Eicma 2021: Το πρώτο mousse ελαστικών για street χρήση! Πότε έρχεται

Μεικτή λύση με συμπλήρωση αέρα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/12/2021

Το πρώτο παγκοσμίως mousse ελαστικών για ασφάλτινη καθημερινή χρήση, παρουσίασε η RISEMOUSSE, μία μικρή εταιρεία με έδρα την Ιταλία που πρωτοπορεί όμως στην συγκεκριμένη λύση για τα ελαστικά.

Τα mousse είναι η καλύτερη συντροφιά για όλους τους αγωνιζόμενους στο χώμα και εξασφαλίζουν την λειτουργία του ελαστικού χωρίς αέρα, που σημαίνει πως οι αγωνιζόμενοι συνεχίζουν κανονικά την πορεία τους αδιαφορώντας για τρύπες και μικρό-χτυπήματα στην ζάντα που διαφορετικά θα είχαν οδηγήσει σε απώλεια αέρα ενός tubeless ελαστικού ή την καταστροφή του αεροθαλάμου (σαμπρέλα) που είναι επίσης εξαιρετική λύση στο χώμα.

Κάθε φορά που «εντουράδες» έρχονται στο Mega Test, κάνουν την ίδια ερώτηση όταν αρχίζουν να βιώνουν την διαδικασία των απανωτών αλλαγών ελαστικών ή την ανάγκη να βάλουμε ορισμένες φορές σαμπρέλες σε tubeless ελαστικά για να συνεχίσουμε μετά από κάποιο χτύπημα πέτρας. Οι μεγάλες Adventure πάσχουν στο χώμα σε αυτό το κομμάτι (και σε αυτό το κομμάτι όπως κάθε φορά επαναλαμβάνουμε) ιδιαίτερα αν χαμηλώσεις πιέσεις για να βρεις περισσότερη πρόσφυση. Η απώλεια αέρα είναι δεδομένο πως θα συμβεί σε μία παρέα δέκα μοτοσυκλετών. Κι έτσι σχεδόν σε κάθε νέο συμμετέχοντα σε Mega Test γεννάται το ερώτημα αν θα μπορούσαμε να αποφύγουμε αυτή την ταλαιπωρία χρησιμοποιώντας mousse. Η απάντηση είναι πως όχι, κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο μέχρι να βγει ένα νέο προϊόν. Και είναι ανέφικτο γιατί μετά την πρώτη μέρα, το πολύ μετά την δεύτερη ημέρα ενός Mega Test τα mousse θα είχαν γράψει τόσους πολλούς θερμικούς κύκλους που θα είχαν χάσει πλέον την συνοχή τους και θα διαλύονταν μέσα στο ελαστικό. Ακόμη και με οδήγηση σε μικρές ταχύτητες, τα mousse δεν θα επέτρεπαν την κάλυψη μεγάλων αποστάσεων και το κυριότερο δεν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την μεικτή οδήγηση, όπου βγαίνεις από τον χωματόδρομο σε κάποιο ορεινό επαρχιακό, κάπου στην Βοσνία για παράδειγμα, και αρχίζεις να οδηγείς τέρμα γκάζι και να χαίρεσαι την ταχύτητα για πρώτη φορά μετά από πολλά χιλιόμετρα 1η-2α και λίγο 3η σε απαράδεκτα σκληρές συνθήκες χωματόδρομου.

Με τα παραπάνω μόλις περιγράψαμε και τα προβλήματα που καλείται να προσπεράσει ένα τέτοιο νέο προϊόν που μας έδειξε από κοντά η Risemousse. Η Eicma, η μεγαλύτερη έκθεση μοτοσυκλέτας παγκοσμίως, τραβά όλα τα βλέμματα και γράφουν για αυτή τόσο εκείνοι που πήγαν, όσο και εκείνοι που δεν πάτησαν το πόδι τους, αλλά θεωρούν πως μπορούν να εκφέρουν άποψη για το τι υπήρχε εκεί, μένοντας στις φωτογραφίες και τα Δ.Τ. των εταιρειών. Το νέο Risemousse είναι ένα από τα πράγματα που έπρεπε να ψάξεις και να ανακαλύψεις, χωμένο στην άκρη ενός αχανούς περιπτέρου. Πιάνοντάς το στα χέρια και σηκώνοντάς το μπορείς επίσης να αντιληφθείς κι αυτό που διατείνεται η εταιρεία, πως ο μέσος αναβάτης δεν θα καταλάβει την διαφορά από το πρόσθετο βάρος.

