Έρευνα: Τα On-Off πιο επικίνδυνα στις μετωπικές συγκρούσεις λόγω… ρεζερβουάρ!

Η στάση του σώματος και η πρώτη “σκληρή” επαφή
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/11/2020

Μια έρευνα στην Αυστραλία από νευρολόγους, προσπάθησε να δει αν το σχήμα του ρεζερβουάρ στις μοτοσυκλέτες έχει αντίκτυπο στο είδος και το μέγεθος του τραυματισμού του αναβάτη στο κάτω τμήμα του σώματος. Εξέτασαν δηλαδή περιπτώσεις ατυχημάτων με μοτοσυκλέτες και έψαξαν να βρουν αν το σχήμα του ρεζερβουάρ διαφοροποιεί τη σοβαρότητα του τραυματισμού. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ πως τα στοιχεία που ανέλυσαν αφορούσαν μόνο μετωπικές συγκρούσεις και όχι όλα τα είδη ατυχημάτων με μοτοσυκλέτα. Δηλαδή ασχολήθηκαν μόνο με τις περιπτώσεις όπου ένας μοτοσικλετιστής συγκρούεται πάνω σε ένα αντικείμενο (π.χ. αυτοκίνητο) με τη μοτοσυκλέτα όρθια. Από την έρευνα αυτή, έβγαλαν το συμπέρασμα πως η όρθια στάση του σώματος και το ανηφορικό σχήμα του ρεζερβουάρ (όπως είναι η τυπική θέση οδήγησης ενός on-off) προκαλούσε σοβαρότερους τραυματισμούς στα γεννητικά όργανα και γενικά στην περιοχή της λεκάνης και ως εκ τούτου περισσότερες βλάβες στο νευρικό σύστημα της περιοχής, ακόμα και παράλυση των κάτω άκρων.

Αντιθέτως στις Supersport μοτοσυκλέτες όπου το σώμα σκύβει εμπρός, το επάνω μέρος του σώματος είναι εκείνο που δέχεται πρώτο τις μεγαλύτερες δυνάμεις στις μετωπικές συγκρούσεις και οι σοβαροί τραυματισμοί στην περιοχή των γεννητικών οργάνων και της λεκάνης είναι μειωμένοι. Αυτό ακούγεται αρχικά παράδοξο, διότι με βάση την προσωπική εμπειρία, οι περισσότεροι, θα πουν πως  πέφτοντας σε λακκούβες ή φρενάροντας απότομα με μια supersport είχαν τους περισσότερους “δυσάρεστους” πόνους στην “ευαίσθητη” περιοχή.

Μια πιθανή εξήγηση για αυτή την αναντιστοιχία μεταξύ των προσωπικών μας εμπειριών και των συμπερασμάτων της έρευνας, βρίσκεται στο μέγεθος της επιβράδυνσης, δηλαδή στη σφοδρότητα της επαφής με το αντικείμενο. Προφανώς στα ατυχήματα που ερεύνησαν η ταχύτητα πρόσκρουσης τα G επιβράδυνσης, αλλά και η φορά των δυνάμεων ήταν πολύ διαφορετικά απ’ ότι από εκείνα που δέχεται το σώμα όταν πέφτει σε μια λακκούβα ή σε ένα δυνατό φρενάρισμα, οπότε και η κίνηση του σώματος πάνω στη μοτοσυκλέτα είναι διαφορετική. Δυστυχώς στις μοτοσυκλέτες το σώμα έχει μεγάλη ελευθερία κινήσεων και δεν είναι όπως στα αυτοκίνητα που η ζώνες ασφαλείας σε συγκρατούν πάνω στο κάθισμα. Οπότε οι έρευνες και τα crash-test δεν μπορούν να καλύψουν ένα μεγάλο φάσμα περιπτώσεων. Ουσιαστικά κάθε ατύχημα με μοτοσυκλέτα έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και αυτό κάνει εξαιρετικά δύσκολες τις γενικεύσεις.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.