Ένα Honda CB500 ‘72 φτιαγμένο σε 3D εκτυπωτή: Video

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/1/2015

Μια εκπληκτική ιδέα για όσους θέλουν μια μοτοσυκλέτα για να την χαζεύουν και μόνο, χωρίς να ξοδέψουν τίποτα, πέρα από πολύ χρόνο, για να την αποκτήσουν.

Είναι επίσης το επόμενο στάδιο για τους φανατικούς που μαζεύουν μοντελάκια μοτοσυκλετών, μόνο που αντί για βιτρίνα στο σαλόνι, θα χρειαστούν ένα ολόκληρο γκαράζ για να τις τοποθετήσουν.

Η δημιουργία του συγκεκριμένου μοντέλου πάντως ξεκίνησε ως υποκατάστατο, όταν ο κ.Brand ανακάλυψε ότι θα γίνει σύντομα πατέρας. Αυτό τον οδήγησε στην άμεση απόφαση ότι επιβάλλεται να αναβάλει την εκταμίευση του ποσού που σκόπευε να δαπανήσει για την αγορά μιας Honda CB500 και να αφήσει τα όνειρα για βόλτες. Δεν είναι απαραίτητο ότι χρειάζεται να σταματήσεις να οδηγείς μοτοσυκλέτα, αν αποκτήσεις παιδιά, αλλά ο κ.Brand έτσι το είδε, και τέλος πάντων αυτός ξέρει καλύτερα τις λεπτομέρειες του οικογενειακού του προγραμματισμού. Υπέθεσε ότι αν είχε αγοράσει νωρίτερα το CB, απλά θα καθόταν και θα το κοίταγε, πράγμα που του άρεσε σαν ιδέα. Του άρεσε τόσο, που συνειδητοποίησε ότι θα ήταν ικανοποιημένος ακόμα και αν τελικά δεν το οδηγούσε και απλά το είχε και το κοίταγε. Εκείνη τη στιγμή ανακάλυψε ότι αυτό μπορούσε να γίνει εύκολα, δηλαδή ανέξοδα, απλά δαπανώντας άπειρο χρόνο.

Κάθε κομμάτι του πλαστικού CB πήρε από 4 έως 24 ώρες για να φτιαχτεί, ενώ όλα τα κομμάτια είναι ιδιαίτερα λεπτά και για αυτό το φως τα διαπερνά. Το μικρό πάχος, σημαίνει και μικρότερα έξοδα, καθώς έχει χρησιμοποιηθεί λιγότερο πλαστικό. Συνολικά σχεδόν 18 κιλά πλαστικού έχουν ξοδευτεί, αν και το μοντέλο από μόνο του ζυγίζει λιγότερο, αφού αρκετά κομμάτια έγιναν ξανά και ξανά, ενώ κάθε προϊόν 3D εκτύπωσης απαιτεί και τρίψιμο για να εξομαλυνθεί η επιφάνειά του.

Το δύσκολο σ’ ένα τέτοιο εγχείρημα δεν είναι φυσικά η εκτύπωση ή η συγκόλληση, αλλά η σχεδίαση κάθε κομματιού. Αν μάλιστα θέλει κάποιος να κάνει ακριβή αναπαραγωγή, τότε θα πρέπει να έχει το αυθεντικό κομμάτι στη διάθεσή του. Το θέμα αυτό για τον κ.Brand λύθηκε καθώς ο 3D εκτυπωτής που χρησιμοποίησε είναι προϊόν μιας online κοινότητας στην οποία υπάρχουν χιλιάδες σχέδια. Σχεδόν κάθε κομμάτι του CB, ήταν ήδη σχεδιασμένο για αυτόν από άλλους χρήστες. Απλά έπρεπε να το προσαρμόσει σε μεγαλύτερη κλίμακα. Η online αυτή κοινότητα είναι επίσης ο βασικός λόγος που η ιστορία του πήρε δημοσιότητα, καθώς επέλεξαν το εγχείρημά του για να το προωθήσουν μέσω video και φωτογραφιών, πράγμα που τον ανέδειξε αρκετά γρήγορα.