Με κάτω από 500 γραμμάρια το mousse έχει κιόλας αρκετό βάρος ώστε να κάνει διαφορά στο γυροσκοπικό και να νιώθεις το τιμόνι σου πιο βαρύ, όμως ταυτόχρονα τέτοιες διαφορές βάρους μπορεί κανείς να δει και από ελαστικό σε ελαστικό, κι αν δεν μιλάμε για sport χρήση, που έτσι κι αλλιώς δεν προτείνεται αυτό το προϊόν, στις υπόλοιπες συνθήκες είτε δεν θα αντιληφθείς την παρουσία του, είτε είναι κάτι που θα συνηθίσεις γρήγορα. Το αν πράγματι το συνηθίζει κανείς γρήγορα είναι ακόμη άγνωστο και μένουμε στην δική τους δήλωση, καθώς δεν τα έχει δοκιμάσει κανείς άλλος ακόμη.

Η RISEMOUSSE έφτιαξε το mousse για street χρήση έχοντας πρώτα στο μυαλό της την καθημερινή οδήγηση και μετά τις Adventure μοτοσυκλέτες. Στόχος είναι να μην μένεις ποτέ στο δρόμο από απώλεια αέρα στο ελαστικό ενώ το mousse να μπορεί να κρατήσει ακόμη και μία τριετία, δυνητικά και πενταετία, ώστε να μην χρειάζεται αντικατάσταση πριν το ελαστικό που το φιλοξενεί.

Για να ξεπεράσει τα θεμελιώδη προβλήματα της καταστροφής από την θερμοκρασία και τις φθοράς, το mousse δεν καλύπτει όλο θάλαμο του ελαστικού. Το μπλε αφρολέξ που βλέπετε στις φωτογραφίες δείχνει το στρώμα αέρα. Οπότε ο αναβάτης βάζει το mousse και ταυτόχρονα συμπληρώνει και αέρα. Υπάρχει και ειδική μελέτη για αισθητήρες πίεσης που πλέον έχουν, σχεδόν, όλες οι Adventure και αρκετά σκούτερ, οι οποίοι συνεχίζουν να δουλεύουν κανονικά. Ένας θύλακας στο mousse αφήνει χώρο για τον αισθητήρα ο οποίος στην συνέχεια αντιλαμβάνεται την πίεση με τον ίδιο τρόπο που θα έκανε και πριν, απλά η πίεση αυτή προκύπτει από μικρότερη ποσότητα, καθώς ο υπόλοιπος χώρος καταλαμβάνεται από το mousse.

