EICMA 2022: Το ΜΟΤΟ στην καρδιά της πληροφορίας

Η σημαντικότερη έκθεση της χρονιάς μέσα από τον δημοσιογραφικό φακό του ΜΟΤΟ
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

11/11/2022

Ο συνδυασμός των περιοριστικών μέτρων της πανδημίας που ακύρωσε επί δύο χρόνια τις μεγάλες διεθνείς εκθέσεις, με το απίστευτα χαμηλό επίπεδο των “new-age” στελεχών που καθορίζουν πλέον το marketing των εργοστασίων, έχει δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια ένα τεράστιο πρόβλημα πρόσβασης στην ορθή και εις βάθος πληροφόρηση.

Για να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται, το κόστος συμμετοχής μιας εταιρείας σε μια διεθνή έκθεση είναι τεράστιο, σε αντίθεση με την δημιουργία ενός video στο You Tube που είναι απείρως φτηνότερο.

Έτσι εταιρείες όπως η BMW, η Ducati, η KTM και η Yamaha προτίμησαν να γλιτώσουν τα έξοδα και να μην κάνουν δημοσιογραφικές παρουσιάσεις των νέων μοντέλων τους στην EICMA. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι να μην θυμάται κανείς ποια είναι τα νέα μοντέλα που θα έχουν στην γκάμα τους το 2023 και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι εκείνο της Ducati που κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των MotoGP και παρουσίασε την ισχυρότερη ατμοσφαιρική μοτοσυκλέτα παραγωγής του κόσμου (Panigale V4R), ολόκληρη νέα γενιά Scrambler, ολοκαίνουριο Diavel V4, νέα Multistrada V4, αλλά η δημοσιότητα που πήραν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα post στα site, με φτωχά σε πληροφορία κείμενα, αφού φτωχή ήταν και η πληροφόρηση που είχαν οι δημοσιογράφοι από τα video και το press kit που μοίρασαν τα “new-age” στελέχη που έχουν αναλάβει την επικοινωνία της ιταλικής εταιρείας. Θυμηθείτε απλώς τι ντόρος γινόταν πριν μερικά χρόνια με τις “old-fashion” παρουσιάσεις που έκανε ο Domenicali στις εκθέσεις της EICMA .

Αντιθέτως η Honda επέλεξε τις “παλιομοδίτικες” διεθνείς εκθέσεις για να παρουσιάσει στον κόσμο το νέο Transalp 750 και φυσικά είχε χίλιες φορές μεγαλύτερη απήχηση στο μοτοσυκλετιστικό κοινό. Tο ίδιο πέτυχαν και τα εργοστάσια της Κίνας που βρέθηκαν φέτος στην EICMA και έκαναν δημοσιογραφικές παρουσιάσεις των μοντέλων τους, με τον κόσμο να δείχνει έντονο ενδιαφέρον.

Όμως πέρα από την σημαντικότητα και την αποτελεσματικότητα των “old-fashion” διεθνών εκθέσεων στον τομέα της προβολής, το πρόβλημα της ορθής και εις βάθους πληροφόρησης γίνεται όλο και μεγαλύτερο και κάνει πλέον επιβεβλημένη την παρουσία των δημοσιογράφων στις διεθνείς εκθέσεις.

Τα press kit και τα press site ΟΛΩΝ των εταιρειών είναι στην κυριολεξία για τα πανηγύρια.

Τα κείμενα, οι τεχνικές πληροφορίες, ακόμα και οι φωτογραφίες που έχουν είναι απαράδεκτα σε ποιότητα και ποσότητα και τις περισσότερες φορές ανούσια. Είτε διαβάσεις το press kit ενός νέου superbike, είτε διαβάζεις το press kit του πιο άθλιου scooter του κόσμου, είναι πλέον το ίδιο πράγμα! Εννοείται πως δεν πρόκειται να βρεις ούτε μία φωτογραφία με κάποιο εξάρτημα του ολοκαίνουριου κινητήρα….

Αν δεν πας στην έκθεση να μιλήσεις πρόσωπο με πρόσωπο με τους ανθρώπους που σχεδίασαν την μοτοσυκλέτα δεν πρόκειται να μάθεις τίποτα διαβάζοντας το press kit.

Κάποτε τα press kit είχαν πληροφορίες ακόμα και για τα διάκενα των βαλβίδων και φυσικά φωτογραφίες που απεικόνιζαν μέχρι και την τελευταία βίδα της μοτοσυκλέτας. Τώρα δεν γράφουν ούτε αν είναι υγρόψυκτος ή αερόψυκτος ο κινητήρας…

Αν λοιπόν ήταν παράδοση για το ΜΟΤΟ να πηγαίνει σε όλες τις μεγάλες διεθνείς εκθέσεις, τώρα πια έχει γίνει ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ και ΕΠΙΒΑΛΕΤΑΙ να βρίσκεται εκεί. Άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο που το ελληνικό ΜΟΤΟ έχει τόσες πολλές αποκλειστικές πληροφορίες ΠΡΙΝ από περιοδικά και site της Αγγλίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας, των ΗΠΑ, ακόμα και της Ιαπωνίας στην περίπτωση του νέου Transalp 750 για παράδειγμα.

