25o 36ωρο Οδοιπορικό Αντοχής Moto Guzzi - Δύο ημέρες, πολύ χιλιόμετρο σε επαρχιακό δρόμο και μία οργάνωση η οποία θέλει χειροκρότημα

Πήγαμε - ήρθαμε και ευπειθώς αναφέρουμε

Από τον

Γιάννη Τσινάβο

22/5/2024

Η Ελληνική Λέσχη Moto Guzzi διοργάνωσε στις 18 και 19 Μαΐου του 2024 για 25η φορά το 36ωρο Οδοιπορικό Αντοχής με αφετηρία την Αττική και προορισμό περιοχές της Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδας και όπως ήταν λογικό, το ΜΟΤΟ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν γινόταν να λείπει από τη συγκεκριμένη διοργάνωση.

Η φετινή περιπέτεια ξεκινά λίγες ημέρες πριν πάρουμε εκκίνηση. Πληρωμή παραβόλου, αποστολή εγγράφων στην Ελληνική Λέσχη Moto Guzzi, τελευταίος έλεγχος μοτοσυκλετών και φύγαμε για το 36ωρο Οδοιπορικό Αντοχής. Με ακόμη άλλα 10 οδοιπορικά στις αποσκευές μας ξεκινήσαμε περίπου στις 7 και κάτι το πρωί του Σαββάτου από το γνωστό στέκι αναχώρησης μοτοσυκλετών στο Χαϊδάρι. Έξω από την καφετέρια “Σταθμός 14” είχε στηθεί η αφετηρία του 36ωρου Οδοιπορικού Αντοχής Moto Guzzi με εκατοντάδες μοτοσυκλέτες κάθε κατηγορίας και μάρκας να βρίσκονται παρκαρισμένες ώστε να ξεκινήσουν τη φετινή διοργάνωση. Περιμένοντας καρτερικά να ξεκινήσουμε ρίχνουμε κάποιες κλεφτές ματιές στο road book της διαδρομής της πρώτης ημέρας.

25o 36ωρο Οδοιπορικό Αντοχής Moto Guzzi – Δύο ημέρες, πολύ χιλιόμετρο σε επαρχιακό δρόμο και μία οργάνωση η οποία θέλει χειροκρότημα

Ναι, καλά διαβάσατε, έχουμε road book και σαν άλλοι αγωνιζόμενοι παίρνουμε εκκίνηση. Με κατεύθυνση προς Μάνδρα τα πρώτα χιλιόμετρα είναι γνώριμα οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας και απλά απολαμβάνουμε τη διαδρομή έχοντας παρέα μας ακόμη έναν μοτοσυκλετιστή, και έτσι με τις δύο μοτοσυκλέτες μας θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε 1.700 χιλιόμετρα επαρχιακού δικτύου. Η συννεφιά που επικρατεί βοηθά στο να μείνουμε δροσεροί ενώ συνεχίζουμε ακάθεκτοι γράφοντας χιλιόμετρα. Στάση για κάποιες υποχρεωτικές φωτογραφίες καθώς πρέπει να γίνει και αυτό ώστε να πάρουμε βαθμούς και συνεχίζουμε.

Road book τσεκ, αναβάτες και μοτοσυκλέτες στις επάλξεις και απολαμβάνουμε το επαρχιακό κομμάτι της διαδρομής προς τη Λίμνη Μόρνου. Σταματάμε για να βγάλουμε κάποιες φωτογραφίες καθώς δεν γίνεται να μην χαρούμε αυτή τη θέα, ενώ λίγο αργότερα παίρνουμε το επόμενο road book από τους οργανωτές οι οποίοι μας παρείχαν γευστικά σάντουιτς και νερά! Φυσικά στο 36ωρο Οδοιπορικό Αντοχής Moto Guzzi οι άνθρωποι της οργάνωσης είχαν προβλέψει να υπάρχει αυτοκίνητο “σκούπα” σε περίπτωση που χρειαστεί κάποιος βοήθεια ή προκύψει κάτι.

