Bridgestone: Νέα ελαστικά χωρίς αέρα

Έχουν ήδη ξεκινήσει οι δοκιμές σε οχήματα

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

28/1/2020

Τα “αλεξίσφαιρα” σε τρυπήματα ελαστικά δεν αποτελούν πλέον σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά βρίσκονται ένα βήμα πριν μπουν στην παραγωγή. Μπορεί να μην είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε κάτι τέτοιο στην πράξη, η Bridgestone ασχολείται μαζί τους εδώ και δέκα χρόνια, όπως άλλωστε και άλλοι κατασκευαστές. Η Michelin για παράδειγμα σε συνεργασία με την General Motors είχε παρουσιάσει πέρσι το καλοκαίρι ένα ελαστικό με τεχνολογία Uptis (Unique Puncture-proof Tire System – Μοναδικό Αδιάτρητο Σύστημα Ελαστικού), το οποίο θα κυκλοφορήσει το 2024. Ωστόσο η τεχνολογία αυτή βρίσκεται συνεχώς σε εξέλιξη με τους κατασκευαστές να ακολουθεί ο καθένας τον δικό του δρόμο εξέλιξης, εξερευνώντας την, και πλέον η Bridgestone είναι σε θέση να ανακοινώσει ένα νέο σημαντικό και πρωτοποριακό επίτευγμα.

Να θυμίσουμε σε αυτό το σημείο πως η Bridgestone το 2013, είχε παρουσιασεί ήδη τη δεύτερη γενιά των πρωτότυπων ελαστικών της, χωρίς όμως αυτά να έχουν μπει ακόμη στην παραγωγή. Τόσο το Uptis όσο και το νέο ελαστικό της Bridgestone έχουν σχεδιαστεί με την ίδια φιλοσοφία, να μην χρειάζονται αέρα και να μην κλατάρουν. Όπως μπορείτε να δείτε και από τις φωτογραφίες, το ελαστικό της Bridgestone διαθέτει σκελετό κατασκευασμένο από ανακυκλωμένο θερμοπλαστικό, ενώ χάρη στο σχεδιασμό του μπορεί να αντέξει βάρος μέχρι και 2.267 κιλών! Η νέα τεχνολογία των ελαστικών της Bridgestone έχει ήδη δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες και βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο εξέλιξης. Η χρήση αυτών των ελαστικών στα αυτοκίνητα θα έχει πολλαπλά οφέλη τόσο για τον οδηγό, που δεν θα χρειάζεται να τσεκάρει την πίεσή τους ποτέ, όσο και για το αυτοκίνητο, αφού θα μειώνονται οι εκπομπές CO2. Όσα οχήματα χρησιμοποιούν ελαστικά συμβατικής τεχνολογίας, χάνουν ενέργεια απ’ την παραμόρφωση των ελαστικών κατά την περιστροφή τους. Με την απλοποίηση του σχεδιασμού τους και το γεγονός ότι στη θέση του αέρα υπάρχει πλέον ένα εύκαμπτος πλαστικός σκελετός, η Bridgestone αναφέρει πως έχει καταφέρει να μειώσει την απώλεια της ενέργειας, καθώς το σχήμα τους δεν παραμορφώνεται τόσο πολύ, με αποτέλεσμα να μειώνονται έμμεσα και οι εκπομπές ρύπων CO2.

Προς το παρόν η Bridgestone δεν αναφέρει αν η τεχνολογία που αναπτύσσει θα περάσει και στα ελαστικά μοτοσυκλετών και σκούτερ, όμως επιβεβαίωσε πως είναι ιδανικά για ποδήλατα. Χάρη στο γεγονός ότι δεν χρειάζονται φούσκωμα, έχουν και μεγαλύτερη χιλιομετρική διάρκεια, αφού ως γνωστόν ένα ξεφούσκωτο ελαστικό φθείρεται πιο εύκολα απ’ ότι ένα με τη σωστή πίεση. Αν θα τα δούμε στο μέλλον στις μοτοσυκλέτες και σκούτερ παραμένει άγνωστο, ενώ δημιουργούνται αρκετά ερωτήματα όπως πόσο θα είναι το βάρος τους και αν θα ξεπερνά αυτό των συμβατικών ελαστικών. Το βάρος των ελαστικών πάντοτε έπαιζε μεγάλο ρόλο, καθώς καθορίζει πόσο έντονο θα είναι το γυροσκοπικό φαινόμενο στις μοτοσυκλέτες, επηρεάζοντας έτσι την συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας. Επίσης, άλλο ένα ερώτημα που δημιουργείται πώς η εταιρεία θα καταφέρει να δημιουργήσει ένα σκελετό, ο οποίος θα προσφέρει και την απαραίτητη κορόνα στο ελαστικό για να διατηρείται η πρόσφυση κατά το πλάγιασμα της μοτοσυκλέτας.

