BMW GS Trophy 2020 – 4η μέρα: Δοκιμασίες χωρίς ξεκούραση!

Ανατροπές στη βαθμολογία!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

12/2/2020

Η τέταρτη μέρα του φετινού rally της BMW βρήκε τους αναβάτες να ξυπνούν μέσα στην άγρια νύχτα, στις 3:30π.μ. ώστε να προλάβουν το καράβι που αναχωρούσε απ’ το Wellington για το Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας. Το BMW GS Trophy εξελίσσεται σε όλο και μεγαλύτερη πρόκληση για τους συμμετέχοντες, αφού δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο να ξεκουραστούν το βράδυ μιας και η τρίτη μέρα ολοκληρώθηκε σχετικά αργά. Η κούραση έχει αρχίσει να συσσωρεύεται πλέον και ήταν ένας απ’ τους παράγοντες που επηρέασαν την κατάταξη στο τέλος της μέρας.

Η πρώτη πρόκληση, το the 40 years of GS Quiz” πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του τρίωρου ταξιδιού με το πλοίο και οι ομάδες έπρεπε να απαντήσουν σωστά όσες περισσότερες ερωτήσεις μπορούσαν σχετικά με την ιστορία των GS, ενώ αφιέρωσαν τον υπόλοιπο χρόνο στο γνωριστούν καλύτερα μεταξύ τους. Παράλληλα, είχαν την ευκαιρία να αναπληρώσουν λίγο απ’ τον ύπνο που έχασαν και να απολαύσουν τη μαγευτική θέα εν πλω.

Φτάνοντας στο λιμάνι του Picton η αποβίβαση του καραβανιού προκάλεσε πανικό, με 180 F850GS να βγαίνουν απ’ το αμπάρι, καθώς και τα υπόλοιπα οχήματα υποστήριξης. Οι ομάδες με το που έφυγαν απ’ τα “τείχη” της πόλης, είχαν την ευκαιρία να περιπλανηθούν στην άκρως γραφική διαδρομή του Marlborough Sounds. Η περιοχή είναι γεμάτη από πλημμυρισμένες πεδιάδες λόγω της κλιματικής αλλαγής, ενώ σύμφωνα με τη μυθολογία οι ήχοι που ακούς εκεί είναι απ’ τα βυθισμένα waka (παραδοσιακές βάρκες που θυμίζουν κανό)  των Aoraki.

Οι αναβάτες κινήθηκαν κατά μήκος του εθνικού πάρκου μέχρι να φτάσουν στην αραιοκατοικημένη πόλη Havelock με τους μόλις 486 κατοίκους. Μετά την απαραίτητη στάση για να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους, πέρασαν την Pelorus Bridge, όπου από κάτω της εκβάλλονται οι ποταμοί Rai και Pelorus. Μάλιστα στη συγκεκριμένη περιοχή είχαν πραγματοποιηθεί μερικά γυρίσματα απ’ τη δεύτερη ταινία των Hobbit.

Νωρίς το απόγευμα, οι ομάδες στρατοπέδευσαν μέσα στο δάσος, όπου τους περίμεναν οι επόμενες δύο προκλήσεις της ημέρας. Στο GPS Challenge” οι αγωνιζόμενοι αφαιρούσαν το BMW Motorrad Navigator VI απ’ τη μοτοσυκλέτα τους και έπρεπε να περιπλανηθούν με τα πόδια μέσα στο δάσος μέχρι να βρουν μια δεύτερη συσκευή Navigator VI και να πάρουν τις οδηγίες για τη συνέχεια της διαδρομής.

Ο χρόνος ήταν εναντίον τους και έπρεπε να ολοκληρώσουν τη δοκιμασία όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, αφού στον τερματισμό του περίμενε η τρίτη πρόκληση, το Metzeler Challenge”. Πέρα απ’ την αντοχή και τις οδηγικές τους ικανότητες, που έχουν αποδείξει όλες αυτές τις μέρες, οι συμμετέχοντες θα έπρεπε να αποδείξουν και τις γνώσεις τους στην αλλαγή του πίσω ελαστικού της μοτοσυκλέτας τους.

Η τελευταία πρόκληση της ημέρας ήταν και η πιο εύκολη, καθώς ήταν ένας διαγωνισμός φωτογραφίας. Οι στιγμές που απαθανάτισαν οι ομάδες με τα smartphone κινητά τους, θα αναρτηθούν στο www.gstrophy.com, το οποίο θα ανοίξει τα μεσάνυκτα (ώρα Αυστραλίας) στις 13 Φεβρουαρίου, έτσι ώστε όσοι θέλουν να ψηφίσουν την καλύτερη.

Η τέταρτη μέρα μπορεί να περιλάμβανε μόλις 200 χιλιόμετρα σε δρόμο και χώμα, όμως ήταν γεμάτη προκλήσεις και με τη διαφορά στη βαθμολογία να είναι μικρή, είδαμε αρκετές ομάδες να αλλάζουν θέση στην κατάταξη μετά το τέλος της τέταρτης μέρας. Πλέον η εθνική ομάδα της Γαλλίας βρίσκεται στην κορυφή, ενώ η ομάδα της Νότιας Κορέας που ήταν πρώτη, έπεσε στη τέταρτη θέση.

 

Η κατάταξη μετά την ολοκλήρωση της τέταρτης μέρας:

1 France 226
2 South Africa 223
3 Italy 211
4 South Korea 199
5 Netherlands 189
6 Russia 188
7 Brazil 175
8 Middle East 170
9 USA 165
10 Australia 160
11 Latin America 158
12 Argentina 155
13 UK 139
14 Mexico 138
15 India 129
16 Japan 127
17 Thailand 124
18 Nordic 123
19 Malaysia 115
20 North Africa 93
21 Int. Female Team I 89
22 Int. Female Team II 52

Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.