Έχουμε λοιπόν στα χέρια μας το νέο road book και συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Χρήσιμο εργαλείο η ενδοσυνεννόηση ιδιαίτερα όταν μοιράζεσαι την διαδρομή με τον γιο σου και θέλεις να μοιραστείς κάθε στιγμή, όχι μόνο τις στάσεις. Η διαδρομή μέχρι τώρα φανταστική, με το μόνο πρόβλημα να είναι πως επί της ουσίας βρίσκεσαι σε... "αγώνα", οπότε στάσεις για φωτογραφίες και καλαμπούρι δεν μπορούν να συνδυαστούν εδώ. Παρολαυτά ξέρεις πως την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε αυτά τα μέρη θα επανορθώσεις για τις φωτογραφίες που δεν πρόλαβες να βγάλεις. Παραμένουμε προσεκτικοί κατά την ώρα της οδήγησης καθώς ο επαρχιακός δρόμος κρύβει παγίδες, άσε που αν χάσεις κάποια τουλίπα στο road book θα χάσεις και πολύτιμο χρόνο.

Οι άνθρωποι της Moto Guzzi κατά τη διάρκεια της ημέρας είχαν σκεφτεί να διοργανώσουν και κάποια παιχνίδια τα οποία αν τα ολοκληρώσεις συγκεντρώνεις βαθμούς. Εμείς προτιμήσαμε να εκμεταλλευτούμε τον λίγο αυτό χρόνο διαφορετικά μιας και δεν κυνηγάμε κάποια θέση στην κατάταξη. Στάση τέλος όμως και φύγαμε ξανά για οδήγηση σε επαρχιακό οδικό δίκτυο. Σιγά-σιγά το φως του ήλιου ξεκίνησε να μας εγκαταλείπει και ξαφνικά... έχουμε θέμα. Μία λάμπα φωτός xenon καμένη και το έργο μας για πλοήγηση γίνεται πιο δύσκολο στους επαρχιακούς δρόμους της Βόρειας Ελλάδας. Μελετώντας το road book και με την ώρα να έχει πάει 20:30 αποφασίζουμε να εγκαταλείψουμε το τελευταίο σκέλος της ημέρας και να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο το οποίο είχε κλείσει η διοργάνωση στα Ιωάννινα.

Με προσοχή λοιπόν ξεκινάμε για το Epirus Palace, καθώς το σκοτάδι έχει πέσει για τα καλά. Μετά από αρκετά χιλιόμετρα φτάνουμε στην είσοδο του ξενοδοχείου και παρκάρουμε τις δύο μοτοσυκλέτες μας, πηγαίνοντας στα δωμάτια μας για ξεκούραση καθώς και το αυριανό πρόγραμμα περιλαμβάνει αρκετά χιλιόμετρα επαρχιακού δικτύου.

Ξημέρωσε Κυριακή και εμείς, όπως και όλοι οι συμμετέχοντες, είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε τη δεύτερη ημέρα του 36ωρου Οδοιπορικού Αντοχής Moto Guzzi. Το ρολόι δείχνει επτά και κάτι όταν καβαλάμε τις μοτοσυκλέτες μας. Παρέα με εμάς ξεκινούν αρκετοί ακόμη συμμετέχοντες με κάθε λογής μοτοσυκλέτα. Από μικρά και μεγάλα On – Off μέχρι scooter είχε ο μπαξές.

Ο δρόμος προς το πέρασμα του Μπάρου γνωστός, ωστόσο πάντα κρύβει εκπλήξεις καθώς οι κατολισθήσεις έχουν φέρει πέτρες σε διάφορα σημεία ενώ και η άσφαλτος σε ακόμη περισσότερα, δεν είναι και η καλύτερη. Αν περιμένετε κάποια μέση ωριαία ταχύτητα σε τριψήφιο νούμερο τότε τα οδοιπορικά αντοχής δεν είναι για εσάς. Οι ατελείωτες φουρκέτες και οι συνεχείς στροφές στο επαρχιακό δίκτυο ρίχνουν τη μέση ωριαία στα περίπου 60 χλμ./ώρα οπότε και οι ώρες που βρίσκεσαι πάνω σε μία μοτοσυκλέτα είναι αρκετές.

Αφήνουμε πίσω μας όλα αυτά και συνεχίζουμε προς Βουλγαρέλι, σε κάποιο σημείο σε ένα χωριό από αυτά που αναρωτιέσαι αν υπάρχει κανείς βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Διχάλα δεξιά – αριστερά και μπροστά μας μία κατηφόρα καρφί. Μεταξύ μας λέμε φωναχτά αποκλείεται να πηγαίνει ο δρόμος προς τα εκεί… και ξαφνικά βρίσκεται ένας παππούς από μηχανής θεός και μας φωνάζει από μία βεράντα “Όλο κάτω πάτε, αλλά ελάτε πρώτα να σας κεράσω ελληνικό καφέ”. Τον ευχαριστούμε ευγενικά για την προσφορά και ακόμη περισσότερο που μας γλύτωσε από μία χρονοβόρα καθυστέρηση.