Ο αέρας αυτός, εκτός από την πλήρωση του ελαστικού είναι και ο τρόπος προστασίας του mousse από την θερμοκρασία καθώς επιτυγχάνεται ομοιογένεια και διαχέεται η πρόσθετη θερμότητα στην επιφάνεια του ελαστικού. Είναι επίσης ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσουν σωστά τα ασφάλτινα ελαστικά, που χρειάζονται τον αέρα για να ρυθμίσουν την θερμοκρασία λειτουργίας τους. Τόσο για να ζεσταθούν γρήγορα, όσο και για να αποβάλλουν πρόσθετη θερμότητα και να μην χάσουν τις ιδιότητες τους ή αρχίσουν να παρουσιάζουν μεγαλύτερη φθορά. Η RISEMOUSSE έχει περάσει μεγάλο διάστημα δοκιμών και πήρε και πιστοποίηση TUV για να βεβαιωθεί πως όλα τα ελαστικά θα δουλεύουν σωστά με την ποσότητα αέρα, και φυσικά αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δεν προτείνεται η αγωνιστική χρήση, ακόμη και ερασιτεχνικά, πέρα φυσικά από την αύξηση βάρους που είναι ο βασικότερος αποτρεπτικός παράγοντας. Για όλες τις άλλες περιπτώσεις όμως το νέο mousse υπόσχεται πως σε περίπτωση που το ελαστικό χάσει αέρα, εσύ θα μπορείς να συνεχίσεις μέχρι το επόμενο βουλκανιζατέρ χωρίς καν να χρειαστεί να σταματήσεις, πέρα από το να κάψεις ταχύτητα. Η απώλεια αέρα στα ελαστικά γίνεται γρήγορα και παρόλο που έχεις χρόνο ακόμη και σε μεγάλες ταχύτητες να σταματήσεις δεξιά, δεν είναι πάντα και το πιο ασφαλές σενάριο, σε αντίθεση με το mousse που θα χάσει μόνο το λεπτό στρώμα αέρα και το ελαστικό θα συνεχίσει να διατηρεί την μορφή του. Αναλόγως της μοτοσυκλέτας και των διαστάσεων, το mousse χωρίς αέρα προσομοιάζει περίπου 1,5bar πίεσης που είναι αρκετό για να κινείσαι με χαμηλές ταχύτητες ή να μην ξεπερνάς τα 80χαω, όπως λέει η RISEMOUSSE για να φτάσεις είτε στον προορισμό σου, είτε σε σημείο που θα μπορείς να το επισκευάσεις.

Στην ερώτησή μας για εκτός δρόμου χρήση, η απάντηση είναι πως δεν μπορούν να προβλέψουν την συμπεριφορά σε μία δοκιμασία όπως του Mega Test, καθώς ξεφεύγει από τον μέσο όρο, αλλά η διέλευση από χωματόδρομο δεν θα ήταν πρόβλημα και μας προσκάλεσαν να τα δοκιμάσουμε. Ο χρόνος θα δείξει αν το επόμενο Mega Test του περιοδικού θα είναι η πρώτη τους παγκοσμίως σκληρή δοκιμή, καθώς η RISEMOUSSE δεν αναμένει να το βγάλει στην παραγωγή μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2022.

Η βασική διαφορά του νέου mousse με όλα όσα ξέρουμε από αυτά που χρησιμοποιούνται στο χώμα, είναι η μετέπειτα επεξεργασία με εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες ώστε ο αφρός να αποκτήσει μόνιμη «μνήμη». Έτσι κι αλλιώς αυτός είναι ο τρόπος κατασκευής, όμως για πρώτη φορά η αλλαγή του υλικού συνδυάστηκε με τόσο χαμηλές θερμοκρασίες ψύξης, ισχυροποιώντας τους δεσμούς σε μοριακό επίπεδο. Μία άλλη διαφορά είναι οι μεγάλες εγκάρσιες αυλακώσεις που επίσης επιτρέπουν την καλύτερη κίνηση του αέρα, μέσα στον αεροθάλαμο. Πρόκειται για μία λύση που αν αποδειχτούν στην πράξη όλα όσα λέει, θα δώσει την ευκαιρία σε όποιον το επιλέξει να έχει μικρότερο ρίσκο από απώλεια πίεσης με μικρές παραχωρήσεις.

Η ιστορική εκστρατεία των “Τριών Όχι” κατά της μοτοσυκλέτας στην Ιαπωνία

Μην βγάζεις άδεια οδήγησης μοτοσυκλέτας, μην αγοράζεις μοτοσυκλέτα, μην οδηγείς μοτοσυκλέτα
Η καμπάνια των Τριών Όχι
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

26/2/2026

Ποιος θα περίμενε πως η Ιαπωνία των τεσσάρων μεγάλων κατασκευαστών, Honda, Yamaha, Suzuki και Kawasaki, θα αποθάρρυνε για τρεις δεκαετίες την επαφή των νέων με τη μοτοσυκλέτα, με μια ιδιαίτερα επιτυχημένη καμπάνια στα σχολεία, που έγινε γνωστή ως το Κίνημα / η Καμπάνια των Τριών Όχι: Μην βγάζεις άδεια οδήγησης μοτοσυκλέτας, μην αγοράζεις μοτοσυκλέτα, μην οδηγείς μοτοσυκλέτα. Μια καμπάνια που συνεχιζόταν σε πολλές περιφέρειες της χώρας, μέχρι και το 2012…