Η ιστορία αυτή μας δείχνει επίσης και μια πιθανή εξέλιξη στο σύντομο μέλλον. Κάτι που γίνεται ήδη από μοτοσυκλετιστές σε διάφορα μέση του κόσμου και ίσως να γίνει η επόμενη μεγάλη μόδα του customizing. Όποτε θα θέλεις ένα πλαστικό κομμάτι του φαίρινγκ της μοτοσυκλέτας σου, θα μπορείς να το φτιάξεις μόνος σου σε κάποιο 3D εκτυπωτή! Πιθανότητα να έχεις ήδη τα σχέδια έτοιμα, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, και φυσικά θα τα σχεδιάσεις με το κατάλληλο πάχος, για μεγαλύτερη αντοχή, αφού το μέγιστο βάρος που αντέχει αυτό το πλαστικό CB500, είναι αυτό της… σκόνης. Θα αργήσει λίγο η τεχνολογία να φτάσει σε πλαστικά της ίδιας αντοχής με αυτά που φτιάχνουν τα εργοστάσια ή ακόμα καλύτερα στην 3D εκτύπωση μεταλλικών κομματιών, κάτι που ήδη δοκιμάζεται, αλλά μέχρι τότε θα μπορεί τουλάχιστον ο καθένας να αλλάζει εμφάνιση στη μοτοσυκλέτα του, απλά ξοδεύοντας χρόνο στον υπολογιστή του. Πέρα από τις δυνατότητες λοιπόν στο modeling μεγάλης κλίμακας, ανοίγονται και οι ορίζοντες του customizing… Αντί για γκαράζ με λαδιές στο πάτωμα, μπορείς απλά να χρησιμοποιήσεις τον υπολογιστή σου και το πεζοδρόμιο!

Λονδίνο-όριο 30 χλμ./ώρα: Μείωση θανατηφόρων τροχαίων κατά 40% αναφέρουν οι αρχές

Εφαρμόζεται στους μισούς δρόμους του Λονδίνου - Εξετάζεται η εφαρμογή του σε εθνικό επίπεδο
20mph
Από τον

Παύλο Καρατζά

15/9/2026

Πάνω από τους μισούς δρόμους του Λονδίνου έχει πλέον όριο ταχύτητας 20 μίλια (32 χιλιόμετρα) ανά ώρα και η Transport for London, ένας φορέας της τοπικής αυτοδιοίκησης, υπεύθυνος για το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου μεταφορών στο Λονδίνο, επικαλείται στοιχεία που δείχνουν ότι το χαμηλότερο αυτό όριο ταχύτητας έχει μειώσει τα θανατηφόρα τροχαία κατά 40%, την ίδια ώρα που οι βουλευτές εξετάζουν αν η Αγγλία πρέπει να υιοθετήσει τα 20 μίλια ανά ώρα ως το προεπιλεγμένο όριο ταχύτητας σε εθνικό επίπεδο.

Σύμφωνα με την πολιτική “Safe Speeds” της TfL, η ταχύτητα παίζει ρόλο στα περίπου μισά θανατηφόρα τροχαία στο Λονδίνο, ενώ η πρόσκρουση με ταχύτητα 30 μίλια (48 χιλιόμετρα) ανά ώρα αυξάνει πέντε φορές τις πιθανότητες θανάτου σε σύγκριση με την πρόσκρουση με ταχύτητα 20 μίλια ανά ώρα.

Τα στοιχεία αυτά υποστηρίζουν την πολιτική “Vision Zero” του Δημάρχου, η οποία στοχεύει στο να μην υπάρξουν νεκροί ή σοβαρά τραυματίες στους δρόμους του Λονδίνου έως το 2041, και έχει οδηγήσει σε σταθερή επέκταση των ορίων ταχύτητας των 20 μίλια ανά ώρα σε ολόκληρη την πρωτεύουσα τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Επί του παρόντος, 166 μίλια (267 χιλιόμετρα) του οδικού δικτύου της TfL (περίπου οι μισοί δρόμοι της αγγλικής πρωτεύουσας) έχουν όριο ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα, ενώ τα δύο τρίτα των δήμων του Λονδίνου εφαρμόζουν πλέον το όριο αυτό στο μεγαλύτερο μέρος των δρόμων τους.