Αφήνοντας πίσω μας την κατηφόρα η οποία παραλίγο να μας στοιχίσει σε χρόνο, παίρνουμε το επόμενο road book το οποίο περιλαμβάνει μία διαδρομή περίπου 135 χιλιομέτρων. Έχοντας δει όλα αυτά τα μέρη χθες και σήμερα, το συγκεκριμένο τμήμα της διαδρομής δεν χρειαζόταν κανονικά ενώ λίγο αργότερα ένα κομμάτι χωμάτινης διαδρομής η οποία είχε πολλές πέτρες βάζει δύσκολα σε όλους τους συμμετέχοντες καθώς οι πιθανότητες να πάθουμε λάστιχο αυξάνονται. Στις επόμενες διοργανώσεις θα πρέπει οι άνθρωποι της οργάνωσης να αποφύγουν τέτοια κομμάτια καθώς δεν προσφέρουν τίποτα.

Επόμενο road book στα χέρια μας και αποφασίζουμε πως στο Καρπενήσι θα ξεκινήσει η δική μας επιστροφή προς Αθήνα. Η διαδρομή μαγευτική ο καιρός ότι πρέπει χωρίς πολλή ζέστη, και εμείς προσπαθούμε να περάσουμε όσο το δυνατόν πιο όμορφα στον επαρχιακό δρόμο προτού μπούμε στο εθνικό δίκτυο Λαμίας – Αθηνών.

Με το που πάτησαν οι μοτοσυκλέτες μας τα πρώτα χιλιόμετρα της Εθνικής Οδού, ξεκινάμε και εμείς να αναπολούμε τα χιλιόμετρα του επαρχιακού δικτύου που διανύσαμε τις δύο αυτές ημέρες. Παρολαυτά πρέπει να φτάσουμε σχετικά νωρίς πίσω οπότε ας κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και διανύουμε τα τελευταία χιλιόμετρα.

Οκ ο δρόμος Λαμίας – Αθηνών βαρετός και μονότονος, ωστόσο εμείς έχουμε όλες τις όμορφες στιγμές που περάσαμε αυτές τις δύο ημέρες ως συνοδοιπόρο. Χωρίς να το καταλάβουμε βρισκόμαστε μία ανάσα από την Αθήνα και την επιστροφή στην καθημερινότητα. Γεμάτοι όμορφες εικόνες και με νέες φιλίες καθώς θέλοντας και μη, τέτοιου είδους εκδηλώσεις εμάς τους μοτοσυκλετιστές μας φέρνουν πιο κοντά, ανεξαρτήτως μάρκας. Οπότε η ερώτηση έχει εύκολη απάντηση. Πάμε του χρόνου; Εννοείται…

Ετικέτες

36ωρο Οδοιπορικό Αντοχής Moto Guzzi

https://bit.ly/MOTO_674

Τεχνικά άρθρα

Επικαιρότητα

Τεχνικό Honda E-Clutch: Έτσι μένει στη ζωή η μανέτα του συμπλέκτη!

Το σύστημα που σου δίνει τον έλεγχο αφαιρώντας μόνο την ταλαιπωρία

Από το

motomag

15/10/2025

Τα καλύτερα δύο κόσμων συνδυάζει το E-Clutch της Honda αφού σου δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις τη μανέτα του συμπλέκτη της μοτοσυκλέτας μόνο όταν θέλεις εσύ και τον υπόλοιπο χρόνο να απολαμβάνεις υψηλότερα επίπεδα άνεσης και ασφάλειας με το κιβώτιο να λειτουργεί ως ημιαυτόματο.

Όσο και αν ακούγεται απίστευτο στους νεότερους, η Honda βάλθηκε να καταργήσει τη μανέτα του συμπλέκτη σχεδόν από την ίδρυσή της αφού ακόμη και η Dream D-Type του 1949, η πρώτη πραγματική μοτοσυκλέτα της ιαπωνικής εταιρείας, είχε ημιαυτόματο κιβώτιο δύο σχέσεων χωρίς μανέτα συμπλέκτη στο αριστερό γκριπ! Ακολούθησε φυσικά το θρυλικό πλέον Super Cub το 1958 που έκανε προσιτό το ημιαυτόματο κιβώτιο στις μάζες, με τη Honda να εφαρμόζει διαφόρων ειδών κιβώτια στα μοντέλα της στο πέρασμα του χρόνου που δεν είχαν μηχανικό συμπλέκτη.

