Ελληνική “Εξωτική” Custom: Είδαμε την DCR-017 της DNA Filters!

Φτιαγμένη από το υλικό των αεροσκαφών…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

1/10/2017

Φέτος τα φώτα της EICMA θα φωτίσουν έντονα την ελληνική σημαία. Η DNA Filters θα είναι μία από τις ελληνικές εταιρίες με παρουσία στο μεγαλύτερο σαλόνι μοτοσυκλέτας του κόσμου, όπου οι μοτοσυκλέτες που παρουσιάζονται δημιουργούν παγκόσμια απήχησή. Κι εκεί, ανάμεσα στα υπόλοιπα νέα μοντέλα του 2018, θα εμφανιστεί για πρώτη φορά και μία πραγματικά εξωτική, πραγματικά μοναδική, η σχεδιασμένη και κατασκευασμένη στην Ελλάδα, DCR-017!

Δείτε εδώ απόσπασμα από την «γέννησή της».

Είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά την DCR-017 και να καθίσουμε στην σέλα της, σε μία σύντομη γνωριμία μαζί της τώρα που πλησιάζει στο τελικό στάδιο, και λίγο πριν μπει στο πολυτελές κιβώτιο που θα την μεταφέρει στην Ιταλία – ίδιο με τα κιβώτια που μεταφέρουν τις MotoGP μοτοσυκλέτες – ενώ η σύνδεση αυτή δεν είναι η μόνη ανάμεσα στην DCR-017 και στα MotoGP…

Η DCR-017 γεννήθηκε από μία ιδέα του Ντίνου και Μάριου Νικολαΐδη κατά την περσινή EICMA, που έβαλαν σκοπό να φτιάξουν μία μοτοσυκλέτα γύρω από το καλύτερο φίλτρο του κόσμου – το δικό τους – ώστε φέτος να αποτελεί ένα μοναδικό έκθεμα που θα στρέψει τις φωτογραφικές μηχανές στο περίπτερό τους. Αλλά φυσικά δεν γίνεται ένα δημιούργημα της DNA να μην είναι και απόλυτα λειτουργικό ή να μην καταλήξει τόσο εκλεπτυσμένο, όσο αυτό που είδαμε μπροστά μας!

Οι δυο τους αποφάσισαν να αφήσουν το αποτύπωμά τους στην νέα μοτοσυκλέτα ξεφεύγοντας από την πρώτη στιγμή από κάθε τι άλλο που θα μπορούσε κανείς να αντιγράψει ή να κάνει ο ίδιος. Ποια είναι δύο από τα δυνατά χαρτιά της DNA; Έμπνευση στη σχεδίαση και έντονη εξειδίκευση στην κατασκευή. Για αυτό και κατέληξαν στην επιλογή να «σκάψουν» το ρεζερβουάρ, από ένα τεράστιο κομμάτι αεροπορικού τύπου αλουμινίου, και μάλιστα στην μέση να είναι «κούφιο» αφήνοντας να δεσπόζει το τεράστιο φίλτρο.

Το αποτέλεσμα είναι κάτι το μαγικό, και ανήκει στις περιπτώσεις που βλέπεις ένα κομμάτι του σε φωτογραφίες και αμέσως το αναγνωρίζεις. Μέχρι να φτάσουν σε αυτό το σημείο ωστόσο, χρειάστηκε απίστευτος κόπος και μία προσπάθεια που επιβάρυνε το ήδη βεβαρυμμένο τους πρόγραμμα. Εκατοντάδες ώρες ξοδεύτηκαν σε CAD & CAM για κάθε ένα βήμα, κατασκευάστηκε ειδική βάση για το CNC Milling Centre της DNA και τελικά μετά από πολύ κόπο που δεν αποτυπώνεται σε λίγες γραμμές κειμένου, ξεκίνησε η διαδικασία της, «εξόρυξης» των δύο μεγάλων τμημάτων, από το αλουμίνιο.

Δύο είναι εδώ οι βασικές λεπτομέρειες. Αυτό που ονομάζουμε «αλουμίνιο αεροπορικού τύπου» έχει πάρα πολλές παραλλαγές και δεν είναι όλες τους άρρηκτα συνδεδεμένες με την αεροναυπηγική. Αυτό που επέλεξε η DNA φέρει την κωδική ονομασία 5083 και είναι όμοιο με αυτό που χρησιμοποιείται ως δομικό υλικό σε πολλά γνωστά αεροσκάφη, όπως είναι της Airbus, γενικότερα σε τομείς της ναυπηγικής και σε ένα σωρό βιομηχανικές χρήσεις: Οπουδήποτε απαιτείται ένα κράμα που δεν χάνει την μηχανική του δύναμη όσο το λεπταίνεις. Στην πράξη είναι ότι πιο δυνατό μπορείς να βρεις σε αλουμίνιο πριν καταλήξεις στην χύτευση, κι αυτός ήταν ο λόγος που η DNA το επέλεξε. Όχι από μεγαλομανία να φτιάξουν κάτι από το υλικό των αεροσκαφών, αλλά από την ανάγκη αυτό που θα κατασκευάσουν να τους αντιπροσωπεύει και να είναι και λειτουργικό. Μεγάλος ο κόπος και εδώ, για να έρθουν στην Ελλάδα τέτοια κομμάτια αλουμινίου…

