Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου. Μια ασήμαντη κουκίδα…

6/7/2015

… Αυτό ακριβώς ήμουν –και αισθανόμουν– καθώς οδηγούσα εκείνο το απόγευμα την μαύρη ΚΤΜ 1050 μέσα στην επίπεδη απεραντοσύνη της Outback –προορισμός μου η πόλη Coober Pedy της νοτιοκεντρικής Αυστραλίας. Έχοντας αφήσει πίσω μου την παραθαλάσσια πόλη Port Augusta, οι ρόδες της μοτοσυκλέτας κυλούσαν πλέον πάνω στον Stuart Highway, τον οδικό άξονα της αυστραλιανής ερήμου που διασχίζει κάθετα την χώρα.
Για τα επόμενα 2.700 χιλιόμετρα θα οδηγούσα συντροφιά με τον δρόμο που χαράχτηκε πάνω στην πρωτότυπη διαδρομή του Άγγλου εξερευνητή John McDouall Stuart, του πρώτου λευκού που διέσχισε επιτυχώς την αυστραλιανή ήπειρο από το νότο προς το βορρά (1862) και ο οποίος εξερεύνησε ταυτόχρονα την Κεντρική Αυστραλία.

Αυτό που με φόβιζε όμως περισσότερο στο μοναχικό ταξίδι της Outback δεν ήταν η αφόρητη μοναξιά και η σιωπή, αλλά τα πτώματα των καγκουρό που αντίκριζα στις άκρες του δρόμου. Τα μακάβρια απομεινάρια της μοιραίας συνάντησης των συμπαθητικών ζώων με κάποιο τροχοφόρο, μοιραία έφεραν στο νου μου τις συμβουλές των ντόπιων: μην οδηγάς στην Outback μετά τη δύση του ήλιου, είναι η ώρα που τα ζώα βγαίνουν για βοσκή και κινδυνεύεις να χτυπήσεις κανένα από αυτά.

Έτσι, τηρώντας κατά γράμμα τις νουθεσίες τους, έφτασα στην πόλη Coober Pedy (530 χλμ. βόρεια της Port Augusta) λίγο πριν ο ήλιος ακουμπήσει στην γη. Η ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει την Coober Pedy είναι το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της πόλης βρίσκεται κάτω από το έδαφος της γης. Οι οπαλορύχοι που δουλεύουν εδώ από το 1915, προκειμένου να προφυλαχτούν από τις ακραίες θερμοκρασίες, έχουν λαξεύσει στα σωθικά της γης σπίτια, εκκλησίες, ξενοδοχεία, αλλά και καταστήματα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην υπάρχουν εδώ Έλληνες. Περίπου 80-100 ομογενείς βρίσκονται εδώ, οι περισσότεροι συνταξιούχοι οπαλορύχοι, που επέλεξαν να παραμείνουν στον τόπο που έσκαψαν για τουλάχιστον 30 χρόνια…

Και μετά την Cooper Pedy, σειρά στην ταξιδιωτική ατζέντα μου είχε ο ιερός μονολιθικός βράχος των Αβοριγίνων Uluru–Ayers Rock. Για δυο μέρες περιπλανήθηκα στα όρια του Εθνικού Πάρκου Uluru–Kata Tjuta National Park και θαύμασα τον κοκκινωπό μονολιθικό βράχο (τον μεγαλύτερο του πλανήτη), πληροφορήθηκα για το τοπικό οικοσύστημα και ενημερώθηκα διεξοδικά για τον πολιτισμό των ιθαγενών Αβοριγίνων, των πρώτων κατοίκων της Αυστραλίας…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_683

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

3/7/2026

Η Yamaha ανακοίνωσε επισήμως στην Ιαπωνία το τέλος του R6, μέσω δελτίου Τύπου που κοινοποίησε η θυγατρική Yamaha Motor Sales Co., Ltd. Σύμφωνα με αυτό, το μοντέλο YZF-R6 Race Base Model θα κυκλοφορήσει στη χώρα στις 26 Φεβρουαρίου 2027 σε περιορισμένη παραγωγή και αποκλειστικά κατά παραγγελία, ενώ μετά από αυτήν την παρτίδα θα τερματιστεί οριστικά η παραγωγή του.

Ορίζει μάλιστα δύο χρονικά παράθυρα εντός του 2026 κατά τα οποία οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να κάνουν προκρατήσεις του μοντέλου 2027, το πρώτο από 1 ως 31 Ιουλίου 2026 και το δεύτερο από 1 ως 31 Αυγούστου 2026.

Η Yamaha ξεκαθαρίζει πως το YZF-R6 Race του 2027 δεν θα έχει καμιά διαφορά από το φετινό μοντέλο, θα είναι ωστόσο το τελευταίο που θα παραχθεί μετά από 26 χρόνια στις πίστες και αγορές του κόσμου.

Το YZF-R6 παρουσιάστηκε το 2000 και εξελίχθηκε σε μια από τις πιο πετυχημένες supersport με αμέτρητα πρωταθλήματα στις ανάλογες κατηγορίες ανά τον κόσμο, ενώ από το 2020 έχει γίνει αποκλειστικά αγωνιστικής χρήσης, καθώς δεν εκδίδει πια πινακίδες κυκλοφορίας.

Από το 2025 ωστόσο η Yamaha έχει αναπτύξει μια διαφορετική προσέγγιση στην κατηγορία Supersport (WSSP) του WSBK, μεταφέροντας το βάρος στο νέο R9 με τον τρικύλινδρο κινητήρα CP3, κατακτώντας μάλιστα το παγκόσμιο πρωτάθλημα με τον Stefano Manzi στην παρθενική σεζόν του μοντέλου στο WSSP.

Προφανέστατα η νέα supersport είναι αυτή που θα συνεχίσει την παράδοση της Yamaha στην κατηγορία, μοιραία εξωθώντας το R6 προς το αναπόφευκτο τέλος του.