Η εκστρατεία “Tρία Όχι” (κυριολεκτικά “Κίνημα των Τριών Όχι”) ήταν μια εκτεταμένη πρωτοβουλία που εστίασε στα σχολεία της Ιαπωνίας, ξεκίνησε περίπου το 1982 και στόχευε στη δραστική μείωση των ατυχημάτων με μοτοσυκλέτες μεταξύ μαθητών λυκείου, αποθαρρύνοντας -και συχνά απαγορεύοντας- τη χρήση μηχανοκίνητων δίτροχων.

Η εκστρατεία αποτέλεσε απάντηση στη ραγδαία αύξηση των παπιών, scooter και μοτοσυκλετών κατά τη δεκαετία του 1970 και τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η οποία οδήγησε σε έξαρση των τροχαίων ατυχημάτων και στη δημιουργία των γνωστών συμμοριών μοτοσυκλέτας γνωστών ως Bosozoku.

Η γέννηση των τριών όχι

Bosozoku

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το ποιος ήταν υπεύθυνος για την καμπάνια αποθάρρυνσης των νέων να ασχοληθούν με τη μοτοσυκλέτα, καθώς αυτή ξεκίνησε γύρω στο 1982 ως κίνημα βάσης (grassroots), που συχνά επιβαλλόταν από τις σχολικές αρχές, τα συνδικάτα εκπαιδευτικών και τις ενώσεις γονέων (PTA), και όχι ως κεντρική εντολή από την κυβέρνηση! Να πούμε εδώ πως η καμπάνια είχε αρχικά στόχο και το αυτοκίνητο, αν και το περισσότερο επικίνδυνο προφίλ της μοτοσυκλέτας έστρεψε τους υπεύθυνους κυρίως εναντίον των δυο τροχών.

Bosozoku

Η εκστρατεία των τριών όχι αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική στον περιορισμό της οδήγησης μοτοσυκλέτας από εφήβους, συμβάλλοντας σε απότομη πτώση της δημοτικότητας των μοτοσυκλετών στις νεότερες γενιές της Ιαπωνίας και σε αντίστοιχη πτώση στις πωλήσεις μοτοσυκλετών στο εσωτερικό της χώρας. Την ίδια ώρα οι 4 μεγάλοι κατασκευαστές μοτοσυκλετών της Ιαπωνίας γνώριζαν μεγάλες δόξες, κυρίως στο εξωτερικό, με τα μοντέλα τους.

Οι επικριτές της καμπάνιας υποστήριξαν -δικαίως κατά τη γνώμη μας- ότι η πολιτική των τριών όχι ενθάρρυνε την άκριτη υπακοή, περιόριζε την ελευθερία των νέων και δεν παρείχε ουσιαστική εκπαίδευση για ασφαλή οδήγηση, ενώ παράλληλα απέκλειε τη νέα γενιά από όλα τα πλεονεκτήματα της οδήγησης μοτοσυκλέτας.

Η εκστρατεία διήρκεσε για δεκαετίες, αλλά άρχισε να χάνει αρκετή από τη δημοτικότητά της τη δεκαετία του 2000, όμως η οριστική της απόρριψη πήρε πολύ παραπάνω, με την καμπάνια να παίρνει επίσημα τέλος μόλις το 2017, για να αντικατασταθεί από σεμινάρια και σχολές ασφαλούς οδήγησης.

Υπεύθυνοι κατασκευαστές, συντηρητική κοινωνία

Road safety, Japan

Αξίζει να σημειωθεί πως αν η καμπάνια των τριών όχι ξεκίνησε το 1982, οι Ιάπωνες κατασκευαστές μοτοσυκλετών όπως η Honda και η Yamaha είχαν ξεκινήσει να ασχολούνται με την ασφαλή οδήγηση μοτοσυκλέτας πολύ πιο πριν, και συγκεκριμένα κατά τη δεκαετία του 1970, ενώ και το ιαπωνικό κράτος θέσπισε νόμους για την ασφάλεια των αναβατών μοτοσυκλέτας.