Ο λόγος για την "αντιπάθεια" της Honda στη μανέτα του συμπλέκτη δεν είναι άλλος από τη φιλοσοφία του ίδιου του Soichiro Honda που ήθελε τα δίκυκλά του να είναι φιλικά και να μπορούν να οδηγηθούν από οποιονδήποτε και αυτό διέπει τον τρόπο που η εταιρεία σχεδιάζει και εξελίσσει μοτοσυκλέτες και λοιπά δίκυκλα μέχρι σήμερα. Κάπως έτσι φτάσαμε στο πλήρως αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη DCT που μόνο η Honda έχει τολμήσει να εφαρμόσει σε μοτοσυκλέτα, ενώ τώρα οι επιλογές διευρύνονται με το E-Clutch.

Ένα E-Clutch για όλους
Το νέο σύστημα της Honda δεν αυτοματοποιεί πλήρως το μηχανικό κιβώτιο σχέσεων, όπως το Y-AMT της Yamaha, αλλά κάνει αυτό που θα βρει υποστηρικτές ακόμη και στην πιο σκληροπηρηνική μερίδα των αναβατών που θεωρούν εχθρό οτιδήποτε αφαιρεί από τον έλεγχο που έχουν οι ίδιοι στη μοτοσυκλέτα τους και πίνουν νερό στην υγεία της μανέτας του συμπλέκτη.

Αναμφίβολα το E-Clutch θα το λατρέψουν και οι αναβάτες που κυκλοφορούν με σκούτερ ή παπί και πιστεύουν ότι η ώρα έφτασε για να κάνουν το βήμα στις μοτοσυκλέτες που τόσο θέλουν να οδηγήσουν. Έτσι μόνο θα "κλείσουν" τον κύκλο τους στους δύο τροχούς, ή για να το θέσουμε καλύτερα, θα ανοίξουν έναν άλλο, τον πιο σημαντικό και θα απολαύσουν και άλλες χάρες που δεν μπορούσαν να βρουν στα άλλα σκούτερ και τα παπιά.

Μέχρι σήμερα η μανέτα του συμπλέκτη στεκόταν εμπόδιο στο παραπάνω όνειρο, όμως τώρα αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα για όλους. Μάλιστα η Honda έχει σκοπό να τοποθετήσει το E-Clutch και σε μοτοσυκλέτες μικρότερου κυβισμού με πιο προσιτή τιμή και ένας λόγος που αυτό είναι εφικτό έχει να κάνει και με το κόστος του ίδιου του συστήματος. Το κόστος του E-clutch είναι χαμηλότερο έναντι των αυτόματων και πλήρως αυτοματοποιημένων μηχανικών κιβωτίων και αυτό κάνει εφικτή την εφαρμογή του σε μοντέλα μικρότερου κυβισμού χωρίς να αυξάνεται σημαντικά η τιμή τους. Η Honda έκανε την αρχή με τα CBR650R και CB650R για να δείξει ότι το E-Clutch δεν αφαιρεί τίποτα ούτε στην οδήγηση μοτοσυκλετών με σπορ DNA και μετά από αυτά ακολούθησε το CL250 E-Clutch, η μικρή cruiser που είναι ήδη διαθέσιμη στην Ιαπωνία, αλλά και η ρετρό αισθητικής CB500 Super Four, η οποία παρουσιάστηκε πρόσφατα στην Κίνα και δεν αποκλείεται να πατήσει τους τροχούς της και στην Ευρώπη. Σε κάθε περίπτωση το E-Clutch θα το δούμε και σε άλλες μοτοσυκλέτες ως το σύστημα που απελευθερώνει τον αναβάτη από οποιοδήποτε άγχος σχετικό με τη μανέτα του συμπλέκτη και ταυτόχρονα του δίνει τον πλήρη έλεγχο όποτε το θελήσει αυτός.

Απλό σαν κατασκευή και διαισθητικό σε λειτουργία
Το E-Clutch αυτοματοποιεί τη λειτουργία του συμπλέκτη όταν η μοτοσυκλέτα εκκινεί από στάση αλλά και όταν βρίσκεται σε κίνηση με τον αναβάτη να ασχολείται μόνο με το γκάζι και τον επιλογέα των σχέσεων του κιβωτίου, τον οποίο και χρησιμοποιεί σα να υπάρχει τοποθετημένο quickshifter. Τον έλεγχο της σύμπλεξης και αποσύμπλεξης (μερικής και πλήρους) αναλαμβάνουν δύο μικρά ηλεκτρικά μοτέρ που συνδέονται μεταξύ τους με γρανάζια και ελέγχονται ως προς την ενεργοποίησή τους από κεντρική μονάδα. Η εν λόγω μονάδα αξιοποιεί μια σειρά από αισθητήρες που της στέλνουν δεδομένα, μεταξύ άλλων, για τις στροφές του κινητήρα, τη θέση του λεβιέ ταχυτήτων, την πίεση που ασκείται στα ελατήρια των δίσκων του συμπλέκτη και τη θέση του άξονα του κιβωτίου ταχυτήτων.

