Eicma 2021 αποκλειστικό: Το επόμενο βήμα της Brembo

Και όλα όσα παρουσίασε στην Eicma
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/11/2021

Προσκεκλημένοι της Brembo είχαμε την ευκαιρία μίας συνέντευξης και προσωποποιημένης ξενάγησης στο περίπτερό τους, όπου το σημαντικότερο νέο είναι η κατεύθυνση που θέλουν να ακολουθήσουν στο μέλλον και ο τρόπος που θεωρούν πως πρέπει να αναπτυχθούν, τώρα που ελέγχουν σχεδόν το σύνολο της αγοράς.

Η πορεία της Brembo υπήρξε σταθερά ανοδική από το 1961 που ιδρύθηκε από τον Emilio Bombassei, πατέρα του σημερινού προέδρου, και συνεχίζει αλματώδης τα τελευταία χρόνια έχοντας προχωρήσει σε μία στρατηγική σειρά εξαγορών. Από την εποχή που μία πινακίδα έξω από το Bergamo που ανέγραφε «Freni – Brembo» έδειχνε την βάση του μικρού εργαστηρίου, μέχρι σήμερα που οι εγκαταστάσεις που ελέγχει γεμίζουν με κουκίδες τον παγκόσμιο χάρτη σε πολλά διαφορετικά σημεία, η Brembo έκανε πάντα το ίδιο: Κατασκεύαζε δαγκάνες, δίσκους και άλλα εξαρτήματα για το φρενάρισμα συνεχώς εξελίσσοντας τα προϊόντας της.

Η συνεχής εξέλιξη ήταν ο βασικός στόχος της Brembo και το κύριο χαρακτηριστικό που την έκανε να ξεχωρίζει από τον ανταγωνισμό και τελικά να οδηγείται σε καθολική επικράτηση, φτάνοντας να ελέγχει έως και 97% σε ορισμένους τομείς της αγοράς. Μοιραία βέβαια η συνεχής εξέλιξη γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, απαιτώντας ολοένα και περισσότερο χρόνο, όσο φτάνεις στο πάνω όριο της τεχνολογίας υλικών και το ανώτατο στάδιο της βελτίωσής τους. Όταν λοιπόν έχεις συνδυάσει τον ρυθμό ανάπτυξης με την διαρκή εξέλιξη που η φυσική τροπή των πραγμάτων επιβραδύνει, κι όταν αρχίζουν να τελειώνουν οι ανταγωνιστές που υπάρχουν για να εξαγοράσεις, αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα μία στασιμότητα.

Αυτή είναι και η ανησυχία των ανθρώπων στην Brembo καθώς έχοντας χτίσει έναν μηχανισμό για να εξαντλήσει την εξέλιξη των εξαρτημάτων στο φρενάρισμα, πρέπει να τον ταΐσει με τον επόμενο άθλο ή να τον δει να μπαίνει σε τέλμα. Μία γρήγορη παρένθεση σε αυτό το σημείο καθώς μιλάμε για ένα κομβικό στάδιο από το οποίο έχει περάσει κάθε εταιρεία που κατάφερε να αναπτυχθεί στον μέγιστο βαθμό που θα μπορούσε και έχει γίνει πάρα πολύ καλή στον τομέα της, αφήνοντας πολύ πίσω τον ανταγωνισμό. Η ιστορία μας έχει δείξει πως όποιος κάνει το λάθος να διαλέξει την στασιμότητα και να μείνει στην ευθεία, έχοντας ξεπεράσει το βουνό πίσω του, μετά από χρόνια χάνει ποσοστό και αποκτά νέο ανταγωνισμό εκεί που δεν το περίμενε. Όπως βέβαια μας έχει δώσει παραδείγματα που δοκίμασαν κάτι τελείως νέο και σταδιακά μπήκαν σε έναν νέο δρόμο, εγκαταλείποντας την λεωφόρο που είχαν με κόπο δημιουργήσει.

Ωστόσο η Brembo έχει βάλει ήδη στόχο να κάνει το επόμενο βήμα το οποίο θα είναι να γίνει “solution provider” για τις εταιρείες που προμηθεύει και μάλιστα με ανάγκες που αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν. Μάλιστα, αυτό είναι το μεγάλο νέο. Η εξέλιξη του ABS έχει βασιστεί σε ένα σύστημα φρεναρίσματος που κατά βάση είναι ίδιο από την απαρχή της αυτοκίνησης και η εξέλιξή του αρχίζει να φτάνει στο ανώτατο δυνατό πεδίο. Οι διάφορες μονάδες και οι ECU μαζεύουν δεδομένα από διαφορετικούς αισθητήρες και έπειτα ελέγχουν μία ολότελα «αναλογική» δαγκάνα. Τι θα μπορούσε όμως να γίνει αν η δαγκάνα αυτή μπορούσε όχι μόνο να δώσει πολλά περισσότερα στοιχεία αλλά ακόμη και να αποφασίσει εκείνη για την πίεση που πρέπει να ασκήσει; Θα άνοιγε ένας τελείως νέος τρόπος εφαρμογών ξεκινώντας με πρώτο και καλύτερο τις μονάδες ABS.