Προφανώς είναι φτηνότερο να κάτσουμε στα γραφεία μας και να σας ποστάρουμε μεταφρασμένα τα press kit των εταιρειών. Όμως κάτι τέτοιο δεν αξίζει στους αναγνώστες μας και κυρίως δεν το απολαμβάνουμε εμείς!

Γουστάρουμε να είμαστε μέσα στην καρδιά της πληροφορίας, λατρεύουμε να μαθαίνουμε για τις νέες μοτοσυκλέτες από τους ίδιους ανθρώπους που τις κατασκευάζουν και ελπίζουμε να απολαμβάνετε και εσείς μαζί μας αυτό το ταξίδι στη γνώση που κάθε φορά ανοίγει νέους ακόμα πιο συναρπαστικούς δρόμους.  

Κι επειδή ο όγκος των πληροφοριών από μια τόσο μεγάλη έκθεση είναι πάντα τεράστιος φτιάξαμε άλλο ένα photogallery με την ατμόσφαιρα της EICMA όπως την κατέγραψε ο δημοσιογραφικός φακός του ΜΟΤΟ.

 

Απεβίωσε ο Jeff Smith (1934-2026), δις Παγκόσμιος Πρωταθλητής Motocross

Ένας σημαντικός άνθρωπος του off-road αφήνει πίσω του μια τεράστια κληρονομιά
Jeff Smith Passed
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/3/2026

Ο Βρετανός θρύλος του motocross και trial, με τίτλους και διακρίσεις που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή, πέθανε σε ηλικία 91 ετών.

Η FIM ανακοίνωσε με θλίψη τον θάνατο του Jeff Smith MBE, ενός από τους κορυφαίους αναβάτες off-road της εποχής του και Παγκόσμιου Πρωταθλητή 500cc Motocross το 1964 και το 1965.

Γεννημένος στο Colne της Μεγάλης Βρετανίας στις 14 Οκτωβρίου 1934, ο Smith ήρθε σε επαφή με τις μοτοσυκλέτες από πολύ μικρή ηλικία, όταν ο πατέρας του τού χάρισε την πρώτη του μοτοσυκλέτα σε ηλικία μόλις εννέα ετών. Ξεκινώντας από χωράφια της περιοχής και τοπικούς αγώνες trial, το ταλέντο του φάνηκε νωρίς, κατακτώντας το πρώτο του χρυσό μετάλλιο στο International Six Days Trial το 1950, σε ηλικία μόλις 16 ετών, το πρώτο από συνολικά οκτώ χρυσά μετάλλια στη διοργάνωση.

Jeff Smith

Το 1952 προσλήφθηκε ως μαθητευόμενος μηχανικός στη BSA και πολύ σύντομα δικαίωσε τη βρετανική εταιρεία, κατακτώντας το Βρετανικό Πρωτάθλημα Trial το 1953 και το 1954, με δικές της μοτοσυκλέτες. Πολυδιάστατος αναβάτης, ο Smith διακρίθηκε και στο motocross, πετυχαίνοντας την πρώτη του νίκη σε Grand Prix στο Ολλανδικό GP το 1954. Συνολικά, κατέγραψε 30 νίκες σε Grand Prix και 53 νίκες αγωνιστικών σκελών στο ΜΧ.

Jeff Smith

Το 1955 κατέκτησε το Scottish Six Days Trial, καθώς και τον πρώτο από τους εννέα τίτλους του στο Βρετανικό Πρωτάθλημα 500cc Motocross (1955, 1956, 1960-1965, 1967), ενώ ήταν και ο κορυφαίος σε βαθμούς αναβάτης στο Motocross des Nations (Motocross των Εθνών) της FIM. Έναν χρόνο αργότερα υπερασπίστηκε τον τίτλο του και οδήγησε τη Μεγάλη Βρετανία στη νίκη στο Motocross des Nations, επίτευγμα που επανέλαβε συνολικά επτά φορές (1956, 1957, 1959, 1960, 1964, 1965, 1967). Παράλληλα, κατέκτησε δύο φορές και το Trophee des Nations (250 κυβικά) το 1961 και 1962.

Μεταξύ των ιστορικών του κατορθωμάτων, ο Smith ήταν ο τελευταίος πρωταθλητής στα 500 κυβικά του ΜΧ με τετράχρονη μοτοσυκλέτα πριν την σαρωτική πλημμυρίδα των δίχρονων που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες.

Jeff Smith

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση στις αρχές της δεκαετίας του 1970, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συνέχισε να δραστηριοποιείται στον χώρο της μοτοσυκλέτας, παραμένοντας πάντα κοντά στο άθλημα. Παράλληλα, επισκεπτόταν συχνά την πατρίδα του και τους παλιούς του αντιπάλους, μεταξύ των οποίων και τον στενό του φίλο Arthur Lampkin, ο οποίος επίσης έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.

Jeff Smith

Ο Jeff Smith απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών, έπειτα από σύντομη ασθένεια. Ο Πρόεδρος της FIM, Jorge Viegas, καθώς και σύσσωμη η οικογένεια της ομοσπονδίας, εξέφρασαν τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια προς την οικογένεια και τους φίλους του.

Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην παγκόσμια κοινότητα της μοτοσυκλέτας.

Jeff Smith