Συγκεκριμένα, το 1975 εισήχθησαν ξεχωριστές άδειες οδήγησης μοτοσυκλέτας στην Ιαπωνία, ανάλογα με τον κυβισμό του κινητήρα, ενώ η χρήση κράνους κατέστη υποχρεωτική σε όλους τους δρόμους, ενώ προηγουμένως ίσχυε μόνο στους αυτοκινητοδρόμους.

The nicest people

Η Honda, η οποία είχε αναπτύξει σημαντικά τη δραστηριότητά της και ήταν δημοφιλέστατη και στο εσωτερικό της χώρας, αντιμετώπισε το ζήτημα με την πεποίθηση ότι η υγιής ανάπτυξη της μοτοσυκλετιστικής κουλτούρας και η διάδοση γνώσεων και τεχνικών ασφαλούς οδήγησης αποτελούσαν το κλειδί για την πρόληψη των ατυχημάτων. Έτσι, το 1970 ξεκίνησε τις δικές της δραστηριότητες προώθησης οδικής ασφάλειας.

Soichiro Honda

Από την αρχή του "Κινήματος των Τριών Όχι", ο ιδρυτής της Honda Motor Co., Soichiro Honda, έγραψε στο βιβλίο του «My Hands Speak» ότι: "αντί να απομακρύνουμε τις μοτοσυκλέτες από τους μαθητές λυκείου στο όνομα της εκπαίδευσης, δεν θα έπρεπε η σχολική εκπαίδευση να αφορά τη διδασκαλία των κανόνων και των κινδύνων της οδήγησης μοτοσυκλέτας;"

Για την περαιτέρω ενίσχυση της ασφαλούς οδήγησης, η Honda ίδρυσε το 1973 το Motor Recreation Promotion Center, με στόχο την προώθηση “υγιών τρόπων οδήγησης”. Οι πρωτοβουλίες αυτές αντικατόπτριζαν την πρόθεση της Honda να αναλάβει την ευθύνη που της αναλογούσε απέναντι στην ασφάλεια των πελατών της.

TL

Την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε το πρώτο ιαπωνικό trial μοντέλο, Honda Bials TL125. Στο πλαίσιο της διάδοσης του μηχανοκίνητου αθλητισμού, η Honda δημιούργησε περισσότερα από είκοσι Bials Parks σε όλη την Ιαπωνία, όπου μπορούσαν να διεξάγονται αγώνες trial με έμφαση στην τεχνική οδήγηση και όχι στην ταχύτητα. Παράλληλα, κατασκευάστηκαν πάρκα ασφάλειας σε διάφορες περιοχές της χώρας ως χώροι για την ασφαλή απόλαυση του motocross. Με αυτά τα βήματα, η Honda επιδίωξε να διευρύνει τη βάση μιας υγιούς μοτοσυκλετιστικής κουλτούρας, αποστασιοποιημένης από την επικίνδυνη οδήγηση και τους bosozoku που σπίλωναν την εικόνα της μοτοσυκλέτας στην Ιαπωνία, και με τη συντηρητική προσέγγιση της κοινωνίας οδήγησαν στην καμπάνια των τριών όχι.

Το 1975, η Honda εγκαινίασε το σύστημα Safety Sports Shop (SSS) στα καταστήματα μοτοσυκλετών της. Οι αντιπρόσωποι SSS παρείχαν υπηρεσία επιλογής κατάλληλου μοντέλου για κάθε πελάτη, βάσει κριτηρίων που αξιολογούσαν την εμπειρία και τις δεξιότητες οδήγησής του. Παράλληλα η εταιρεία διοργάνωνε σεμινάρια ασφαλούς οδήγησης σε όλη τη χώρα, τα οποία προωθούσαν την οδική ασφάλεια. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν πολυάριθμες λέσχες σε όλη την Ιαπωνία, κυρίως από αντιπροσωπείες, οι οποίες συγκεντρώνονταν μία φορά τον χρόνο στην πίστα της Suzuka, προσφέροντας ευκαιρίες στους φίλους της μοτοσυκλέτας να βρεθούν μαζί και να απολαύσουν οδήγηση σε ένα ασφαλές περιβάλλον.

Honda Motorcyclist school

Το 1978 η ίδια εταιρεία ξεκίνησε τα προγράμματα Honda Motorcyclist School (HMS), που απευθύνονταν σε χρήστες μεσαίων και μεγάλων μοτοσυκλετών για την εκμάθηση τεχνικών ασφάλειας και σωστής οδικής συμπεριφοράς. Τα μαθήματα πραγματοποιούνταν σε κέντρα κυκλοφοριακής αγωγής στη Suzuka, στην Okegawa και στη Fukuoka. Το μονοήμερο αυτό σχολείο επεκτάθηκε αργότερα σε εθνικό επίπεδο και διοργανωνόταν από αντιπροσώπους και γραφεία πωλήσεων της Honda, συμπεριλαμβανομένων των διανομέων, απευθυνόμενο και σε όσους σχεδίαζαν να οδηγήσουν σκούτερ ή οικογενειακά δίκυκλα.

Yamaha

Από τη μεριά της η Yamaha ανέπτυσσε τα δικά της εκπαιδευτικά προγράμματα για τη μοτοσυκλέτα σε εθνική κλίμακα. Το 1970, οι Ιάπωνες κατείχαν συνολικά 8,85 εκατομμύρια μοτοσυκλέτες και μοτοποδήλατα -αριθμός υπερδεκαπλάσιος σε σύγκριση με το 1955, έτος ίδρυσης της εταιρείας των τριών διαπασών. Οι συνθήκες αυτές ενίσχυσαν την κοινωνική ανησυχία σχετικά με την ασφαλή οδήγηση μοτοσυκλέτας.

Στόχος των δραστηριοτήτων της Yamaha ήταν η ενίσχυση της ασφάλειας, μέσω της διδασκαλίας του σωστού τρόπου οδήγησης μοτοσυκλέτας, καθώς και η διεύρυνση του κύκλου των φίλων της μοτοσυκλέτας. Το αρχικό πρόγραμμα περιλάμβανε τα μαθήματα ασφαλούς οδήγησης της Yamaha και το Yamaha Trail School, τα οποία ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1968.

Yamaha DT-1

Όταν η εταιρεία άρχισε να διαθέτει στην αγορά το trail μοντέλο DT1 το 1968, η δημοτικότητα των εκτός δρόμου δραστηριοτήτων αυξήθηκε κατακόρυφα. Κορυφαίοι αναβάτες ανέλαβαν ρόλο εκπαιδευτών στο Yamaha Trail School, το οποίο συνέβαλε στη διάδοση της off-road οδήγησης, μέσω βασικής εκπαίδευσης στην οδήγηση στο χώμα. Το σχολείο προσέφερε επίσης μαθήματα ελέγχου και συντήρησης μοτοσυκλετών. Τον Σεπτέμβριο του 1970, η Yamaha δημιούργησε 35 χώρους Yamaha Trail Land σε ολόκληρη την Ιαπωνία, όπου το κοινό μπορούσε να γνωρίσει τη χαρά της εκτός δρόμου οδήγησης.

Τον Μάιο του 1969, η Yamaha ίδρυσε επίσης τα Yamaha Moped License Schools, ενθαρρύνοντας το κοινό να αποκτήσει άδεια οδήγησης μοτοποδηλάτου κατηγορίας 1. Τα σχολεία αυτά βασίστηκαν στο πρότυπο των Yamaha Music Studios που είχε δημιουργήσει η Nippon Gakki (σημερινή Yamaha Corporation)! Με την ιδέα της μεταφοράς της φιλοσοφίας των μουσικών μαθημάτων στη δημιουργία σχολών μοτοσυκλέτας, τα Moped License Schools αναπτύχθηκαν σε όλη τη χώρα. Τον πρώτο κιόλας χρόνο λειτουργίας τους προσέλκυσαν περισσότερους από 160.000 μαθητές.

