Η BMW προχώρησε σε ανάκληση 3.368 R NineT παραγωγής 2014-2017, καθώς σύμφωνα με την εταιρεία, οι βίδες που συγκρατούν το ψαλίδι στην δεξιά μεριά μπορεί να χαλαρώσουν, ως αποτέλεσμα της μη σωστής κατεργασίας στο πλαίσιο στο σημείο που βιδώνουν (αυτό που λέμε "πατούρα" για τις βίδες). Κατ' επέκταση οι βίδες μπορεί να μην σφίξουν όπως πρέπει όταν θα βιδωθούν με το ροπόκλειδο με τη δύναμη που ορίζει ο κατασκευαστής. Αν χαλαρώσουν οι βίδες που συγκρατούν το ψαλίδι, όπως είναι φυσικό, επηρεάζεται η σταθερότητα και η συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας, αυξάνοντας τον κίνδυνο για μια πτώση.
Η BMW ενημερώθηκε αρχικά για το ζήτημα τον Απρίλιο του 2016, βάσει ενός ατυχήματος –χωρίς τραυματισμό- που σημειώθηκε στην Τουρκία με ένα R NineT του 2015. Μέχρι το τέλος της χρονιάς έλαβε άλλες τρεις αναφορές από παράπονα πελατών σχετικά με την συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας και το χαλάρωμα των βιδών. Η επόμενη… φουρνιά παραπόνων ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2017 με δύο ακόμη αναφορές για παρόμοια προβλήματα. Μάλιστα, το ένα από αυτά ανέφερε και απώλεια ελέγχου εξαιτίας της αστάθειας του πίσω τροχού.
Αν χαλαρώσουν οι βίδες που συγκρατούν το ψαλίδι, όπως είναι φυσικό, επηρεάζεται η σταθερότητα και η συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας, αυξάνοντας τον κίνδυνο για μια πτώση
Μετά και από αυτά τα συμβάντα, ξεκίνησε έλεγχος και έρευνα με τυχαία δειγματολειψία η οποία έδειξε πως υπήρχε διαφορετικός βαθμός χαλαρότητας στις βίδες των ψαλιδιών σε διαφορετικές μοτοσυκλέτες. Επιπλέον, προχώρησαν και σε ανάλυση των μηχανολογικών σχεδίων και στα σχέδια από το CAD η οποία τους οδήγησε στο συμπέρασμα ότι δεν είχαν τοποθετηθεί σωστά οι βίδες, λόγω του ότι δεν ήταν εντός των προδιαγραφών η δημιουργία της πατούρας στο πλαίσιο.
Τον περασμένο μήνα η BMW αποφάσισε να προχωρήσει σε ανάκληση, τονίζοντας όμως ότι δεν είχε λάβει αναφορές για ατυχήματα που προκάλεσαν τραυματισμούς, τα οποία να προκλήθηκαν απ' αυτό το ζήτημα. Για την επίλυση του θέματος, δεν γίνεται κάποια επεξεργασία στο πλαίσιο αλλά αφαιρούν τις βίδες, τις καθαρίζουν και τις βιδώνουν ξανά αφού περαστούν με ειδική κόλλα σπειρωμάτων, όπως μας επιβεβαίωσε και η ελληνική αντιπροσωπεία της BMW κατόπιν επικοινωνίας μας μαζί τους.
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες
Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
12/3/2026
Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.
Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail(TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.
Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.
Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο
To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.
Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.
Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ένα άθλος της εποχή του
Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.
Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.
Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.
Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.
Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.
Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.
Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει
Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.
Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes(BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.
