BMW ieCall. Αυτόματα φώτα κινδύνου φέτος, τηλεειδοποίηση από το ’17 – για πρώτη φορά σε μοτοσυκλέτα

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

4/5/2016

Πέρσι τον Απρίλιο ψηφίστηκε ένας νόμος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν έτυχε ιδιαίτερα μεγάλης προβολής και αφορά τα αυτοκίνητα, αλλά έχει άμεση σχέση και με τις μοτοσυκλέτες. Από το 2018 είναι υποχρεωτικό για τα αυτοκίνητα να είναι εξοπλισμένα με σύστημα τηλεειδοποίησης του ευρωπαϊκού αριθμού έκτακτης ανάγκης (112) που αυτόματα θα ενεργοποιείται σε περίπτωση ατυχήματος. Ιδιαίτερα έτοιμη για αυτό το βήμα είναι η BMW, καθώς έχει εισάγει στην Ευρώπη, πίσω στο 1999, μια πρωτοποριακή υπηρεσία για την εποχή, σύνδεσης του αυτοκινήτου με δικό της τηλεφωνικό κέντρο. Από το 2007 το σύστημα της BMW εργάζεται με μεγάλο βαθμό αυτονομίας, μέσα από μία σειρά αισθητήρων που εκτός από το ατύχημα, αναγνωρίζουν και την κατάσταση του οχήματος, επιτηρώντας τον κινητήρα και τα ελαστικά, ειδοποιώντας αυτομάτως το κοντινότερο τμήμα service, σε περίπτωση προβλήματος. Με την εξέλιξη των ηλεκτρονικών, που απαιτούν την ύπαρξη όλων αυτών των αισθητήρων, το σύστημα της αυτόματης τηλεειδοποίησης, ήταν πολύ πιο εύκολο στης υλοποίησή του, καθώς το “hardware” υπήρχε ήδη στο όχημα.

Τώρα που οι μοτοσυκλέτες άρχισαν να εξοπλίζονται με αισθητήρες κλίσης για την λειτουργία των ημι-ενεργητικών αναρτήσεων, του Cornerning ABS και του τελευταίας γενιάς traction control, το υλικό για ένα σύστημα τηλεειδοποίησης άρχισε να υπάρχει ήδη εγκατεστημένο. Στην περίπτωση της BMW πιο συγκεκριμένα, υπάρχει επιπρόσθετα το τηλεφωνικό κέντρο και όλη η απαραίτητη υποδομή, οπότε δεν είναι καθόλου περίεργο που η παρθενική εμφάνιση ενός τέτοιου συστήματος στην μοτοσυκλέτα ξεκινά από αυτή την εταιρία.

Νωρίτερα από αυτό όμως, η BMW έχει φέρει ήδη στις μοτοσυκλέτες την αυτόματη ειδοποίηση των οδηγών που ακολουθούν, μέσα από την αυτόματη ενεργοποίηση των φώτων της μοτοσυκλέτας. Είναι τμήμα πρόσθετου πακέτου εξοπλισμού και απαιτεί να υπάρχει cornering ABS. Τα αυτόματα φώτα έχουν δύο επίπεδα λειτουργίας, το πρώτο ενεργοποιείται όταν η μοτοσυκλέτα φρενάρει ενώ κινείται με ταχύτητα μεγαλύτερη από 50km και αναβοσβήνει το πίσω φως με ρυθμό πέντε φορές το δευτερόλεπτο. Το δεύτερο επίπεδο λειτουργίας, ενεργοποιείται όταν η ταχύτητα πέσει κάτω από 14km όπου ανάβουν αυτόματα και τα φλας και παραμένουν αναμμένα μέχρι η ταχύτητα να ανέβει ξανά πάνα από τα 20km.

Το σύστημα διατίθεται για διάφορα μοντέλα της BMW και η λειτουργία του φαίνεται στο παρακάτω video:

 

Η ειδοποίηση με τα φώτα, των οδηγών που ακολουθούν, είναι κάτι που χρόνια υπάρχει στα αυτοκίνητα και τώρα το επόμενο που εισάγει στις μοτοσυκλέτες η BMW, είναι το σύστημα τηλεειδοποίησης του κέντρου άμεση βοήθειας.

