Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου. Με το βλέμμα στη Δύση

14/7/2015

Το τεράστιο δακτυλίδι του φεγγαριού με βρήκε καθισμένο κατάχαμα να πίνω ολομόναχος την μπύρα μου στην παραλία της Darwin. Είχα ήδη περάσει τρεις "γεμάτες" μέρες στην πρωτεύουσα της πολιτείας Northern Territory. Η γνωριμία μου με τον Νικ Χαλκίτη (τον αντιπρόεδρο της τοπικής Ελληνικής Κοινότητας), τα αστικά αξιοθέατα της Darwin και η επίσκεψη σε μια φάρμα κροκοδείλων, αποτέλεσαν τις πιο δυνατές αναμνήσεις που μου χάρισε το μεγαλύτερο αστικό κέντρο του Top End της Αυστραλίας.

Από την επομένη, ξανά στους δρόμους της μοναξιάς και της ανίας με την μαύρη ΚΤΜ… Καινούργιο πεδίο εξερεύνησης η δυτική πλευρά του νησιού –αρχικός προορισμός η πόλη Broome της πολιτείας Western Australia (2.100 χλμ. δυτικά της Darwin). Τουλάχιστον, είχα αφήσει πίσω μου –έστω και προσωρινά– την τρομερή Outback. Ακόμα ένα μπουκάλι μπύρα και ξεκινώ, νωρίς το άλλο πρωί.
Στην πόλη Broome έφτασα τελικά μετά από έξι μέρες πορείας. Είχα πολλά να δω και να κάνω καθοδόν, αρχής γενομένης από το Εθνικό Πάρκο Nitmiluk National Park. Εδώ, οι καταρράκτες Edith Falls και το φαράγγι Katherine Gorge αποτελούν σημεία αναφοράς για το ανεπιτήδευτο κάλλος και την μοναδικότητά τους –η διήμερη στάση στην κοντινή πόλη-ορμητήριο Katherine ήταν επιβεβλημένη.

Ο χωμάτινος οδικός άξονας Gibb River Road ήταν σύμφωνα με τις πληροφορίες των ντόπιων μια αρκετά όμορφη και συναρπαστική διαδρομή μέσα στο ημι-ορεινό τοπίο της βορειοδυτικής Αυστραλίας –δεν μπορούσα να μην την διατρέξω. Ξόδεψα άλλες δυο μέρες καθοδόν για τα περίπου 600 χιλιόμετρα της διαδρομής, άξιζε όμως την ταλαιπωρία του χωματόδρομου.

Και μετά τους καταρράχτες, τα φαράγγια, τις άπειρες υπέργειες τερμιτοφωλιές και τους χωματόδρομους της διαδρομής Darwin-Kathrine-Kununurra-Broome, ο ασφάλτινος άξονας Great Northern Hwy με οδήγησε τελικά στην πόλη Broome, που καθρεπτιζόταν στο ωκεάνιο γαλάζιο της δυτικής αυστραλιανής ακτογραμμής. Εδώ, ο λαμπερός ήλιος, η θάλασσα, τα αιματοβαμμένα δειλινά, οι κατάμεστες παραλίες και ο υδράργυρος των 30ο C υπόσχονταν να μου χαρίσουν τις πολύτιμες στιγμές χαλάρωσης και "αποφόρτισης" που τόσο είχα ανάγκη…
Κωνσταντίνος Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_676

Επικαιρότητα

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.