BMW S1000RR: Παρουσίαση των "Μ" αξεσουάρ της!

Βελτιώνουν την αναλογία κιλών ανά ίππο!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

5/3/2020

Από την εποχή που παρουσιάστηκε η BMW S1000RR το 2009, βρέθηκε στην κορυφή του ανταγωνισμού χάρη στην προηγμένη τεχνολογία και τις υψηλές επιδόσεις. Για πάνω από μια δεκαετία η BMW συνέχισε αδιάκοπτα την εξέλιξή της και πέρσι παρουσίασε την τρίτη γενιά της superbike μοτοσυκλέτας της, εξοπλίζοντάς την με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Η σειρά Μ των αυτοκινήτων της BMW συμβόλιζε τις κορυφαίες επιδόσεις, που προέρχονταν από εξαρτήματα τα οποία είχαν εξελιχθεί μέσα απ’ τους αγώνες. Τώρα, η BΜW Motorrad έκανε το ίδιο, δημιουργώντας τη σειρά των αξεσουάρ Μ για την S1000RR, τα οποία έχουν εξελιχθεί μέσα απ’ τη τεχνογνωσία που απέκτησε η βαυαρική εταιρεία στα Motul WSBK.

Στόχος των εξαρτημάτων της σειράς Μ είναι να αυξήσουν τις επιδόσεις της S1000RR, ώστε όταν ο αναβάτης της λάβει μέρος σε ένα track day να αισθάνεται πως οδηγεί μια πραγματική superbike. Η BMW θέλοντας να βελτιώσει την αναλογία κιλών ανά ίππο δημιούργησε πολλά εξαρτήματα από ανθρακονήματα, όπως το εμπρός και πίσω φτερό, το κάλυμμα τη αλυσίδας και του εμπρός γραναζιού της τελικής μετάδοσης. Το ίδιο συμβαίνει και σε διάφορα μέρη του ρεζερβουάρ, που ό,τι πλαστικό υπήρχε έχει αντικατασταθεί από carbon.

Γι' αυτούς που θέλουν να βιώσουν την track day εμπειρία στο έπακρο με την S1000RR, η BMW τους προσφέρει μέχρι και ζάντες κατασκευασμένες από carbon, που μειώνουν σημαντικά το μη αναρτώμενο βάρος και το γυροσκοπικό φαινόμενο, κάνοντας τη μοτοσυκλέτα να αλλάζει πορεία με τη σκέψη. Αντίστοιχα, για όσους θέλουν να απολαύσουν βόλτες με την S1000RR σε δημόσιους δρόμους, η BMW έχει τη λύση με τις χυτές ζάντες αλουμινίου επτά ακτινών.

Μέσα από τα αξεσουάρ της σειράς Μ, ο αναβάτης μπορεί να φέρει ακριβώς στα μέτρα του το τρίγωνο της εργονομίας, χάρη στις τρεις σέλες με διαφορετικό ύψος που μπορεί να επιλέξει και τα πλήρως ρυθμιζόμενα μαρσπιέ και αναδιπλούμενες μανέτες. Μάλιστα, υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη ρυθμιζόμενων μανετών, το κλασσικό που ο ρυθμιστής της απόστασης της μανέτας από το γκριπ βρίσκεται πάνω της και ένα με απομακρυσμένη ρύθμιση μέσω ενός περιστροφικού διακόπτη που βγαίνει πάνω από το τιμόνι, προσφέροντας ταχύτερη και ευκολότερη ρύθμιση. Την ώρα που περιστρέφεις τον διακόπτη, μια ντίζα μεταφέρει την κίνηση στη μανέτα και ρυθμίζει την απόστασή της απ’ το γκριπ.

Είναι ένα εξάρτημα που προτιμά ο Tom Sykes (BMW Motorrad WorldSBK Team) και το είδαμε να το χρησιμοποιεί λίγο πριν την εκκίνηση του Tissot Superpole Race στην Αυστραλία, ενώ χρησιμοποιείται και από αναβάτες των MotoGP. Επίσης, ο αναβάτης μπορεί να επιλέξει με βάση το ύψος του μια από τις τρεις ζελατίνες που διαθέτει η BMW για καλύτερη προστασία απ’ τον αέρα.

Στη λίστα συμπεριλαμβάνεται μια σειρά από πολλά εξαρτήματα που εστιάζουν στην προφύλαξη της S1000RR, όπως οι σίτες για τα ψυγεία νερού και λαδιού, ενώ σε περίπτωση πτώσης μπορεί να αποφευχθούν μεγάλες υλικές ζημιές χάρη στα προστατευτικά καπάκια του κινητήρα και τα προστατευτικά των αξόνων για τους τροχούς. Το φινίρισμα όλων των εξαρτημάτων βρίσκεται σε κορυφαίο επίπεδο, αφού όσα είναι μεταλλικά έχουν κατασκευαστεί σε εργαλειομηχανές CNC, ενώ σε αυτά που είναι από carbon έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην πλέξη τους. Απ’ τη λίστα των αξεσουάρ της σειράς M δεν θα μπορούσε να λείπει και η μπαταρία λιθίου, που χάρη στο χαμηλότερο βάρος της συγκριτικά με τις απλές μπαταρίες αποτελεί ιδανική επιλογή για όσους θα οδηγούν την S1000RR μόνο στη πίστα.

Ετικέτες

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες