Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου

19/8/2015

Στο νότο της Αυστραλίας

Στην πόλη Perth παρέμεινα τρεις ολόκληρες μέρες. Εκτός από μια σύντομη γνωριμία με την πρωτεύουσα της πολιτείας Western Australia, ήθελα να αποτινάξω μακριά την κούραση των χιλιομέτρων της δυτικής ακτογραμμής και να ετοιμαστώ για το επόμενο σκέλος του "Australian tour 2015", την οριζόντια διάσχιση της Αυστραλίας – από την Perth που ήμουν, είχα να οδηγήσω 3.000 χιλιόμετρα ως την Adelaide.
Παράλληλα, ρίχνοντας μια πρόχειρη ματιά στην μαύρη ΚΤΜ, διαπίστωσα πως δεν χρειαζόταν κάποια "φροντίδα" μετά από 11.150 χλμ. ταξιδιού. Έτσι, με ξεκούραστο κορμί, ανεβασμένη ψυχολογία και ετοιμοπόλεμη μοτοσυκλέτα, ξεκίνησα να ενώσω οδικά την δυτική με την ανατολική Αυστραλία, οδηγώντας πάνω στην διαδρομή που είχε ακολουθήσει πρώτος το 1841 ο τολμηρός Άγγλος εξερευνητής Edward John Eyre. Όπως καταλαβαίνετε, στον συγκεκριμένο οδικό άξονα δόθηκε τιμητικά το όνομα του πρωτοπόρου εξερευνητή (Eyre Hwy).

Πέντε υπήρξαν τα δυνατά περιστατικά που κατέγραψα στο "ημερολόγιο καταστρώματος" του Eyre Hwy. Το απρόσμενο κύμα ψύχους που έφτασε στα νότια παράλια της Αυστραλίας από την Ανταρκτική –για μια ολόκληρη μέρα οδηγούσα με θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν. Η διάσχιση της μεγαλύτερης ασφαλτοστρωμένης ευθείας της αυστραλιανής ηπείρου: είχε μήκος 146,6 χιλιόμετρα και βρισκόταν στη διαδρομή Balladonia – Caiguna. Η κωμόπολη Kimba, που ήταν ακριβώς στα μέσα της οριζόντιας διάσχισης της Αυστραλίας – δεν παρέλειψα να φωτογραφηθώ μπροστά στην σχετική ενημερωτική πινακίδα. Τα πανύψηλα βράχια Bunda Cliffs, που γκρεμίζονταν απότομα από ύψος 90 μέτρα μέσα στα νερά του Νότιου Παγωμένου Ωκεανού. Και φυσικά, η διάσχιση της άνυδρης περιοχής Nullarbor Plan – η λέξη "nulla arbor" σημαίνει στα λατινικά "κανένα δέντρο" και δικαιολογημένα δόθηκε στην περιοχή, αφού δέντρο δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα…

Με την άφιξή μου στην πόλη Port Augusta (300 χλμ. βόρεια της Adelaide), η τρομερή αυστραλιανή έρημος αποτελούσε πια παρελθόν. Ναι, τα δύσκολα χιλιόμετρα στο μεγάλο νησί του Νότου είχαν περάσει. Από εδώ και πέρα, όλα θα ήταν αρκετά πιο εύκολα και ξεκούραστα…

Ο μεγάλος του ωκεανού δρόμος

Προσεγγίζοντας την Adelaide, την πρωτεύουσα της πολιτείας South Australia, τα ατελείωτα χιλιόμετρα της περιπλάνησής μου στην καρδιά της Αυστραλίας είχαν τελειώσει. Τρία μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας (Adelaide, Μελβούρνη, Καμπέρα) ήταν οι επόμενοι -και καθοριστικότεροι- σταθμοί στο "Australian tour 2015", που μετρούσε πλέον τα τελευταία του χιλιόμετρα.

