος που έφερε ουσιαστικά την αναγέννηση της Ducati στα MotoGP, βρέθηκε αναμενόμενα στο επίκεντρο της προσοχής αμέσως μετά τον αγώνα του Qatar, μιας και το θέμα του αγώνα ήταν η καταγγελία και στη συνέχεια η έφεση που κατέθεσαν τέσσερις ομάδες (Honda, Suzuki, KTM και Aprilia) σχετικά με τα αεροδυναμικά βοηθήματα που χρησιμοποίησε η Ducati στο ψαλίδι και στον μπροστινό τροχό. Χθες, ο Dall'Igna έδωσε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στο ιταλικό Skyl, μιλώντας για την κίνηση αυτή των τεσσάρων ομάδων χωρίς υπεκφυγές ή μασώντας τα λόγια του.
Στην ερώτηση για το αν εκπλήσσεται που για πρώτη φορά στην σύγχρονη εποχή των MotoGP τα αποτελέσματα ενός αγώνα δεν έχουν επικυρωθεί, ο Ιταλός αρχιμηχανικός είπε ότι έμεινε έκπληκτος ιδιαίτερα από την αντίδραση της Honda, καθώς πρόκειται για ένα εργοστάσιο που εκτός από πρωταγωνιστής είναι και ένας από τους "πατέρες" των MotoGP, μαζί με την Ducati και την Yamaha. Γι' αυτό άλλωστε μέχρι σήμερα, όλα τα τεχνικά θέματα λυνόντουσαν μέσω του Συνδέσμου των κατασκευαστών ή σε συνεργασία με τον Τεχνικό Διευθυντή των MotoGP. Του προκάλεσε λοιπόν μεγάλη εντύπωση το ότι η Honda αμφισβήτησε τις αποφάσεις του αρμόδιου οργάνου και δήλωσε ότι σκέφτονται να προχωρήσουν σε αντίστοιχη καταγγελία εναντίον τους. Όπως είπε, θεωρούν ότι τα αεροδυναμικά φτερά των Honda είναι επικίνδυνα, όχι μόνο για το πώς είναι κατασκευασμένα, αλλά και για το ότι με τόσο λεπτή βάση θα μπορούσαν να παραμορφωθούν εξαιτίας του φορτίου και να συμπεριφερθούν ως κινητά εξαρτήματα, κάτι που απαγορεύεται από τους κανονισμούς.


