Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου. Μια ασήμαντη κουκίδα…

6/7/2015

… Αυτό ακριβώς ήμουν –και αισθανόμουν– καθώς οδηγούσα εκείνο το απόγευμα την μαύρη ΚΤΜ 1050 μέσα στην επίπεδη απεραντοσύνη της Outback –προορισμός μου η πόλη Coober Pedy της νοτιοκεντρικής Αυστραλίας. Έχοντας αφήσει πίσω μου την παραθαλάσσια πόλη Port Augusta, οι ρόδες της μοτοσυκλέτας κυλούσαν πλέον πάνω στον Stuart Highway, τον οδικό άξονα της αυστραλιανής ερήμου που διασχίζει κάθετα την χώρα.
Για τα επόμενα 2.700 χιλιόμετρα θα οδηγούσα συντροφιά με τον δρόμο που χαράχτηκε πάνω στην πρωτότυπη διαδρομή του Άγγλου εξερευνητή John McDouall Stuart, του πρώτου λευκού που διέσχισε επιτυχώς την αυστραλιανή ήπειρο από το νότο προς το βορρά (1862) και ο οποίος εξερεύνησε ταυτόχρονα την Κεντρική Αυστραλία.

Αυτό που με φόβιζε όμως περισσότερο στο μοναχικό ταξίδι της Outback δεν ήταν η αφόρητη μοναξιά και η σιωπή, αλλά τα πτώματα των καγκουρό που αντίκριζα στις άκρες του δρόμου. Τα μακάβρια απομεινάρια της μοιραίας συνάντησης των συμπαθητικών ζώων με κάποιο τροχοφόρο, μοιραία έφεραν στο νου μου τις συμβουλές των ντόπιων: μην οδηγάς στην Outback μετά τη δύση του ήλιου, είναι η ώρα που τα ζώα βγαίνουν για βοσκή και κινδυνεύεις να χτυπήσεις κανένα από αυτά.

Έτσι, τηρώντας κατά γράμμα τις νουθεσίες τους, έφτασα στην πόλη Coober Pedy (530 χλμ. βόρεια της Port Augusta) λίγο πριν ο ήλιος ακουμπήσει στην γη. Η ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει την Coober Pedy είναι το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της πόλης βρίσκεται κάτω από το έδαφος της γης. Οι οπαλορύχοι που δουλεύουν εδώ από το 1915, προκειμένου να προφυλαχτούν από τις ακραίες θερμοκρασίες, έχουν λαξεύσει στα σωθικά της γης σπίτια, εκκλησίες, ξενοδοχεία, αλλά και καταστήματα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην υπάρχουν εδώ Έλληνες. Περίπου 80-100 ομογενείς βρίσκονται εδώ, οι περισσότεροι συνταξιούχοι οπαλορύχοι, που επέλεξαν να παραμείνουν στον τόπο που έσκαψαν για τουλάχιστον 30 χρόνια…

Και μετά την Cooper Pedy, σειρά στην ταξιδιωτική ατζέντα μου είχε ο ιερός μονολιθικός βράχος των Αβοριγίνων Uluru–Ayers Rock. Για δυο μέρες περιπλανήθηκα στα όρια του Εθνικού Πάρκου Uluru–Kata Tjuta National Park και θαύμασα τον κοκκινωπό μονολιθικό βράχο (τον μεγαλύτερο του πλανήτη), πληροφορήθηκα για το τοπικό οικοσύστημα και ενημερώθηκα διεξοδικά για τον πολιτισμό των ιθαγενών Αβοριγίνων, των πρώτων κατοίκων της Αυστραλίας…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_683

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

6/8/2026

Η επιτροπή βράβευσε τη σχεδιαστική προσέγγιση της Monster, η οποία παρότι σύγχρονη διατηρεί τα χαρακτηριστικά και την πεμπτουσία του μοντέλου που το καθιέρωσαν από το 1992

Η Ducati Monster είναι η νικήτρια του Red Dot Design Award - Product Design 2026, ενός από τους πιο αναγνωρισμένους θεσμούς παγκοσμίως στον σχεδιασμό προϊόντων. Ο θεσμός, που ιδρύθηκε το 1955, απονέμεται κάθε χρόνο από ανεξάρτητη επιτροπή ειδικών, η οποία αξιολογεί προϊόντα με βάση τον σχεδιασμό, την καινοτομία, τη λειτουργικότητα και την αισθητική τους.

Η διάκριση αφορά τη νέα, πέμπτη γενιά της Monster, η οποία παρουσιάστηκε το 2025 και αποτελεί τη σύγχρονη εξέλιξη ενός από τα πιο αναγνωρίσιμα μοντέλα στην ιστορία της Ducati.

Η ιταλική εταιρεία, προσπάθησε να διατηρήσει στην νέα Monster τη βασική φιλοσοφία που καθιέρωσε το μοντέλο από την πρώτη του εμφάνιση το 1992, συνδυάζοντας λιτό σχεδιασμό, χαμηλό βάρος και σπορ χαρακτήρα. Παράλληλα, υιοθετεί νέα σχεδιαστική γλώσσα και σύγχρονη τεχνολογία, παραμένοντας πιστή σε χαρακτηριστικά στοιχεία όπως το ρεζερβουάρ με τους έντονους "ώμους", τον στρογγυλό προβολέα, την ενιαία σέλα και το κοντό πίσω τμήμα.

Η βράβευση της Monster συνεχίζει την παράδοση της Ducati στις διακρίσεις του θεσμού Red Dot, καθώς στο παρελθόν έχουν επίσης διακριθεί οι, 1199 Panigale (2013), XDiavel S (2016), Diavel 1260 (2019) και Diavel V4 (2024)

Το νέο βραβείο επιβεβαιώνει τη διαχρονική παρουσία της Ducati ανάμεσα στους κατασκευαστές που δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα όχι μόνο στις επιδόσεις και την τεχνολογία, αλλά και στον βιομηχανικό σχεδιασμό των μοντέλων τους.