Η Adelaide, που ιδρύθηκε το 1836 με σκοπό να αποτελέσει το διοικητικό κέντρο όλης της νότιας Αυστραλίας, χαρακτηριζόταν από ένα αρκετά σύγχρονο αστικό προφίλ, ενώ η φίλη Ελένη Βάσσου έμελλε να μου χαρίσει τις καλύτερες αναμνήσεις από την πόλη της.
Ταξιδεύοντας από την Adelaide στην Μελβούρνη, την σκυτάλη του ταξιδιού πήρε κατόπιν ο παραθαλάσσιος οδικός άξονας "Great Ocean Road" (G.O.R.). Μετά την εμπειρία της αυστραλιανής ερήμου, σειρά είχε ο Νότιος Ωκεανός να καλωσορίσει τον δίτροχο ταξιδιώτη του κόκκινου νησιού. Απολύτως σίγουρη για την ομορφιά και τη γοητεία της, η μεγάλη θάλασσα του νότου βάλθηκε εδώ να με αποπλανήσει με δαντελωτές ακτογραμμές, κλειστούς απάνεμους κόλπους, βατές και άγριες παραλίες, βραχώδεις σχηματισμούς (Loch Ard Gorge, London Bridge, Twelve Apostles) και έναν καταπράσινο μανδύα που κυλούσε μέχρι τα κύματα.

Με σήμα κατατεθέν τους φημισμένους βραχώδεις σχηματισμούς Twelve Apostles, ο G.O.R. αντιπροσώπευε έναν περίτεχνο πίνακα ζωγραφικής με έντονες πινελιές πρασίνου, αρμονικά συνδυασμένες με το απέραντο γαλάζιο του ωκεανού. Δικαίως χαρακτηρίζεται ως η θεαματικότερη παραθαλάσσια διαδρομή της Αυστραλίας.
Στην Μελβούρνη, τα πάντα "μύριζαν" Ελλάδα. Και όχι άδικα, αφού στην δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη της Αυστραλίας βρίσκεται η μεγαλύτερη ελληνική κοινότητα της χώρας, με περισσότερους από 350.000 ομογενείς, σε σύνολο περίπου 700.000 Ελλήνων που υπάρχουν σ’ όλη την Αυστραλία.

Θερμή όσο και αξέχαστη υπήρξε η υποδοχή που έτυχα από τον Παναρκαδικό Σύλλογο της Μελβούρνης "Κολοκοτρώνης", αλλά και απ’ όλη γενικά την τοπική ομογενειακή κοινότητα. Ζεστές αγκαλιές, λουκούλλεια τραπεζώματα στην ελληνική συνοικία Oakleigh, συνεντεύξεις σε ραδιόφωνα, δημοσιεύματα σε εφημερίδες και συνάντηση με την Ελληνίδα Πρόξενο της Μελβούρνης ήταν τα γεγονότα που γέμισαν τις τέσσερεις μέρες που παρέμεινα στην "Marvelous Melboune", μια πόλη που δικαίως καυχιέται για την υψηλή ποιότητα ζωής που προσφέρει στους 4.500.000 κατοίκους της…

Συνέχεια στην Νέα Ζηλανδία

Κτισμένη 580 χιλιόμετρα μακριά από την Μελβούρνη –και μόλις 280 χλμ. νοτιοδυτικά του Σύδνεϋ– η Καμπέρα, η πρωτεύουσα της Αυστραλίας, ήταν το τελευταίο αστικό κέντρο που έμελλε να επισκεφθώ πριν ολοκληρώσω το "Australian tour 2015". Αποχαιρετώντας την Μελβούρνη, το κοντέρ της ΚΤΜ 1050 είχε καταγράψει περισσότερα από 17.200 χιλιόμετρα, ενώ το ημερολόγιο του ταξιδιού πλησίαζε στην 40η σελίδα του.

Ο ευθυτενής οδικός άξονας Hume Hwy που ανέλαβε να με μεταφέρει στην διοικητική καρδιά της χώρας, κυριολεκτικά με κοίμισε. Σωτήριες στάθηκαν ευτυχώς οι φιλότιμες προσπάθειες της τοπικής φύσης, που με τα απεριόριστα χρώματα της παλέτας της, κατάφερε να ομορφύνει λίγο το σκηνικό της διαδρομής και να μετριάσει -εν μέρει- την ανία της οδήγησης.