Yamaha Festival 1972

Η εταιρεία από την Iwata, ανέπτυξε επίσης εκδηλώσεις με στόχο τους φίλους της μοτοσυκλέτας. Μία από αυτές ήταν το 1ο Yamaha Grand Sports Festival (YGSF), που πραγματοποιήθηκε στο Fuji Speedway στις 5–6 Αυγούστου 1972. Ήταν μια μεγάλη διοργάνωση στην οποία μπορούσαν να συμμετάσχουν όλοι οι λάτρεις της μοτοσυκλέτας και τελικά προσέλκυσε συνολικά 80.000 άτομα! Συμμετείχαν 1.500 αναβάτες σε αγώνες motocross, kart και ταχύτητας δρόμου. Στον χώρο της εκδήλωσης συγκεντρώθηκαν 380 λεωφορεία, 3.800 αυτοκίνητα και 5.000 μοτοσυκλέτες. Το 2ο YGSF πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1973 και ήταν ακόμη μεγαλύτερης κλίμακας, προσελκύοντας περίπου 95.000 άτομα μέσα σε δύο ημέρες!

Το απρόσμενο, εκπληκτικό συμπέρασμα στην επαρχία Gunma

Safety Courses

Και ερχόμαστε στο 2026, όπου σε άρθρο του ιαπωνικού περιοδικού μοτοσυκλέτας Young Machine, διαβάζουμε κάτι το εκπληκτικό. Η επαρχία Gunma στην Ιαπωνία θεωρεί πως η εκστρατεία των "τριών όχι" απέτυχε παταγωδώς, καθώς… συνέβαλε στην αύξηση τροχαίων ατυχημάτων!

Σημειώνουμε εδώ πως η συγκεκριμένη επαρχία είναι γνωστή και ως “το βασίλειο του αυτοκινήτου” καθώς έχει ανεπαρκείς δημόσιες συγκοινωνίες, κατά μέσο όρο κάθε νοικοκυριό έχει 1,5+ αυτοκίνητα, ενώ εδώ έχουν έδρα και διάφορα εργοστάσια της Subaru. Κάπως έτσι η επαρχία Gunma κατατάσσεται σταθερά στον πάτο των επαρχιών όσον αφορά στην οδική ασφάλεια, με αριθμό ρεκόρ τροχαίων ατυχημάτων και τραυματισμών, με αντίστοιχα κακές επιδόσεις στο ποσοστό μαθητών λυκείου που εμπλέκονται σε ατυχήματα με ποδήλατο αλλά και στο ποσοστό ατυχημάτων νέων οδηγών.

Safety Courses

Κάπως έτσι το 2014 ιδρύθηκε Ειδική Επιτροπή για τα Μέτρα Οδικής Ασφάλειας και, σε συνεργασία με το τμήμα τροχαίας πολιτικής της επαρχίας και την Αστυνομική Διεύθυνση, διερεύνησαν και ανέλυσαν τα αίτια των ατυχημάτων. Κατέληξαν στο κοινό συμπέρασμα ότι “η Εκστρατεία των Τριών Όχι διαδραματίζει σημαντικό ρόλο ως παράγοντας που συμβάλλει στο πρόβλημα”!

Βλέπετε, όταν η Gunma εφάρμοζε αυστηρά την Εκστρατεία “Τρία Όχι” για την αποθάρρυνση της χρήσης μοτοσυκλέτας, ένα από τα αποτελέσματα της καμπάνιας ήταν να αποξενωθούν οι μαθητές λυκείου από την ουσιαστική κυκλοφοριακή αγωγή, οδηγώντας σε επιδείνωση της οδικής συμπεριφοράς και αύξηση ατυχημάτων.

Μετά από συνεδριάσεις, ανταλλαγές απόψεων με σχετικούς φορείς, μελέτες και διαλέξεις ειδικών στην ανάλυση τροχαίων ατυχημάτων, η Ειδική Επιτροπή προχώρησε στη διαμόρφωση νέου σχεδίου για τα τροχαία ατυχήματα και νέο ΚΟΚ που τέθηκε σε ισχύ στις 22 Δεκεμβρίου 2014.