Αυτό όπως καταλαβαίνουμε όλοι, είναι η αρχή μιας αλυσίδας γεγονότων που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε χιονοστιβάδα, καθώς αν ξεκινήσει ο "χορός" των αμφισβητήσεων των αποφάσεων του Danny Aldridge, του Τεχνικού Διευθυντή των MotoGP, κάτι τέτοιο δεν θα είχε τελειωμό, αφού όπως επισημαίνει και ο Dall'Igna σε κάθε αγώνα θα μπορούσε να υπάρξει κι από μια αφορμή.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως έχει και η απάντησή του στο ερώτημα αν περίμεναν μια τέτοια κίνηση από τις τέσσερις ομάδες, όπου ο Gigi Dall'Igna απάντησε αρνητικά, κάτι που έρχεται σε αντιπαράθεση με τις δηλώσεις του Pit Beirer από την ΚΤΜ, ο οποίος παραδέχτηκε πως η έφεση ήταν έτοιμη από πριν διότι είχαν προηγηθεί προειδοποιήσεις τόσο προς τον Τεχνικό Διευθυντή, όσο και προς την ίδια την Ducati. Ο ίδιος θεωρεί ότι το όλο θέμα έγινε για να τους εμποδίσει η Honda να χρησιμοποιήσουν ένα εξάρτημα που πληροί τις τεχνικές προδιαγραφές, ενώ τα υπόλοιπα εργοστάσια αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν σε μια κατάσταση που, κατά την γνώμη του, τα φέρνει σε δύσκολη θέση.
Ο Dall'Igna πάντως εμφανίστηκε ήρεμος και σίγουρος ότι θα δικαιωθούν και ότι θα αποδειχθεί ότι τα εξαρτήματα τοποθετήθηκαν για την ψύξη των ελαστικών, κάτι που όπως υποστηρίζει, αποδεικνύεται και με εργαστηριακά τεκμήρια. Είναι μάλιστα τέτοιος ο βαθμός σιγουριάς τους, που δεν έχουν σκεφτεί καν ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις τους ή αν θα απευθυνθούν στο CAS, σε αντίθετη περίπτωση.
Αντιθέτως, ο Team Manager της Ducati ήταν ιδιαίτερα καυστικός στην εξήγησή του για τους λόγους που προέβησαν οι ομάδες στην ένσταση. Σύμφωνα λοιπόν με τον ίδιο, η ΚΤΜ και η Aprilia θα έπρεπε να ασχολούνται με κάτι άλλο αυτή την περίοδο και όχι με την κατάθεση ένστασης. Θα έπρεπε να προσπαθούν να εξελίξουν τις μοτοσυκλέτες τους, λέγοντας ανοικτά πλέον την άποψή του πως τα δύο εργοστάσια είναι υποδεέστερα της Ducati. Αντιθέτως, η Suzuki και η Honda θα μπορέσουν να αποκτήσουν ένα ισχυρό πλεονέκτημα σε έναν πιθανό μηδενισμό του Dovizioso στον πρώτο αγώνα. Σε ό,τι αφορά την Yamaha, ο Dall'Igna είπε πως δεν τον εκπλήσσει το γεγονός ότι επέλεξε να μείνει έξω από αυτή την "συμμαχία", καθώς αυτή θεωρεί ότι είναι η σωστή στάση. Η Yamaha έπραξε σωστά αναζητώντας διευκρινήσεις μέσα από τα Σύνδεσμο και δεν προέβη σε τέτοιες ενέργειες. Θεωρεί ότι η Yamaha, η Honda και η Ducati αποτελούν τους ιδρυτές των σύγχρονων MotoGP και γι' αυτό το λόγο θα έπρεπε να έχουν μια πιο αθλητική προσέγγιση στο σύστημα. Επεσήμανε επίσης το γεγονός ότι η Yamaha είχε χρησιμοποιήσει ένα αντίστοιχο εξάρτημα πέρσι και κανείς από τους ανταγωνιστές της δεν παραπονέθηκε, ενώ η Ducati δέχεται πιέσεις από τους αντιπάλους για όλες τις τεχνολογικές καινοτομίες που εισάγει, ο οποίες όμως τόνισε πως βρίσκονται εντός των κανονισμών.


Κλείνοντας, ο Dall'Igna δήλωσε πως όλη αυτή η κατάσταση κάνει ουσιαστικά καλό στην Ducati και ότι πάντοτε θα προσπαθούν να δίνουν το καλύτερο που μπορούν στους αναβάτες τους, χωρίς να εκφοβίζονται από αντίστοιχες κινήσεις των αντιπάλων τους. Ελπίζει ότι όλο αυτό θα αποτελέσει ένα μεμονωμένο συμβάν που θα λήξει με την βοήθεια της λογικής από όλες τις πλευρές, με στόχο την βελτίωση του σπορ. Τέτοιες ενέργειες όμως, θεωρεί ότι αφαιρούν μέρος της αξιοπιστίας τόσο του πρωταθλήματος όσο και της ομοσπονδίας, κάτι που μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο σε όλους όσοι ζουν για το άθλημα, πιστεύουν στο άθλημα και που χαίρονται μπροστά στις τηλεοράσεις τους κάθε φορά που ο Dovizioso κάνει κάτι τόσο υπέροχο, όπως αυτό που έκανε στο Qatar.

 

Ετικέτες

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”