Αντιπροσωπευτικό της DNA είναι και τα CNC μηχανήματα, τομέας που ο Ντίνος Νικολαΐδης είχε εργαστεί πολύ πριν την ίδρυση της δικής του εταιρίας, κι έτσι δεν γινόταν να μην συνδεθεί η DCR-017 με την κατασκευή σε CNC. Επιπρόσθετα τα μηχανήματα της DNA τα έχει φέρει προσωπικά ο Ντίνος Νικολαΐδης από την Taiwan, πριν ακόμη αρχίσει η αντιπροσώπευσή τους στην Ευρώπη, και διαφοροποιούνται σε ένα κομβικό σημείο για την δημιουργία του DCR, σε σύγκριση με τα CNC που μπορεί κανείς να προμηθευτεί από Γερμανία ή ΗΠΑ κτλ. Η διαφορά αυτή είναι ακόμη ένα στοιχείο που αντανακλάται στην DCR-017, δημιουργώντας το μοναδικό αποτύπωμά της….

Πάνω από τον κινητήρα ενός RC8 λοιπόν, η λειτουργία του οποίου θα διαφέρει τελείως από αυτό που είχε σαν στόχο η KTM όταν τον έφτιαχνε, τοποθετείται ένα τεράστιο φίλτρο αέρα, που κυριολεκτικά ρουφά τον αναβάτη προς τα κάτω, χαρίζοντας μία νέα –πρωτόγνωρη- αίσθηση για μοτοσυκλέτα: Η DCR-017 σε πιάνει από τα ρούχα και σε τραβά με βία επάνω της…

Γύρω από το τεράστιο αυτό φίλτρο και στον ελάχιστο χώρο που απομένει χωρίς να ξεφύγεις ούτε χιλιοστό έξω από το πλαίσιο, υπάρχει το ρεζερβουάρ. Στη σέλα της DCR, ο Ντίνος με ρωτά πόσα λίτρα χωρητικότητας υπολογίζω για το μοναδικό ρεζερβουάρ που έχει κατασκευάσει.. Γύρω στα 3 του απαντάω με βεβαιότητα πως έχω πέσει μέσα…. Γελάει και μου λέει να το αυξήσω, σημειώνοντας παράλληλα πως το είχαν κυβίσει ψηφιακά και είχαν βάλει και κατώτερο στόχο. Πέρασαν δύο-τρία λεπτά που ανέβαινα 100ml την φορά, όταν πέρασα τα πέντε, με τον Ντίνο και τον Μάριο να γελάνε λέγοντας βάλε κι άλλο… αδύνατο να πιστέψεις ότι κατάφεραν να χωρέσουν 11 λίτρα ή 10,8 για την ακρίβεια, σε ένα ρεζερβουάρ που όταν το βλέπεις μετά βίας πιστεύεις πως χωρά περισσότερο από 2-3 μπουκάλια νερό! Με πάχος λίγων χιλιοστών, το τεράστιο κομμάτι αλουμινίου έγινε ένα λεπτεπίλεπτο ρεζερβουάρ και βάση για την σέλα που είναι παράλληλα δομικό στοιχείο της μοτοσυκλέτας ενώ κρύβει μέσα του και τα ηλεκτρονικά!

Η ψύξη λαδιού άλλαξε πορεία σωληνώσεων και μεταφέρθηκε εμπρός, κάτω από το στρόγγυλο φανάρι, για να θυμίζει τα superbike μίας άλλης εποχής. Και μετά έρχεται κάτι εξίσου καλό: Από την Akrapovič, και με τους προσωπικούς χαιρετισμούς του Igor Akrapovič, έρχεται μία εξάτμιση που δεν υπάρχει όμοια, αποκλειστικά φτιαγμένη για την DCR-017 έχοντας την μοναδική αυτή «σίτα» που μπορείς να δεις μονάχα σε MotoGP μοτοσυκλέτα! Με τις υπόλοιπες αλλαγές που ετοιμάζει ο Μάριος Νικολαΐδης η απόδοση της DCR-017 αναμένεται να εκτοξευθεί λίγο ψηλότερα από τα τετρακύλινδρα superbike του 2017, μιλώντας πάντα για ιπποδύναμη μετρημένη στον τροχό!

Η άλλη βασική λεπτομέρεια σε αυτό το σημείο είναι το βάρος. Η DCR-017 με λάδια στον κινητήρα, μόλις που ξεπέρασε τα 160 κιλά στην ζυγαριά του MOTO! Στο τέλος το συνολικό της βάρος θα είναι αριθμητικά, κατά πολύ χαμηλότερο από την ιπποδύναμή της, με τους Ντίνο και Μάριο να υπόσχονται ταυτόχρονα μία εκρηκτική απόκριση, που θα συνοδεύεται από τον ήχο μίας μοναδικής Akrapovič! Καλύτερη υπόσχεση δεν θα γινόταν να δώσει κανείς….

Εξωτικά περιφερειακά, παγκοσμίως μοναδική σε κατασκευή και σύλληψη, η DCR-017 θα αποκαλυφθεί σε λίγο καιρό στον υπόλοιπο κόσμο, ρίχνοντας λίγη από την λάμψη της και στους υπόλοιπους Έλληνες που ασχολούνται με το customizing… πέρα από την DNA Filters που χρόνια τώρα αποτελεί μία από τις πιο έντονα εξαγωγικές εταιρίες της χώρας!

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.