Στόχος ήταν -και είναι- η παροχή κυκλοφοριακής αγωγής σε ευρύ φάσμα ηλικιών -από μαθητές λυκείου μέχρι παιδιά και ηλικιωμένους, ώστε να εξελιχθούν όλοι σε υπεύθυνα μέλη της κοινωνίας, αποκτώντας δεξιότητες και γνώσεις ασφαλούς οδήγησης ποδηλάτου και μοτοσυκλέτας.

Safety Courses

Κύρια μέτρα που λαμβάνει η επαρχία Gunma μετά το 2014:

  • Μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής στο σχολείο και ειδικές δραστηριότητες.
  • Σεμινάρια από την αστυνομία και την Ένωση Οδικής Ασφάλειας.
  • Δημιουργία και διανομή φυλλαδίων για ασφαλή ποδηλασία.
  • Τεστ γνώσεων για ποδήλατο.
  • Σεμινάρια οδικής συμπεριφοράς για κατόχους άδειας μοτοσυκλέτας.
  • Σεμινάρια επιμόρφωσης εκπαιδευτικών στο Γενικό Κέντρο Κυκλοφορίας της Gunma.

Αργότερα, με την αναθεώρηση του κανονισμού και την κατάρτιση του 11ου Σχεδίου Οδικής Ασφάλειας, το πρόγραμμα ανανεώθηκε ως “Δεύτερο Πρόγραμμα Δράσης” (Μάρτιος 2021).

Το δεύτερο πρόγραμμα (2021–2025) στοχεύει ειδικά στους μαθητές λυκείου και εισάγει νέα μέτρα για ασφαλή ποδηλασία, όπως η προώθηση της χρήσης κράνους, ενώ συνεχίζει τις δράσεις για τις μοτοσυκλέτες.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι η κατάργηση της Εκστρατείας “Τρία Όχι” δεν οδήγησε σε απότομη αύξηση της απόκτησης άδειας οδήγησης από τους μαθητές, ή των ατυχημάτων με μοτοσυκλέτα.

Safety courses

Στο σεμινάριο ασφαλούς οδήγησης του 2025, αρκετοί μαθητές ανέφεραν ότι οδηγούν επειδή είναι αναγκαίο για να πηγαίνουν στο σχολείο. Η πλειονότητα των νέων της Gunma δεν ασχολείται με σπορ οδήγηση ή τουρισμό, απλώς καλύπτει πρακτικές ανάγκες μέσω της μοτοσυκλέτας.

Ο κανονισμός προβλέπει επίσης την προώθηση των δημόσιων συγκοινωνιών· δεν σημαίνει ότι πρέπει όλοι να οδηγούν μοτοσυκλέτα. Όμως, σε περιπτώσεις όπου οι συνθήκες μετακίνησης ή οικογενειακές ανάγκες το επιβάλλουν, η διατήρηση των “Τριών Όχι” στους σχολικούς κανονισμούς μειώνει την ποιότητα ζωής μαθητών και γονέων.

Safety courses

Αντίστοιχα, στις 9 Φεβρουαρίου 2018, η Επιτροπή για την Οδική Ασφάλεια Μοτοσυκλετών υπέβαλε έκθεση στο Εκπαιδευτικό Συμβούλιο της επαρχίας Saitama, συνοψίζοντας προτάσεις όπως η θέσπιση κατευθυντήριων γραμμών που θα αντικαθιστούσαν την Εκστρατεία "Τρία Όχι".

Πόσος χρόνος χάθηκε για τη μοτοσυκλέτα στην Ιαπωνία τόσες δεκαετίες που τα συντηρητικά “Τρία Όχι” μεσουρανούσαν, για να καταλήξουμε σε μελέτες που συμφωνούν πως η αποθάρρυνση των νέων στη χρήση μοτοσυκλέτας οδήγησαν όχι μόνο σε μείωση της ποιότητας ζωής τους, αλλά και στην αύξηση των τροχαίων ατυχημάτων!

Με πληροφορίες από το Young Machine και από την ιστορία των Honda και Yamaha