Όπως στα άλλα αστικά κέντρα της Αυστραλίας, έτσι και στην Καμπέρα, ο τοπικός ομογενειακός πληθυσμός με αγκάλιασε με θέρμη και φρόντισε να μου χαρίσει όμορφες αναμνήσεις από παρουσία μου στην πόλη. Με ξεναγό τον αντιπρόεδρο της τοπικής ελληνικής κοινότητας κ. Πωλ Λεβεντή, έμαθα και γνώρισα ενδιαφέροντα πράγματα και καταστάσεις από την πολύχρονη παρουσία των Ελλήνων της αυστραλιανής πρωτεύουσας.

Ο ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Νικολάου και η λέσχη "HELLENIC CLUB", εκτός από ύψιστα σημεία αναφοράς της τοπικής ελληνικής κοινότητας, αποτελούν παράλληλα κι έναν ισχυρό συνδετικό κρίκο μεταξύ των 8.000 Ελλήνων της Καμπέρα.
Και φυσικά, η μαύρη ΚΤΜ δεν παρέλειψε να με οδηγήσει στο Παλαιό Κοινοβούλιο, στο μνημείο "Australian Memorial War", στη Νέα Βουλή και στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στα πιο φημισμένα αξιοθέατα της αυστραλιανής μητρόπολης…

Μπορεί η τελευταία μέρα του ταξιδιού να μην είχε πολλά χιλιόμετρα, μου επιφύλασσε όμως δυνατά συναισθήματα, όμορφες εικόνες και ανεξίτηλες αναμνήσεις. Με την επιστροφή μου στο Σύδνεϋ, έπεφταν οι τίτλοι της ταξιδιωτικής ταινίας δρόμου "Australian tour 2015", αυτό όμως δεν σήμαινε ότι η παρουσία μου στην ήπειρο της Ωκεανίας είχε τελειώσει.
Το αεροπορικό εισιτήριο Σύδνεϋ-Auckland που κρατούσα στα χέρια, σε λίγες μέρες θα με μετέφερε στους δρόμους της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί, στην σέλα μιας απαστράπτουσας Harley Davidson, θα ξεκινήσω το "New Zealand Tour". Και το ταξίδι στους μακρινούς αντίποδες της γης συνεχίζεται…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_676

Επικαιρότητα

Kράνος - Μπορεί να σώσει έναν αναβάτη και με τρόπους δεν περιμένεις [VIDEO]

Στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, η προσφορά των μοτοσυκλετιστών βοηθάει στην εκπαίδευση πληρωμάτων πρώτων βοηθειών

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

18/3/2026

Τα παλιά κράνη δεν είναι άχρηστα, καθώς ακόμα και έχοντας ολοκληρώσει τον κύκλο ζωής τους, μπορούν να γίνουν εργαλεία πρακτικής εκπαίδευσης για διασώστες, πυροσβέστες, πληρώματα ασθενοφόρων και κάθε είδους προσωπικό πρώτων βοηθειών.

Δυστυχώς κάποιοι από εμάς έχουμε βρεθεί στη δυσάρεστη κατάσταση να περιμένουμε την έλευση ενός ασθενοφόρου, τραυματισμένοι στην άκρη του δρόμου μετά από τροχαίο ατύχημα. Τι συμβαίνει όμως τη στιγμή που οι τραυματιοφορείς φτάνουν επιτέλους; Ποιος είναι ο ρόλος εκείνων που φτάνουν πρώτοι στο σημείο και καλούνται να διαχειριστούν την κατάσταση; Έχουν την τεχνογνωσία για να προβούν σε αφαίρεση του κράνους, χωρίς να εκθέσουν τον τραυματία σε περισσότερο ρίσκο; Ξέρουν να αναγνωρίζουν εάν υπάρχουν συστήματα ταχείας απελευθέρωσης στο κράνος και πως αυτά ή ακόμα και τα κουμπώματα λειτουργούν;

Δεν είναι κάτι εύκολο να εξηγήσεις μέσα από το κράνος σε δυο άγνωστους ανθρώπους που έρχονται πρώτοι φορά αντιμέτωποι μαζί σου, όπως δεν είναι εύκολο να τους πείσεις πως δεν χρειάζεται απαραίτητα ψαλίδι για να λυθεί ένα κούμπωμα κράνους Double D Ring.

