Ducati: Κιβώτιο με αυτόματο συμπλέκτη εξελίσσουν οι Ιταλοί – Και για αγώνες

Οι Ιταλοί μπαίνουν στο παιχνίδι της αυτοματοποίησης - Όμως, με διαφορές έναντι των ανταγωνιστών τους
Ducati πατέντα αυτόματος συμπλέκτης κατοχύρωση
Από το

motomag

20/5/2025

Φαίνεται πως η  Ducati δεν θέλει να μείνει πίσω στις εξελίξεις και την τελευταία μόδα που θέλει τη λειτουργία των μηχανικών κιβωτίων να αυτοματοποιείται και ετοιμάζει τη δική της λύση, ακόμη και για αγωνιστική χρήση.

Τα αυτόματα και αυτοματοποιημένα μηχανικά κιβώτια ταχυτήτων υιοθετούνται από ολοένα και περισσότερες εταιρείες μοτοσυκλέτας με τις Honda, Yamaha, KTM και BMW να έχουν ήδη μοντέλα στην γκάμα τους  με κιβώτιο που ανήκει στη μία ή την άλλη κατηγορία, ενώ η Honda έχει και το E-Clutch που αυτοματοποιεί μόνο τη λειτουργία του συμπλέκτη, διατηρώντας ωστόσο και τη μανέτα, όπως και η MV Agusta που έχει ωστόσο διαφορετικού τύπου συμπλέκτη – φυγοκεντρικό. 

Στις παραπάνω εταιρείες δεν συμπεριλαμβάνεται η Ducati, με την ιταλική φίρμα να φαίνεται πως πλέον μπαίνει σε αυτή τη “μάχη” αναπτύσσοντας την δική της τεχνολογία. Δεν θα μπορούσε να λείπει άλλωστε ως εταιρεία που κινείται στην αιχμή των τεχνολογικών εξελίξεων.

Η Ducati κατέθεσε αιτήσεις διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που αποκαλύπτουν ότι οι μηχανικοί της εταιρίας εργάζονται πάνω σε ένα πλήρως αυτοματοποιημένο ή ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, με ένα σύστημα που μπορεί να ελέγξει τη λειτουργία του συμπλέκτη, όχι όμως και την αλλαγή των σχέσεων. Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, καθώς το έχουμε δει στο σύστημα SCS (Smart Clutch System) της MV Agusta αλλά και το E-Clutch της Honda.

Το σύστημα της Ducati είναι πιο κοντά στο E-Clutch της Honda παρά στο SCS της MV Agusta -φυγοκεντρικός συμπλέκτης σε εκείνη την περίπτωση που συνδυάζεται με quickshifter- εφόσον χρησιμοποιεί μια μονάδα ελέγχου και έναν ηλεκτρομηχανικό ενεργοποιητή για τον έλεγχο της πρωτεύουσας αντλίας του συμπλέκτη αφήνοντας πάντα στον αναβάτη τη δυνατότητα χειροκίνητης παράκαμψης εάν το επιθυμεί. Ωστόσο, ο τρόπος που λειτουργεί είναι διαφορετικός από της Honda, καθώς ο συμπλέκτης της Ducati δεν ελέγχεται από την κλασική ντίζα αλλά μέσω υδραυλικού κυκλώματος.

Υπάρχουν δύο παραλλαγές του συστήματος που αναπτύσσονται στις αιτήσεις ευρεσιτεχνίας της Ducati, οι οποίες λειτουργούν πανομοιότυπα όσον αφορά τον αναβάτη, αλλά ακολουθούν διαφορετική διαδρομή προς τον ίδιο στόχο.

Ducati πατέντα αυτόματος συμπλέκτης 2025
Εδώ φαίνεται το δεύτερο πιστόνι (15) και η φυσική σύνδεση (C1) της μανέτας (4) με το κύκλωμα

Στην πρώτη περίπτωση η μανέτα και η καμπάνα του συμπλέκτη συνδέονται φυσικά μέσω του υδραυλικού κυκλώματος, ενώ στη δεύτερη δεν υπάρχει φυσική σύνδεση της μανέτας που γίνεται “by-wire”. Έτσι κατά τη χρήση της-λογικά- ένα ποντεσιόμετρο μεταφέρει την πληροφορία στην κεντρική μονάδα ελέγχου για το πόσο ο αναβάτης τραβά τη μανέτα ώστε το ηλεκτρικό μοτέρ του υδραυλικού κυκλώματος να ενεργήσει για την σύμπλεξη-αποσύμπλεξη, σύμφωνα με αυτά που ζητάει ο αναβάτης.