20mph

Η προγραμματισμένη επόμενη φάση στοχεύει στην επέκταση του ορίου σε τουλάχιστον 40 επιπλέον μίλια (64 χιλιόμετρα) έως το 2030, γεγονός που θα σημαίνει ότι πάνω από το 80% των δρόμων στο κεντρικό και εσωτερικό Λονδίνο θα έχουν όριο ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα.

Η αιτιολόγηση της επέκτασης αυτής βασίζεται σε μια μακροπρόθεσμη ανάλυση του αστικού ορίου ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα που εφαρμόστηκε σε δρόμους των δήμων μεταξύ 1989 και 2013. Η TfL διαπίστωσε μείωση κατά 40% των θανάτων σε αυτούς τους δρόμους (από 15 σε 9), σε σύγκριση με μείωση μόλις 7% των θανάτων σε άλλα σημεία του δικτύου των δήμων κατά την ίδια περίοδο.

Ο αριθμός των νεκρών ή των σοβαρά τραυματισμένων μειώθηκε κατά 34% (από 395 σε 260) στα προγράμματα που μελετήθηκαν, έναντι μείωσης 15% στο ευρύτερο οδικό δίκτυο, ενώ οι συγκρούσεις και τα θύματα συνολικά μειώθηκαν κατά 35% και 36% αντίστοιχα, σε σύγκριση με μείωση 12% αλλού. Η μείωση στον αριθμό των νεκρών παιδιών ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή: 75%, από τέσσερις θανάτους σε έναν, έναντι μηδενικής μεταβολής σε άλλους δρόμους.

Η TfL απέρριψε επίσης την υπόθεση ότι τα χαμηλότερα όρια ταχύτητας βλάπτουν την ποιότητα του αέρα, παραπέμποντας σε έρευνα του Imperial College London που δείχνει ότι οι ζώνες των 20 μιλίων ανά ώρα δεν έχουν καθαρή αρνητική επίδραση στις εκπομπές καυσαερίων και ότι ο ομαλότερος τρόπος οδήγησης που παρατηρείται στις ζώνες των 20 μιλίων ανά ώρα – με λιγότερες απότομες επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις – μειώνει στην πραγματικότητα τις εκπομπές σωματιδίων από τη φθορά των ελαστικών και των φρένων, σε σύγκριση με τις ζώνες των 30 μίλια ανά ώρα.

Στον αντίποδα, είναι αρκετά δύσκολο να κινείσαι στο κέντρο της πόλης με μοτοσυκλέτα με όριο τα 32 χιλιόμετρα ανά ώρα, καθώς λίγο περισσότερο να περιστρέψεις τον καρπό του δεξιού σου χεριού και θα είσαι πριν το καταλάβεις πάνω από το όριο. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να ελέγχεις συνεχώς το ταχύμετρο της μοτοσυκλέτας, που με τη σειρά του σημαίνει πως δεν θα έχεις όλη την προσοχή σου στον δρόμο. Αν συνυπολογίσουμε σ’ αυτό αυτοκίνητα, ηλεκτρικά πατίνια, πεζούς, φανάρια, άλλες μοτοσυκλέτες και διαβάσεις πεζών που πρέπει να έχουμε στο νου μας, η “καθημερινή αποστολή” γίνεται ακόμη πιο απαιτητική, ειδικά στην χώρα μας το όριο αυτό με βάση την οδηγική παιδεία που δεν έχουμε θα ήταν άκρως επικίνδυνο για τους μοτοσυκλετιστές.

Ο χρόνος επίσης που απαιτείται για να καλύψουμε την ίδια απόσταση αυξάνεται δραματικά. Για παράδειγμα αν θέλουμε να καλύψουμε μία απόσταση 20 χιλιομέτρων, αν πηγαίνουμε με 48 χλμ./ώρα θα χρειαστούμε 25 λεπτά, ενώ αν κινούμαστε με 32 χλμ./ώρα θα χρειαστούμε 37 λεπτά! Σίγουρα λοιπόν το μέτρο φαίνεται να δουλεύει όσον αφορά τα θανατηφόρα τροχαία, όμως υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που πρέπει να εξεταστούν.