Η ποικιλία στα σύγχρονα κράνη

Τα σύγχρονα κράνη δεν είναι όλα ίδια. Full-face, ανοιγόμενα, adventure, off-road, jet και modular έχουν διαφορετικές κατασκευές, μηχανισμούς, εσωτερικές επενδύσεις αλλά και συστήματα ταχείας απελευθέρωσης. Ακόμα και για έναν αναβάτη, η εξοικείωση με όλα αυτά δεν είναι κάτι δεδομένο. Πόσο μάλλον για έναν διασώστη που δεν έρχεται καθημερινά σε επαφή με τέτοιο εξοπλισμό και με κάθε διαφορετικό σχεδιασμό, είναι κάτι που να δημιουργήσει ανασφάλεια, προβληματισμό και τελικά καθυστέρηση.

Και, σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ακόμη και λίγα δευτερόλεπτα έχουν σημασία.

Τελικά βγάζουμε το κράνος;

Η αφαίρεση του κράνους δεν είναι ποτέ η πρώτη επιλογή. Αν υπάρχει η παραμικρή υποψία τραυματισμού στη σπονδυλική στήλη, το ασφαλέστερο είναι να παραμείνει στη θέση του. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου πρέπει να βγει άμεσα, όταν ο αναβάτης δεν αναπνέει ή όταν χρειάζεται να καθαριστεί ο αεραγωγός.

Σε αυτές τις στιγμές, η διαδικασία πρέπει να γίνει γρήγορα αλλά και σωστά. Είναι μια συγκεκριμένη και σύνθετη διαδικασία που απαιτεί συντονισμό δύο εκπαιδευμένων ατόμων και καλή γνώση της διαδικασίας και της λειτουργίας του κράνους. Εκεί ακριβώς μπαίνει ο ρόλος της πρακτικής εξάσκησης.

Από τα άχρηστα… στην εκπαίδευση

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει αρχίσει να διαδίδεται μια απλή αλλά ιδιαίτερα χρήσιμη πρακτική, όπου οι αναβάτες προσφέρουν τα παλιά τους κράνη σε πυροσβεστικές υπηρεσίες και ομάδες άμεσης επέμβασης, ώστε να χρησιμοποιηθούν στην εκπαίδευσή τους. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι διασώστες αποκτούν πολύτιμη εμπειρία πάνω σε ποικιλία εξοπλισμού.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει προς το παρόν κάποια οργανωμένη ή ευρέως γνωστή αντίστοιχη πρωτοβουλία που να αξιοποιεί τα παλιά κράνη με αυτόν τον τρόπο. Έτσι, τα περισσότερα καταλήγουν απλώς αποθηκευμένα ή πεταμένα, χωρίς να αξιοποιείται η δυνητική εκπαιδευτική αξία τους.

Η εξάσκηση με πραγματικό εξοπλισμό κάνει τεράστια διαφορά. Όσο περισσότερους τύπους κρανών έχουν χειριστεί οι διασώστες στην εκπαίδευση, τόσο πιο έτοιμοι είναι όταν βρεθούν μπροστά σε ένα πραγματικό ατύχημα.

Αυτό μεταφράζεται σε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ταχύτερες αντιδράσεις και, κυρίως, μικρότερο ρίσκο για τον τραυματία.

Μια μικρή κίνηση με μεγάλη αξία

Η κοινότητα της μοτοσυκλέτας ενσωμάτωνε παραδοσιακά το στοιχείο της αλληλεγγύης. Η δωρεά ενός παλιού κράνους που θα κατέληγε στα απορρίμματα, είναι ένας πολύ απλός τρόπος, να επενδύσουμε στους ανθρώπους που κάποια στιγμή μπορεί να κρατούν στα χέρια τους τη ζωή μας, ή των συνανθρώπων μας. Ακόμη κι αν στη χώρα μας δεν υπάρχει ακόμη οργανωμένος τρόπος αξιοποίησης, είναι μια ιδέα που αξίζει να ανοίξει τη συζήτηση.

Γιατί, τελικά, η σωστή εκπαίδευση των ανθρώπων που θα βρεθούν δίπλα σε έναν τραυματία μπορεί να κάνει τη διαφορά. Και ίσως, κάπου στο μέλλον, ένα κράνος που σε προστάτευε για χρόνια, να συνεχίσει να κάνει το ίδιο, με έναν διαφορετικό πλέον τρόπο.