Η αυτόματη τηλεειδοποίηση, θα μπει σε εφαρμογή από το 2017 αρχικά στη Γερμανία, και πολύ σύντομα θα ακολουθήσουν η Ολλανδία και το Βέλγιο, μαζί με τις υπόλοιπες χώρες. Το μόνο σίγουρο για την Ελλάδα, είναι ότι το σύστημα θα αργήσει πολύ περισσότερο, αν κρίνουμε από την εμπειρία των αυτοκινήτων.

Το ζητούμενο του συστήματος είναι η όσο το δυνατόν πιο άμεση ενημέρωση σε περίπτωση ατυχήματος, ακόμα και χωρίς την επιβεβαίωση από τον αναβάτη. Με αυτό τον τρόπο σκοπεύουν να μειώσουν την θνησιμότητα των ατυχημάτων, έχοντας υπολογίσει ότι ένα μεγάλο ποσοστό αναβατών, θα είχε καλύτερη ιατρική αντιμετώπιση αν υπήρχε άμεση ενημέρωση των υπηρεσιών. Όλα αυτά τα ποσοστά βέβαια, έχουν κάπως μικρότερη σημασία για την δική μας πραγματικότητα και είναι υπολογισμένα για τις ταχύτητες αντιμετώπισης των υπηρεσιών της Γερμανίας. Πέρα από την αναμφίβολη βοήθεια σε περίπτωση ατυχήματος, η εισαγωγή του συστήματος στις μοτοσυκλέτες, εγείρει ορισμένα σοβαρά ερωτήματα, ιδιαίτερα στην περίπτωση που ο αναβάτης έχει διάθεση για παιχνίδι και αρχίσει τις σούζες ή τα endo στα φανάρια. Θα αρχίσει να καλεί σε βοήθεια η μοτοσυκλέτα του, μόλις την προσγειώσει ή όχι; Σε περίπτωση που πέσει σε κάποια από τις αμέτρητες λακκούβες - αυτής της πλευράς της Ευρώπης- θα αντιληφθεί η BMW ότι το μόνο πρόβλημα είναι στους εγκεφάλους του κρατικού μηχανισμού και δεν κινδυνεύει ο αναβάτης;

Η εταιρία λέει πως το σύστημά της, είναι σε θέση να ξεχωρίσει ακόμα και την οδήγηση σε χωματόδρομο, χωρίς άσκοπους συναγερμούς μετά από μικρά άλματα της μοτοσυκλέτας. Εκεί, στην λέξη «μικρά» κρύβεται και η ουσία της καλής του λειτουργίας, όταν κι αν έρθει κάποτε στην Ελλάδα. Γιατί με τις κακοτεχνίες των δρόμων, υπάρχει πάντοτε η περίπτωση να καλέσει η μοτοσυκλέτα το ασθενοφόρο, χωρίς να υπάρχει πράγματι πτώση.

Η BMW προετοιμάστηκε ώστε να αποφύγει τέτοιες περιπτώσεις, δημιουργώντας τρία σενάρια που διέπουν την λειτουργία του συστήματος. Στο πρώτο σενάριο το σύστημα επεμβαίνει αμετάκλητα, χωρίς δηλαδή δυνατότητα ακύρωσης, όταν υπολογίσει πως υπάρχει πτώση με μεγάλη ταχύτητα ή βίαιη πρόσκρουση. Η μοτοσυκλέτα ενημερώνει μέσω ηχητικού σήματος αλλά και με ένδειξη στα όργανα, ότι έχει ενεργοποιηθεί η υπηρεσία eCall, ενώ από το ενσωματωμένο μεγάφωνο ένας εκπρόσωπος του κέντρου προσπαθεί να καθησυχάσει τον αναβάτη.