​ Ducati πατέντα συμπλέκτης 2025
Εδώ απουσιάζει η φυσική σύνδεση με καλώδιο (28) να πηγαίνει από τη μανέτα στην ηλεκτρονική μονάδα ελέγχου (5)

Και οι δύο εκδόσεις προσφέρουν τα ίδια οφέλη, τα οποία είναι ίδια με αυτά του E-Clutch της Honda, ενώ φαίνεται να υπάρχει και μία έκδοση του συστήματος που μπορεί να εφαρμοστεί σε ήδη υπάρχουσες μοτοσυκλέτες του Borgo Panigale.

 

Η Ducati διευκρινίζει επίσης ότι υπάρχει και σύστημα launch control, ώστε να μπορείτε να ανοίξετε το γκάζι και να “αμολήσετε” τον συμπλέκτη και στη συνέχεια να βασιστείτε στα ηλεκτρονικά συστήματα που ρυθμίζουν το άνοιγμα του γκαζιού και τη θέση του συμπλέκτη για την επίτευξη της μέγιστης επιτάχυνσης. 
Ακόμη υπάρχει και ένας σένσορας στο λεβιέ ταχυτήτων για την κατάλληλη εμπλοκή και απεμπλοκή του συμπλέκτη κατά τη διάρκεια του ανεβάσματος και κατεβάσματος, ενώ η ηλεκτρονική μονάδα ασχολείται με την διαχείριση του γκαζιού για την προσαρμογή των στροφών.

Στις αιτήσεις ευρεσιτεχνίας, η Ducati επισημαίνει ότι το σύστημά της έχει σχεδιαστεί ειδικά για αγωνιστικές και υψηλών επιδόσεων μοτοσυκλέτες, προσφέροντας ένα επίπεδο ταχύτητας και ακρίβειας που δεν μπορούν να επιτύχουν τα υπόλοιπα κιβώτια. 

Με την ενσωμάτωση του συστήματος σε μια μοτοσυκλέτα παραγωγής, η Ducati θα μπορούσε να παρακάμψει τους κανόνες που απαγορεύουν τους αυτοματοποιημένους συμπλέκτες από τους αγώνες WSBK και WSS, καθώς το βιβλίο τεχνικών κανονισμών της FIM αναφέρει: “Καμία πηγή ενέργειας (δηλαδή υδραυλική ή ηλεκτρική) δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη λειτουργία του συμπλέκτη, εάν δεν είναι εγκατεστημένη στο ομολογκαρισμένο μοντέλο για χρήση στο δρόμο”.

Ducati Triple-X Trinity: Συλλογή με 3 Superleggera στα 275.000 ευρώ

Τρεις γενιές. Τρεις παγκόσμιες πρωτιές. Μια συλλογή.
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

24/8/2026

Η Ducati έσπασε τους κανόνες όταν ξεκίνησε να δημιουργεί τη σειρά Superleggera το 2014. Η συνταγή ήταν απλή: πήρε το ήδη κορυφαίο μοντέλο της – αρχικά την 1199 R Panigale – και βελτίωσε τις επιδόσεις της, μειώνοντας παράλληλα και το βάρος.

Πίσω στο 2014 λοιπόν, όταν η Ducati έπρεπε να καινοτομήσει για να ρίξει το βάρος του κορυφαίου της μοντέλου και η λύση ήταν ένα κράμα μαγνησίου ένα ελαφρύ σύνθετο μέταλλο που, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ σε μοτοσυκλέτα παραγωγής. Το υλικό χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα σε πλαίσιο, ψαλίδι και τροχούς, ενώ τιτάνιο και ανθρακόνημα πλαισίωσαν το υπόλοιπο της μοτοσυκλέτας.

1199 Superleggera

Όπως ήταν αναμενόμενο, σειρά πήρε η αναβάθμιση του κινητήρα Superquadro, που εξοπλίστηκε με βαλβίδες εξαγωγής από τιτάνιο, ελαφρύτερο στροφαλοφόρο άξονα με αντίβαρα από βολφράμιο και πιστόνια δύο ελατηρίων. Τα τελευταία αποτέλεσαν μια ακόμη πρωτιά για μοτοσυκλέτα παραγωγής και συνέβαλαν σημαντικά ώστε η 1199 Superleggera να φτάσει την ισχύ των 200 ίππων, ενώ το ξηρό βάρος της μοτοσυκλέτας βρισκόταν στα 155 κιλά και όπως ήταν φυσικό είχε την υψηλότερη αναλογία ισχύος προς βάρος από οποιαδήποτε superbike παραγωγής που κατασκευάστηκε ποτέ.

