Εξερράγη το ελαστικό του Michael Dunlop στα 300χαω – Αποσύρεται παρτίδα ελαστικών στον North West 200

Πολλοί αναβάτες με πρόβλημα, ανάμεσά τους και ο Peter Hickman
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/5/2022

Μια μεγάλη τραγωδία αποφεύχθηκε από συνδυασμό τύχης και ικανοτήτων, όταν διαλύθηκε το πίσω ελαστικό του Michael Dunlop με περίπου 290χ.α.ω σκορπώντας τα κομμάτια του στον δημόσιο δρόμο όπου διεξάγεται ο North West 200, μαζί με τμήματα από τα φτερά που έσπασαν.

Ο Michael Dunlop επέστρεψε στους αγώνες το 2019 μερικούς μήνες αφότου έχασε τον αδερφό του Willian Dunlop το καλοκαίρι του 2018. Είναι ο τελευταίος μίας μεγάλης σειράς αγωνιζομένων Dunlop και μάλιστα στον ίδιο ακριβώς αγώνα είχε σκοτωθεί ο πατέρας του, Robert Dunlop, το 2008! Θα ήταν λοιπόν μία αρχαιοελληνικού τύπου τραγική ειρωνεία με την λέξη εδώ να αποκτά την έννοια του δράματος όπως της αρμόζει, αν ο Michael Dunlop δεν είχε καταφέρει να ελέγξει την μοτοσυκλέτα του. Θυμίζουμε πως ο αδερφός του, ο 33χρονος William Dunlop σκοτώθηκε στις 7 Ιουλίου 2018, έπειτα από πτώση που είχε στον αγώνα «Skerries 100» μόλις 5 ημέρες από την 18η επέτειο του θανάτου του Joey Dunlop, θείου του και θρυλικού αναβάτη στο παγκόσμιο στερέωμα που σκοτώθηκε το 2000 στην Εσθονία και μόλις δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Robert Dunlop στον North West το 2008.

Η σοβαρότητα του συμβάντος οδήγησε την Dunlop να αποσύρει από τον τελευταίο αγώνα το σύνολο των αγωνιζομένων που χρησιμοποιούσαν τα αγωνιστικά ελαστικά της με αποτέλεσμα εκκίνηση να πάρουν μόνο 22 από τους 56 αναβάτες! Ανάμεσά σε εκείνους που δεν πήραν εκκίνηση, πέρα από τον ίδιο τον Michael Dunlop που ήταν το φαβορί με βάση την προηγούμενη ημέρα, ήταν οι Michael Rutter, Dean Harrison, Peter Hickman, Brian McCormack, Sam West και αρκετοί ακόμη φυσικά.

Ο Peter Hickman που μόλις πρόσφατα έλεγε στο MOTO πως δεν οδηγεί στον δρόμο συχνά και πως χρησιμοποιεί μόνο ελαστικά της Dunlop χωρίς να έχει αγωνιστεί ποτέ με κάτι διαφορετικό, είδε τον Michael Dunlop να εγκαταλείπει με τον τρόπο που καταγράφηκε από κινητά τηλέφωνα θεατών και δεν μπορούσε να πιστέψει πως γλίτωσε την πτώση.

Η εξέταση της Dunlop αποκάλυψε μία προβληματική παρτίδα αγωνιστικών ελαστικών και είναι ευχής έργο που αποφεύχθηκε κάποιο ατύχημα. Η Dunlop που είναι αποκλειστικός προμηθευτής της Moto3 και της Moto2 με αγωνιστικά ελαστικά ενώ έχει τεράστιο ποσοστό στους αγώνες TT, διεξάγει εξονυχιστικούς ποιοτικούς ελέγχους για να βεβαιωθεί πως δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο και για αυτό και έχει ξεκινήσει εσωτερική έρευνα για το ζήτημα.

Δείτε το VIDEO:

 

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.