Θα μπορούσε ακόμη ο αναβάτης να ξέρει την εσωτερική θερμοκρασία του συστήματος, ώστε να διαλέξει εκείνη την στιγμή αν θα κόψει ρυθμό, ώστε να χρησιμοποιεί τα φρένα του λιγότερο μειώνοντας την φθορά τους μέχρι να πέσει η θερμοκρασία τους, ή να συνεχίσει κανονικά αλλά να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πόσο ακριβώς πιέζει το υλικό. Οι κατευθύνσεις είναι πολλές και ταυτόχρονα είναι και άγνωστες, δεν ξέρουμε αυτή την στιγμή που μπορούν να οδηγήσουν, είναι κάτι νέο που δεν υπήρχε πριν και είναι ο τομέας που θα επενδύσει η Brembo στο μέλλον!

Όλα αυτά αποτυπώνονται στην νέα δαγκάνα “New G SESSANTA” για την οποία πρώτοι διαβάσατε εδώ, ένα concept που δημιουργήθηκε για τον εορτασμό της επετείου 60 ετών. Η εμφάνιση είναι εμπνευσμένη από την πρώτη δαγκάνα για μοτοσυκλέτα που σχεδίασε η εταιρεία, το “G” είναι τιμητικό προς τον τότε σχεδιαστή και το «Sessanta» αναφορά στα εξήντα χρόνια. Η νέα πρωτότυπη δαγκάνα έχει ενσωματωμένα LED ώστε ο αναβάτης να μπορεί να αποδώσει τον χρωματισμό που επιθυμεί. Στην ανακοίνωσή της η Brembo τονίζει την προσωποποίηση της εμφάνισης αλλά αναφέρει σε δεύτερο βαθμό πως μπορεί να γίνει και συλλογή δεδομένων.

Στην από ημέρες πριν, προγραμματισμένη συζήτηση που εμείς είχαμε με στελέχη της εταιρείας, η προσωποποίηση της εμφάνισης είναι το πρώτο στάδιο εφαρμογής για κάτι τέτοιο, όμως στόχος είναι η εξέλιξη στο πλαίσιο του “solution provider” που σημαίνει πως οι κατασκευαστές θα μπορούν να αντλούν δεδομένα από εκεί, και είτε να τα χρησιμοποιούν για να τροφοδοτήσουν ηλεκτρονικά βοηθήματα που ήδη γνωρίζουμε, όπως το ABS, είτε για νέες εφαρμογές που σήμερα αποτελούν ιδέες και δεν τις έχουμε δει να υλοποιούνται. Το γεγονός πως η Brembo θέλει να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση δεν είναι νέο, ούτε και μυστικό, το έχει πει αλλά το έχει πει στα ψιλά γράμματα. Εκείνο που είναι νέο και βγήκε μέσα από την συζήτηση, είναι η αγωνία να αποφύγουν την στασιμότητα που φέρνει η καθολική επικράτηση και το γεγονός πως δεν γνωρίζουν ακριβώς που οδηγεί αυτός ο δρόμος. Και ούτε και κάποιος μπορεί να ξέρει αν δεν γίνει έρευνα. Το γεγονός πως το να ανάβουν οι δαγκάνες της μοτοσυκλέτας σου, έτσι απλά χωρίς να κάνουν τίποτα άλλο με αυτή την νέα ιδιότητα, είναι οριακά χαζό και δίχως πρακτική αξία, φαίνεται από την ανακοίνωση της Brembo που ψάχνοντας να βρει για πιο λόγο να το θέλεις, σου λέει πως μία ιδέα είναι να την ξεχωρίζεις στο πάρκινγκ αφήνοντας τις δαγκάνες να αναβοσβήνουν. Πραγματικά το τελευταίο που θα ήθελες για να πληρώσεις ακριβότερα ένα νευραλγικό εξάρτημα αντί απλά να βάλεις μόνος σου ένα LED, αν πράγματι χρειαζόσουν ένα φωτάκι να αναβοσβήνει όταν την παρκάρεις. Προφανώς λοιπόν και η “New G SESSANTA” αλλού στοχεύει, σε όσα αναλύουμε πιο πάνω.