1299 Superleggera

Εξαιρουμένων των πρωτοτύπων, μόλις 500 αριθμημένες 1199 Superleggera έφυγαν από το εργοστάσιο της Ducati στη Μπολόνια και όπως ήταν αναμενόμενο, εξαντλήθηκαν αμέσως. Ακολούθησε η 1299 Superleggera το 2016 και η V4 Superleggera το 2020, με τις δύο τους να εισάγουν παγκόσμιες καινοτομίες για μοτοσυκλέτες παραγωγής και να περιορίζονται αυστηρά σε 500 αριθμημένα τεμάχια. Εννοείται πως κι αυτές εξαντλήθηκαν αμέσως. Η 1299 ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε ανθρακονήματα για όλα τα φέροντα δομικά στοιχεία της, γεγονός που την έκανε 40% ελαφρύτερη από την αντίστοιχη βασική έκδοση της Panigale. Με ισχύ 215 ίππους, ο κινητήρας Superquadro της ήταν επίσης ο τελευταίος και πιο ισχυρός V-twin παραγωγής που κατασκευάστηκε ποτέ από τη Ducati.

V4 Superleggera

Όπως υποδηλώνει το όνομά της, η V4 Superleggera διέθετε έναν τεράστιο νέο τετρακύλινδρο κινητήρα που απέδιδε 224 ίππους, ο οποίος εξασφάλισε για άλλη μια φορά στην εξαιρετικά ελαφριά superbike των 159 κιλών ένα ακόμη ρεκόρ αναλογίας. Για πρώτη φορά, ένας κατασκευαστής μοτοσυκλετών εγκατέστησε αεροδυναμικά πτερύγια από ανθρακονήματα, εμπνευσμένα από το MotoGP, στο μπροστινό μέρος και στο πλάι. Στην πράξη, η V4 Superleggera παρήγαγε κάθετη δύναμη 50 κιλών στα 270 χλμ./ώρα.

Συνολικά, οι τρεις αυτές Ducati αντιπροσωπεύουν το υψηλότερο ράφι, όσον αφορά τις επιδόσεις των μοτοσυκλετών παραγωγής. Τρεις πανάλαφρες superbike, η καθεμία με εκπληκτική τεχνολογία που προέρχεται από τον μηχανοκίνητο αθλητισμό – κάτι που δεν είχε ξαναδεί κανείς σε επίπεδο μαζικής παραγωγής – κατασκευάστηκαν με έναν και μοναδικό στόχο: να θέσουν νέα πρότυπα στις επιδόσεις.

Για να το κάνει ακόμα πιο ελκυστικό, η Ducati εδραίωσε τη φήμη της ως συλλεκτικού μοντέλου, περιορίζοντας την παραγωγή κάθε Superleggera σε 500 μονάδες. Αυτό όμως δεν ίσχυσε αυστηρά εδώ, αφού η ιταλική εταιρεία παρήγαγε και μοτοσυκλέτες προπαραγωγής που όμως δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό τους.

Όσο σπάνιο είναι λοιπόν να βρει κανείς μια Superleggera να αγοράσει σήμερα, φανταστείτε πόσο απίθανο είναι να βρει και τις τρεις μαζί! Κι όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει με αυτήν την αγγελία πώλησης από την Αγγλία.

Οι τρεις συγκεκριμένες Ducati Superleggera - 1199, 1299 και V4 - αγοράστηκαν από έναν μόνο ιδιοκτήτη, ο οποίος τις διατήρησε επιμελώς σε κατάσταση βιτρίνας. Τόσο η 1199 όσο και η V4 εμφανίζουν μηδέν χιλιόμετρα στις ψηφιακές οθόνες τους (με την εργοστασιακή προστατευτική μεμβράνη ακόμα στη θέση της), ενώ η 1299 έχει διανύσει μόλις 16 χιλιόμετρα. Και οι τρεις μοτοσυκλέτες διαθέτουν τα πλήρη σετ εργοστασιακών αξεσουάρ και τα αγωνιστικά κιτ τους, τα οποία αφαιρούν τους καθρέφτες και την πινακίδα κυκλοφορίας και προσθέτουν συστήματα εξάτμισης Akrapovič.

Τυχερός λοιπόν θα είναι ο συλλέκτης που θα τις αποκτήσει, με την τσουχτερή τιμή τους να έχει οριστεί στα 275.000 ευρώ.

2014 Ducati 1199 Superleggera: 203 ίπποι – 155 κιλά

2017 Ducati 1299 Superleggera: 215 ίπποι – 156 κιλά

2020 Ducati V4 Superleggera: 224 ίπποι – 156 κιλά