Στο δεύτερο σενάριο, όταν η πτώση είναι με μικρότερη ταχύτητα ή η σύγκρουση ομαλότερη, η φωτεινή ένδειξη του συστήματος αναβοσβήνει για 25 δευτερόλεπτα πριν καλέσει το κέντρο, δίνοντας χρόνο στον αναβάτη να μην χρησιμοποιήσει την υπηρεσία, ακυρώνοντας την διαδικασία αν το κρίνει σκόπιμο. Αν δεν το κάνει αυτό, ενεργοποιείται το πρώτο σενάριο και σε σημείο που δεν απαντήσει στο κέντρο, στέλνεται βοήθεια χωρίς δυνατότητα ακύρωσης από εκείνη την ώρα και μετά.

Στην τρίτη περίπτωση, ο αναβάτης μόνος του μπορεί να ενεργοποιήσει την υπηρεσία, πατώντας το αντίστοιχο κουμπί. Αποστέλλεται μήνυμα στο κέντρο που καλεί έπειτα τον αναβάτη της μοτοσυκλέτας, και δεν λαμβάνει κανένα άλλο μέτρο πριν συνομιλήσει μαζί του. Αν ο αναβάτης σβήσει την μοτοσυκλέτα ή ξανά πατήσει το κουμπί πριν την κλίση του κέντρου προς την μοτοσυκλέτα, το αίτημα προς την υπηρεσία ακυρώνεται.

Πέρα από τα παραπάνω σενάρια, η BMW έχει υπολογίσει ένα μεγάλο εύρος ανοχής, για να αποφύγει τις άστοχες παρεμβάσεις, όπως την πτώση της μοτοσυκλέτας από το σταντ, ή την πτώση με πολύ λίγα χιλιόμετρα, χωρίς να διαπιστώνεται βίαιη τελική επιβράδυνση, πράγμα που σημαίνει ότι μάλλον δεν υπήρχε σύγκρουση και ο αναβάτης απλά γλίστρησε με πολύ λίγα χιλιόμετρα - τόσα που κατά πάσα πιθανότητα δεν χρειάζεται καμία βοήθεια. Όλα αυτά όμως, δεν αποτυπώνονται αυτή την στιγμή με νούμερα.

Το eCall λαμβάνει πληροφορίες από τον αισθητήρα κλίσης που περιλαμβάνει και επιταχυνσιόμετρο και χρησιμοποιείται για την λειτουργία του traction control νέας γενιάς, του ABS και των ημι-ενεργητικών αναρτήσεων, καθώς και την ταχύτητα της μοτοσυκλέτας αλλά και την σχετική ταχύτητα των τροχών. Υλοποιείται από μία μόνιμα εγκατεστημένη μονάδα, που πέρα από την σύνδεση στο δίκτυο κινητής τηλεφωνίας, έχει και GPS για να δηλώνει την θέση της μοτοσυκλέτας στο κέντρο, πράγμα απαραίτητο για τις περιπτώσεις που ενεργοποιούν το πρώτο σενάριο παρέμβασης.

Το ecall της BMW, όπως και η αυτόματη ενεργοποίηση των φώτων, πηγάζουν μέσα από ένα πεδίο δράσης του τμήματος μάρκετινγκ της εταιρίας για την ασφάλεια του αναβάτη, με την ονομασία «Safety 360». Η υλοποίηση γίνεται σε τρεις άξονες, την τεχνολογία της μοτοσυκλέτας, τον εξοπλισμό και έπειτα την εκπαίδευση του αναβάτη.

Πέρα από το μάρκετινγκ όμως, παραμένει το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή ένωση έχει νομοθετήσει  το σύστημα τηλεειδοποίησης ως απαραίτητο για τα νέα αυτοκίνητα με αρχή τον Απρίλιο του 2018. Σίγουρα θα αργήσει πολύ μέχρι να καθιερωθεί κάτι τέτοιο και στις μοτοσυκλέτες, όμως η εφαρμογή της BMW θα αποτελέσει το πρώτο πρακτικό στοιχείο, προς την γνωμοδότηση της καθολικής εφαρμογής του συστήματος…

 

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.