Δημοπρασία Bimota YB9 SR του 1996 με 2 μίλια στο κοντέρ

Δεν έχει πάρει ποτέ μπροστά μετά τον έλεγχο του εργοστασίου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

28/11/2022

Στις Η.Π.Α. δημοπρατείται μέσω του site Iconic Motorbikes μια Bimota YB9 SR με μόλις 1,8 μίλια στο κοντέρ της, σε ιδιαίτερο χρώμα και κατάσταση βιτρίνας -με ελάχιστες γρατσουνιές κυρίως στο τελικό της εξάτμισης.

To 1992 η Yamaha δημιούργησε έναν νέο τετρακύλινδρο κινητήρα 600 κ.εκ. για το επερχόμενο YZF600, με την ιαπωνική εταιρεία να δίνει τον κινητήρα της στη Bimota πριν από την παρουσίαση του YZF, με τους Ιταλούς να εφοδιάζουν με αυτόν την YB9 SR.

Παρόλο που η δημοπρασία λαμβάνει χώρα στις Η.Π.Α., η YB9 SR δεν πωλήθηκε ποτέ εκεί, βρίσκοντας αντίθετα τον δρόμο της για τις αγορές Ευρώπης και Ασίας. Η YB9 SR κατασκευαζόταν μεταξύ 1994 και 1996, με συνολική παραγωγή 651 μοτοσυκλετών.

Χάρη στο βελτιωμένο φιλτροκούτι και στη νέα εξάτμιση, ο κινητήρας με τα 4 CKVD36 Keihin καρμπιρατέρ απέδιδε 4 περισσότερους ίππους από ότι στο YZF600, με μέγιστη απόδοση 104 hp / 11.750 rpm, για ένα στεγνό συνολικό βάρος 175 κιλών. Στη δοκιμή της μοτοσυκλέτας από τον Alan Cathcart το 1994, ο συνεργάτης του ΜΟΤΟ είχε γράψει μεταξύ άλλων “η απόκριση του γκαζιού είναι τόσο έντονη που κινδυνεύεις να χάσεις την πρόσφυση του πίσω τροχού όταν ανοίγεις το γκάζι πλαγιασμένος, ακόμα κι αν το κάνεις με τη δέουσα προσοχή. Αλλά η επιτάχυνση που κερδίζεις από τις 3.000 μόλις στροφές -η μέγιστη απόδοση είναι στις 8.000 rpm- σε ανταμείβει και με το παραπάνω για αυτή την απότομη απόκριση γκαζιού.” H πραγματική τελική ταχύτητα έφτανε τα 240 χλμ/ώρα σύμφωνα με μετρήσεις του ειδικού τύπου της εποχής.

Το πλαίσιο ήταν κτηνώδες, αλουμινίου δυο δοκών, το μεταξόνιο ήταν ιδιαίτερα κοντό στα 1.380 mm, η κάστερ στις 24 μοίρες και το ίχνος στα 95 χιλιοστά. Στις ρυθμιζόμενες αναρτήσεις βρίσκουμε ένα συμβατικό πιρούνι 43 mm της Paioli με διαδρομή 120 mm, πίσω ένα μονό αμορτισέρ της ίδιας εταιρείας διαδρομής 130 mm, ενώ στα φρένα έχουμε 2 δίσκους 320 mm της Brembo (Serie Oro) μπροστά κι έναν ακόμα 230 mm πίσω.

Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα ανήκει στην συλλογή των 30 μοτοσυκλετών του Alan Wilzig που βγαίνουν “στο σφυρί” από το site δημοπρασιών Iconic Motorbikes. Βρισκόταν σε κλειστό χώρο καθ’ όλη τη διάρκεια της ιδιοκτησίας της, ενώ δεν έχει πάρει μπροστά μετά τον έλεγχο του εργοστασίου!

Βρίσκεται σε εντελώς στοκ κατάσταση, με τα ελαστικά πρώτης τοποθέτησης της Michelin, ενώ απ’ ότι φαίνεται αρχικά είχε πουληθεί στην αγορά της Ιαπωνίας. Στην πώληση περιλαμβάνονται και τα δυο κλειδιά της μοτοσυκλέτας.

Η μοτοσυκλέτα βρίσκεται στη Santa Monica της Καλιφόρνια, και η δημοπρασία τελειώνει την 1η Δεκεμβρίου του 2022.

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Η εταιρεία που κάποτε ίδρυσε η οικογένεια Μαμιδάκη είχε περάσει στον Murtaza Lakhani
JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/12/2025

Ο πακιστανοκαναδός, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που ελέγχει την JETOIL, δεν είναι κάποιος αχυράνθρωπος, ούτε αυτοφοράκιας, αλλά ο άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες διακινεί στα ίσια, το πετρέλαιο που δεν μπορεί να διακινηθεί από τους υπόλοιπους. Ο 63χρονος δισεκατομμυριούχος Murtaza Ali Lakhani (κεντρική φωτογραφία) έχει υπηκοότητα Μ. Βρετανίας και Καναδά με τα διαβατήριά του να γίνονται δεκτά σε κάθε χώρα του κόσμου και τον περασμένο Ιούλιο κατονομάστηκε από το Αγγλικό περιοδικό Business Matters, το Ν1 στον κλάδο των επιχειρήσεων, ως ο μεγαλύτερος διακινητής Ρωσικού πετρελαίου.

Αυτό σήμαινε πως κάποιος άναψε ένα προβολέα πάνω του, κάτι που είχε αποφευχθεί όταν ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε το πετρέλαιο του Ιράκ σε καιρό πολέμου με τις ΗΠΑ, έπειτα το Κουρδικό πετρέλαιο επί εποχής πολέμου επίσης και πλέον και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, επί εποχής που όλοι ελπίζουν να μην καταλήξει σε πόλεμο, όπως υπάρχει η απειλή να γίνει.

Ο επικεφαλής του γκρουπ Mercantile Maritime απέκτησε την JETOIL από την οικογένεια Μαμιδάκη μετά την πτώχευση της μέσα στην πανδημία και την αυτοκτονία που επέφερε η ένταξη το άρθρο 99, ενός εκ των ιδρυτών της. Ξεκινώντας το 1968 ενώ είχαν ήδη την Mamidoil την οποία ένωσαν με την JETOIL, οι οικογένεια Μαμιδάκη δημιούργηε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας καυσίμων στα Βαλκάνια.

Παρόλο που κατά την περίοδο της πτώχευσης η εταιρεία έχασε σχεδόν το 80% του δικτύου πρατηρίων ο Lakhani επένδυσε σε αυτή έχοντας ως στόχο τις τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αγγίζουν τους 300.000 τόνους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει εγκατάσταση και στο Κόσσοβο. Παραμένει επίσης δίκτυο χονδρικής πώλησης εκτός της Ελλάδας σε Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια και Σερβία ώστε ο Βαρόνος αυτός να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή.

Για τον ίδιο τον Lakhani, όπως και για τον Etibar Eyyub από το Αζερμπαϊτζάν που μπαινοβγαίνει στις λίστες από πέρσι, αυτή είναι μάλλον μία αναμενόμενη εξέλιξη κι αυτό γιατί είχαν γίνει κινήσεις πριν την ανακοίνωση του κ. Χαραλαμπου Βουρλιώτη, της Αρχής Καταπολέμησης κατά της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων συνολικά 5 εταιρειών εμπορίας πετρελαίου στην Ελλάδα, με την JETOIL να είναι αυτή που απασχολεί το κοινό καθώς θα βλέπει από αύριο τα πρατήρια να αλλάζουν όνομα ή να κλείνουν.

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνουν οι εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι ιδιαίτερα τώρα, δύο μόλις μήνες πριν συμπληρωθούν 30 χρόνια από την μεγάλη πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στις εγκαστάσεις αυτές, επί αυτοκρατορίας Μαμιδάκιδων.

Ήταν μεσημέρι, 24 Φεβρουαρίου 1986 όταν ξέσπασε φωτιά η οποία έκαιγε για επτά μέρες πνίγοντας την Θεσσαλονίκη σε τοξικά αέρια, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της τρίτης ημέρας που συμπληρώθηκε από δεκάδες επόμενες. Από τις 12 δεξαμενές τότε καταστράφηκαν οι 8, ενώ κλιμάκια από την Γιουγκοσλαβία κατέβηκαν να συνδράμουν το έργο της ελληνικής πυροσβεστικής που μετρούσε ήδη 25 τραυματίες. Η Θεσσαλονίκη γλίτωσε τότε γιατί άντεξε η δεξαμενή υγρής αμμωνίας. Αν είχε εκραγεί, τότε η πόλη θα έπρεπε να εκκενωθεί και θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης, δύο ημέρες και δύο μήνες πριν το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ.

Ετικέτες