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Η εταιρεία που κάποτε ίδρυσε η οικογένεια Μαμιδάκη είχε περάσει στον Murtaza Lakhani

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/12/2025

Ο πακιστανοκαναδός, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που ελέγχει την JETOIL, δεν είναι κάποιος αχυράνθρωπος, ούτε αυτοφοράκιας, αλλά ο άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες διακινεί στα ίσια, το πετρέλαιο που δεν μπορεί να διακινηθεί από τους υπόλοιπους. Ο 63χρονος δισεκατομμυριούχος Murtaza Ali Lakhani (κεντρική φωτογραφία) έχει υπηκοότητα Μ. Βρετανίας και Καναδά με τα διαβατήριά του να γίνονται δεκτά σε κάθε χώρα του κόσμου και τον περασμένο Ιούλιο κατονομάστηκε από το Αγγλικό περιοδικό Business Matters, το Ν1 στον κλάδο των επιχειρήσεων, ως ο μεγαλύτερος διακινητής Ρωσικού πετρελαίου.

Αυτό σήμαινε πως κάποιος άναψε ένα προβολέα πάνω του, κάτι που είχε αποφευχθεί όταν ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε το πετρέλαιο του Ιράκ σε καιρό πολέμου με τις ΗΠΑ, έπειτα το Κουρδικό πετρέλαιο επί εποχής πολέμου επίσης και πλέον και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, επί εποχής που όλοι ελπίζουν να μην καταλήξει σε πόλεμο, όπως υπάρχει η απειλή να γίνει.

Ο επικεφαλής του γκρουπ Mercantile Maritime απέκτησε την JETOIL από την οικογένεια Μαμιδάκη μετά την πτώχευση της μέσα στην πανδημία και την αυτοκτονία που επέφερε η ένταξη το άρθρο 99, ενός εκ των ιδρυτών της. Ξεκινώντας το 1968 ενώ είχαν ήδη την Mamidoil την οποία ένωσαν με την JETOIL, οι οικογένεια Μαμιδάκη δημιούργηε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας καυσίμων στα Βαλκάνια.

Παρόλο που κατά την περίοδο της πτώχευσης η εταιρεία έχασε σχεδόν το 80% του δικτύου πρατηρίων ο Lakhani επένδυσε σε αυτή έχοντας ως στόχο τις τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αγγίζουν τους 300.000 τόνους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει εγκατάσταση και στο Κόσσοβο. Παραμένει επίσης δίκτυο χονδρικής πώλησης εκτός της Ελλάδας σε Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια και Σερβία ώστε ο Βαρόνος αυτός να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή.

Για τον ίδιο τον Lakhani, όπως και για τον Etibar Eyyub από το Αζερμπαϊτζάν που μπαινοβγαίνει στις λίστες από πέρσι, αυτή είναι μάλλον μία αναμενόμενη εξέλιξη κι αυτό γιατί είχαν γίνει κινήσεις πριν την ανακοίνωση του κ. Χαραλαμπου Βουρλιώτη, της Αρχής Καταπολέμησης κατά της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων συνολικά 5 εταιρειών εμπορίας πετρελαίου στην Ελλάδα, με την JETOIL να είναι αυτή που απασχολεί το κοινό καθώς θα βλέπει από αύριο τα πρατήρια να αλλάζουν όνομα ή να κλείνουν.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνουν οι εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι ιδιαίτερα τώρα, δύο μόλις μήνες πριν συμπληρωθούν 30 χρόνια από την μεγάλη πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στις εγκαστάσεις αυτές, επί αυτοκρατορίας Μαμιδάκιδων.

Ήταν μεσημέρι, 24 Φεβρουαρίου 1986 όταν ξέσπασε φωτιά η οποία έκαιγε για επτά μέρες πνίγοντας την Θεσσαλονίκη σε τοξικά αέρια, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της τρίτης ημέρας που συμπληρώθηκε από δεκάδες επόμενες. Από τις 12 δεξαμενές τότε καταστράφηκαν οι 8, ενώ κλιμάκια από την Γιουγκοσλαβία κατέβηκαν να συνδράμουν το έργο της ελληνικής πυροσβεστικής που μετρούσε ήδη 25 τραυματίες. Η Θεσσαλονίκη γλίτωσε τότε γιατί άντεξε η δεξαμενή υγρής αμμωνίας. Αν είχε εκραγεί, τότε η πόλη θα έπρεπε να εκκενωθεί και θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης, δύο ημέρες και δύο μήνες πριν το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ.