Ducati: Κιβώτιο με αυτόματο συμπλέκτη εξελίσσουν οι Ιταλοί – Και για αγώνες

Οι Ιταλοί μπαίνουν στο παιχνίδι της αυτοματοποίησης - Όμως, με διαφορές έναντι των ανταγωνιστών τους
Ducati πατέντα αυτόματος συμπλέκτης κατοχύρωση
Από το

motomag

20/5/2025

Φαίνεται πως η  Ducati δεν θέλει να μείνει πίσω στις εξελίξεις και την τελευταία μόδα που θέλει τη λειτουργία των μηχανικών κιβωτίων να αυτοματοποιείται και ετοιμάζει τη δική της λύση, ακόμη και για αγωνιστική χρήση.

Τα αυτόματα και αυτοματοποιημένα μηχανικά κιβώτια ταχυτήτων υιοθετούνται από ολοένα και περισσότερες εταιρείες μοτοσυκλέτας με τις Honda, Yamaha, KTM και BMW να έχουν ήδη μοντέλα στην γκάμα τους  με κιβώτιο που ανήκει στη μία ή την άλλη κατηγορία, ενώ η Honda έχει και το E-Clutch που αυτοματοποιεί μόνο τη λειτουργία του συμπλέκτη, διατηρώντας ωστόσο και τη μανέτα, όπως και η MV Agusta που έχει ωστόσο διαφορετικού τύπου συμπλέκτη – φυγοκεντρικό. 

Στις παραπάνω εταιρείες δεν συμπεριλαμβάνεται η Ducati, με την ιταλική φίρμα να φαίνεται πως πλέον μπαίνει σε αυτή τη “μάχη” αναπτύσσοντας την δική της τεχνολογία. Δεν θα μπορούσε να λείπει άλλωστε ως εταιρεία που κινείται στην αιχμή των τεχνολογικών εξελίξεων.

Η Ducati κατέθεσε αιτήσεις διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που αποκαλύπτουν ότι οι μηχανικοί της εταιρίας εργάζονται πάνω σε ένα πλήρως αυτοματοποιημένο ή ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, με ένα σύστημα που μπορεί να ελέγξει τη λειτουργία του συμπλέκτη, όχι όμως και την αλλαγή των σχέσεων. Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, καθώς το έχουμε δει στο σύστημα SCS (Smart Clutch System) της MV Agusta αλλά και το E-Clutch της Honda.

Το σύστημα της Ducati είναι πιο κοντά στο E-Clutch της Honda παρά στο SCS της MV Agusta -φυγοκεντρικός συμπλέκτης σε εκείνη την περίπτωση που συνδυάζεται με quickshifter- εφόσον χρησιμοποιεί μια μονάδα ελέγχου και έναν ηλεκτρομηχανικό ενεργοποιητή για τον έλεγχο της πρωτεύουσας αντλίας του συμπλέκτη αφήνοντας πάντα στον αναβάτη τη δυνατότητα χειροκίνητης παράκαμψης εάν το επιθυμεί. Ωστόσο, ο τρόπος που λειτουργεί είναι διαφορετικός από της Honda, καθώς ο συμπλέκτης της Ducati δεν ελέγχεται από την κλασική ντίζα αλλά μέσω υδραυλικού κυκλώματος.

Υπάρχουν δύο παραλλαγές του συστήματος που αναπτύσσονται στις αιτήσεις ευρεσιτεχνίας της Ducati, οι οποίες λειτουργούν πανομοιότυπα όσον αφορά τον αναβάτη, αλλά ακολουθούν διαφορετική διαδρομή προς τον ίδιο στόχο.

Ducati πατέντα αυτόματος συμπλέκτης 2025
Εδώ φαίνεται το δεύτερο πιστόνι (15) και η φυσική σύνδεση (C1) της μανέτας (4) με το κύκλωμα

Στην πρώτη περίπτωση η μανέτα και η καμπάνα του συμπλέκτη συνδέονται φυσικά μέσω του υδραυλικού κυκλώματος, ενώ στη δεύτερη δεν υπάρχει φυσική σύνδεση της μανέτας που γίνεται “by-wire”. Έτσι κατά τη χρήση της-λογικά- ένα ποντεσιόμετρο μεταφέρει την πληροφορία στην κεντρική μονάδα ελέγχου για το πόσο ο αναβάτης τραβά τη μανέτα ώστε το ηλεκτρικό μοτέρ του υδραυλικού κυκλώματος να ενεργήσει για την σύμπλεξη-αποσύμπλεξη, σύμφωνα με αυτά που ζητάει ο αναβάτης.

​ Ducati πατέντα συμπλέκτης 2025
Εδώ απουσιάζει η φυσική σύνδεση με καλώδιο (28) να πηγαίνει από τη μανέτα στην ηλεκτρονική μονάδα ελέγχου (5)

Και οι δύο εκδόσεις προσφέρουν τα ίδια οφέλη, τα οποία είναι ίδια με αυτά του E-Clutch της Honda, ενώ φαίνεται να υπάρχει και μία έκδοση του συστήματος που μπορεί να εφαρμοστεί σε ήδη υπάρχουσες μοτοσυκλέτες του Borgo Panigale.

 

Η Ducati διευκρινίζει επίσης ότι υπάρχει και σύστημα launch control, ώστε να μπορείτε να ανοίξετε το γκάζι και να “αμολήσετε” τον συμπλέκτη και στη συνέχεια να βασιστείτε στα ηλεκτρονικά συστήματα που ρυθμίζουν το άνοιγμα του γκαζιού και τη θέση του συμπλέκτη για την επίτευξη της μέγιστης επιτάχυνσης. 
Ακόμη υπάρχει και ένας σένσορας στο λεβιέ ταχυτήτων για την κατάλληλη εμπλοκή και απεμπλοκή του συμπλέκτη κατά τη διάρκεια του ανεβάσματος και κατεβάσματος, ενώ η ηλεκτρονική μονάδα ασχολείται με την διαχείριση του γκαζιού για την προσαρμογή των στροφών.

Στις αιτήσεις ευρεσιτεχνίας, η Ducati επισημαίνει ότι το σύστημά της έχει σχεδιαστεί ειδικά για αγωνιστικές και υψηλών επιδόσεων μοτοσυκλέτες, προσφέροντας ένα επίπεδο ταχύτητας και ακρίβειας που δεν μπορούν να επιτύχουν τα υπόλοιπα κιβώτια. 

Με την ενσωμάτωση του συστήματος σε μια μοτοσυκλέτα παραγωγής, η Ducati θα μπορούσε να παρακάμψει τους κανόνες που απαγορεύουν τους αυτοματοποιημένους συμπλέκτες από τους αγώνες WSBK και WSS, καθώς το βιβλίο τεχνικών κανονισμών της FIM αναφέρει: “Καμία πηγή ενέργειας (δηλαδή υδραυλική ή ηλεκτρική) δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη λειτουργία του συμπλέκτη, εάν δεν είναι εγκατεστημένη στο ομολογκαρισμένο μοντέλο για χρήση στο δρόμο”.

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»