Το E-Clutch αποσυμπλέκει τους δίσκους του συμπλέκτη όταν οι στροφές του κινητήρα πλησιάσουν το ρελαντί και ταυτόχρονα η μοτοσυκλέτα μειώνει ταχύτητα για να ακινητοποιηθεί. Έπειτα τους συμπλέκει προοδευτικά κατά την εκκίνηση από στάση, ενώ τους ελέγχει και στις αλλαγές ταχυτήτων. Στην πράξη ο αναβάτης τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά σα να γίνονται από ένα αόρατο χέρι με τη σύμπλεξη και την αποσύμπλεξη να έχουν απόλυτα φυσική αίσθηση, ενώ μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να παρακάμψει το σύστημα και να πιάσει ο ίδιος τη μανέτα.

Τότε ο αισθητήρας στο μοχλικό, που πιέζει τους δίσκους, δίνει εντολή στην κεντρική μονάδα να απενεργοποιήσει τα ηλεκτρικά μοτέρ, σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Το σύστημα μπαίνει αυτόματα σε λειτουργία μετά από 5 δευτερόλεπτα αν ο κινητήρας έχει πολλές στροφές και σε λιγότερο από ένα δεύτερο στο χαμηλότερο φάσμα ώστε να είναι έτοιμο να πατινάρει ή ακόμα και να αποσυμπλέξει πλήρως τους δίσκους για να μην σβήσει ο κινητήρας.

Ο αναβάτης μπορεί επίσης να απενεργοποιήσει πλήρως το E-Clutch αν το επιθυμεί, αλλά και να μεταβάλει ηλεκτρονικά τον τρόπο και την ταχύτητα που γίνεται η σύμπλεξη/αποσύμπλεξη. Το σύστημα προσφέρει τρία προγράμματα για τις αλλαγές ταχυτήτων: Hard, Medium και Soft. Στο Hard η διάρκεια σύμπλεξης/αποσύμπλεξης διαρκεί ελάχιστα προσομοιώνοντας τη λειτουργία ενός quickshifter και στο medium και soft η διαδικασία διαρκεί περισσότερο, ομαλοποιώντας τις αλλαγές, ενώ “μαλακώνει” και το λεβιέ των σχέσεων του κιβωτίου. Τον σημαντικότερο ρόλο στη διαισθητική λειτουργία του συστήματος παίζει το προηγμένο λογισμικό που το ελέγχει με τη Honda να το αλλάζει κοντά στις 500 φορές μέχρι να συμφωνήσουν όλοι οι μηχανικοί της ως προς τη λειτουργία και την αποδοτικότητά του!

Ρίχνει άγχος και ταλαιπωρία στο μηδέν
Το E-Clutch δείχνει τον καλύτερο εαυτό του στο αστικό περιβάλλον εκεί που θα λειτουργήσει υπερωρίες και θα εκτιμηθεί δεόντως από τους έμπειρους αναβάτες, οι οποίοι δεν θα ταλαιπωρούν άσκοπα το αριστερό τους χέρι στα συνεχή σταμάτα-ξεκίνα. Παράλληλα, θα αποφορτίσει τους αρχάριους τόσο από το άγχος του ελέγχου του συμπλέκτη στις μανούβρες όσο και από το άγχος του σβησίματος του κινητήρα από λάθος χειρισμό, ένα λάθος που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε πτώση. Και στις δύο περιπτώσεις βελτιώνει και το επίπεδο ασφάλειας αφού τόσο οι έμπειροι όσο και εκείνοι με μικρότερη εμπειρία έχουν ένα πράγμα λιγότερο να ασχολούνται στο δύσκολο αστικό περιβάλλον και να συγκεντρώνονται έτσι περισσότερο στην οδήγηση. Το E-Clutch κάνει για όλους αφού προσθέτει στους τομείς της άνεσης και τις ασφάλειας χωρίς να αφαιρεί τίποτα από την εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας.