2 Generations’ Ride–Cape 2 Cape: Στην καρδιά της Ευρώπης

Στα όρια της Σκανδιναβίας
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

2/5/2019

O Κωνσταντίνος Μητσάκης έχει ήδη ξεκινήσει το ταξίδι που ενώνει δύο γενεές και δύο ακρωτήρια της Ευρώπης, έχοντας ως συνεπιβάτη τον γιό του Γιώργο -παρεμπιπτόντως να του ευχηθούμε και χρόνια πολλά για την ονομαστική του εορτή. Η πρώτη του ανταπόκριση από την καρδιά της Ευρώπης, μας "ταξιδεύει" παρέα με τους πατέρα και γιο Μητσάκη:

"Πέρυσι, μέσα από το ταξιδιωτικό βίωμα "2 Generations’ Ride-2 Continents"  ο 12χρονο Γιώργο, οδοιπορώντας σε Ευρώπη και Αφρική, έλαβε  ένα όμορφο δώρο ζωής που πραγματικά τον συγκλόνισε. Δώδεκα μήνες μετά, πατέρας και γιος βρεθήκαμε ξανά στην ίδια σέλα, έτοιμοι να πραγματώσουμε με μια HONDA AFRICA TWIN 1000 ADV την δίτροχη εξόρμηση "2 Generations’ Ride–Cape 2 Cape". Σκοπός μας ήταν να ενώσουμε οδικά το ελληνικό ακρωτήριο Ταίναρο (το δεύτερο νοτιότερο χερσαίο ακρωτήριο της Ευρώπης) με το ακρωτήριο Nordkapp της Νορβηγίας (το βορειότερο χερσαίο της Ευρώπης).


Η ώρα της πολυπόθητης αναχώρησης ορίστηκε μια μέρα πριν κλείσουν τα σχολείο για τις πασχαλινές διακοπές. Γεμάτοι ανυπομονησία και ενθουσιασμό πατήσαμε λοιπόν μίζα και αναχωρήσαμε, αρχικά για το ακρωτήριο Ταίναρο και κατόπιν για την Πάτρα. Ενώ στο 32ωρο ατμοπλοϊκό ταξίδι Πάτρα – Βενετία που ακολούθησε, το πλήρωμα της ANEK LINES φρόντισε να περάσουμε μια υπέροχη, όσο και αξέχαστη εμπειρία εν πλω.


Μόλις αποβιβαστήκαμε στην Βενετία, η Honda Africa Twin 1000 ADV ξεκίνησε δίχως καθυστέρηση την πορεία της (540 χλμ.) με αρχικό ημερήσιο προορισμό την μητρόπολη της Βαυαρίας, το Μόναχο. Ντυμένοι ζεστά και με θετική διάθεση, σκαρφαλώσαμε στις αυστριακές Άλπεις, ακολουθώντας την διαδρομή Venezia – Verona – Brenner – Innsbruck – Garmish. Στην ολιγόωρη στάση που πραγματοποιήσαμε εκείνη την μέρα στην αυστριακή κωμόπολη Seefeld in Tirol, συναντηθήκαμε με τον φίλο μοτοσυκλετιστή Στέλιο, που ήρθε αυθημερόν από την Ζυρίχη να μας προϋπαντήσει και να πιούμε έναν ζεστό καφέ…

Το άρθρο συνοδεύεται από πλούσιο photo gallery


Μετά το Μόναχο, σειρά είχε το Βερολίνο  (580 χλμ. βόρεια) να μας ανοίξει την αστική αγκαλιά του. Για τις επόμενες δυο μέρες, το πρόγραμμα είχε ζεστή φιλοξενία από τον φίλο Γιάννη Βασιλείου και ξενάγηση στα κυριότερα αξιοθέατα της γερμανικής πρωτεύουσας. Περάσαμε υπέροχα...


Το λιμάνι της πόλης Lubeck / Travemunde (280 χλμ.) αποτέλεσε τον ύστατο προορισμό μας στην Γερμανία. Το πλοίο της γραμμής Travemunde – Helsinki, μετά από ένα 30ωρο ταξίδι στα νερά της Βαλτικής Θάλασσας, θα μας αποβίβαζε στην φιλανδική πρωτεύουσα. Πλέον, το "2 Generations’ Ride–Cape 2 Cape" θα συνεχιζόταν στην σκανδιναβική χερσόνησο…"

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.