Από εκεί και πέρα το πλάνο αυτό της Brembo δεν γίνεται να ολοκληρωθεί απλά δίνοντας ψηφιακές επεκτάσεις σε ένα καθαρά αναλογικό έως τώρα εξάρτημα. Για να γίνεις η μοναδική στάση ενός προμηθευτή σε ότι αφορά το φρενάρισμα, απαιτείται να μπορείς να του δώσεις τα πάντα, ιδιαίτερα σε ένα μέλλον που το κάθε τι με οικολογική ατζέντα μπαίνει πρώτο στην λίστα. Η πρόσφατη εξαγορά της SBS (Νοέμβριος 2020) εκτός από την απόκτηση ενός στρατηγικού προμηθευτή σε τακάκια της έδωσε την ικανότητα να καθοδηγεί τις εξελίξεις και σε αυτό τον τομέα. Στόχος με την SBS είναι να αντικαταστήσουν μέχρι το 2024 όλα τα τακάκια όπως τα γνωρίζουμε με νέα που έχουν πράσινο παρονομαστή και χρησιμοποιούν διαφορετικά υλικά με πλήρη απεξάρτηση σε μέταλλα που είναι δύσκολο να βρεθούν και που κάθε χρόνο φέρνουν ανατιμήσεις. Μία από τις λίγες φορές που η πράσινη ατζέντα στην αυτοκίνηση γίνεται με όφελος στην τσέπη του καταναλωτή χωρίς να του ζητάνε να αλλάξει πλήρως τις συνήθειες του. Η παραπάνω τροπή με την SBS εξυπηρετεί παράλληλα και τον πιο μακρινό στόχο για να γίνει η Brembo τελικός σταθμός κάθε κατασκευαστή μοτοσυκλετών σε ότι αφορά το φρενάρισμα.

Για να αποφύγει και έναν από τους κινδύνους που αναφέραμε στην αρχή του άρθρου, μένοντας πιστή στον δρόμο που την έχει οδηγήσει στο σημερινό υψηλό σημείο, η Brembo ανακοινώνει και ένα νέο πρόγραμμα after market εξοπλισμού, ώστε να συνεχίσει να είναι το όνομά της εφάμιλλο με το καλύτερο σύστημα φρεναρίσματος. Προφανώς βέβαια και για να εισπράξει από ακόμη ένα κύκλο προϊόντων! Με το νέο “UPGRADE” πρόγραμμα να επεκτείνεται σε όλες τις γενικές κατηγορίες μοτοσυκλετών, Custon – Road – Off Road – Racing, κάθε αναβάτης μπορεί να αναβαθμίσει το υπάρχον σύστημα φρεναρίσματος με ένα νέο της Brembo. Που διαφέρει αυτό το νέο πρόγραμμα, που με περηφάνια ανακοινώνει η εταιρεία, από τις λύσεις που έδινε μέχρι τώρα; Στην διαθεσιμότητα και την εξειδίκευση των νέων προϊόντων, που είναι απλό να το λέει κανείς, αλλά βασικό και ταυτόχρονα κοστοβόρο να το επιτύχεις:

Στον ίδιο δρόμο είναι και η ανακοίνωση της GP4-MINI, της αγωνιστικής τετραπίστονης δαγκάνας που έρχεται να προστεθεί στην οικογένεια των GP4 και να δώσει μία ακριβή αλλά καλή λύση σε νέους αναβάτες που μπαίνουν στην αγωνιστική οδήγηση με τις μικρές μοτοσυκλέτες, αλλά και όσους τις χρησιμοποιούν για προπόνηση.

Ο σχεδιασμός αντιγράφει τις δαγκάνες των superbike και προσφέρει τον ίδιο βαθμό στρεπτικής ακαμψίας και απόδοσης, ξεκλειδώνοντας δυνατότητες που δεν έβρισκες εύκολα σε αυτή την κατηγορία, μειώνοντας την ποσότητα υγρών που απαιτούνται για μεγαλύτερη αμεσότητα στο φρενάρισμα, ασκώντας ταυτόχρονα περισσότερη δύναμη, αν και θα αργήσουμε να το δούμε στην πράξη καθώς θα φτάσει στην αγορά από το 2023.

Στόχος της Brembo λοιπόν είναι δημιουργήσει το επόμενο πεδίο εφαρμογής και να καθοδηγήσει τις εξελίξεις και σε αυτό.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.