Forum Wars Vol. 1

Έχουν τα V2 περισσότερη ροπή;
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

5/1/2017

Ένα από τα αγαπημένα θέματα που χρησιμοποιούν ως αφορμή οι οπαδοί των τετρακύλινδρων και δικύλινδρων κινητήρων για να τσακωθούν μεταξύ τους, είναι το κατά πόσο ένα δικύλινδρος κινητήρας (ίδιων κυβικών και ίδιας τεχνολογίας) έχει ή δεν έχει περισσότερη ροπή από έναν τετρακύλινδρο. Φυσικά κανείς ποτέ δεν έχει καταφέρει να δώσει μια σωστή απάντηση στο ερώτημα για τους απλούς λόγους:

Πρώτον: Το ερώτημα βασίζεται σε λάθος διατύπωση της έννοιας της ροπής

Το κακό ξεκίνησε την εποχή που δυναμόμετρα είχαν μόνο τα εργοστάσια και ο υπόλοιπος κόσμος έβγαζε τα συμπεράσματά του για την απόδοση των κινητήρων βασιζόμενος στα στοιχεία που ανακοίνωναν οι εταιρείες και στην αίσθηση από την οδήγηση της μοτοσυκλέτας. Αυτό είχε δύο τρωτά σημεία: Από την μια μεριά τα εργοστάσια ανακοίνωναν συνήθως ψευδή στοιχεία και από την άλλη μεριά ο αναβάτης νόμιζε ότι η αμεσότητα στην απόκριση του γκαζιού οφείλεται στη ροπή του κινητήρα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η κόντρα μεταξύ του πρώτου Honda CB 750 και της πρώτης Ducati 750 SS, όπου βάσει των εργοστασιακών στοιχείων έπρεπε το CB 750 να είναι ελαφρώς ταχύτερο σε όλες τις μετρήσεις επιδόσεων (από στάση, τελική ταχύτητα και ρεπρίζ) κάτι όμως που δεν συνέβαινε στην πραγματικότητα.

Ο λόγος φυσικά ήταν ότι το CB 750 δεν έβγαζε ποτέ τα άλογα και την ροπή που ανακοίνωνε η Honda, ενώ τα στοιχεία της Ducati ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα. Οι επόμενες γενιές τετρακύλινδρων κινητήρων βελτίωσαν πολύ την απόδοσή τους, ξεπερνώντας σε ιπποδύναμη και ροπή τους αντίστοιχους δικύλινδρους κινητήρες, όμως και πάλι όποιος οδηγούσε μια δικύλινδρη μοτοσυκλέτα έλεγε ότι έχει περισσότερη ροπή από μια αντίστοιχη τετρακύλινδρη. Γιατί; Μα φυσικά γιατί πλέον είχε ταυτιστεί στο μυαλό όλων ότι η ΑΠΟΚΡΙΣΗ στο άνοιγμα του γκαζιού είναι η ΡΟΠΗ ενός κινητήρα. Με αυτή την εντελώς λάθος βάση, συνεχίζεται ο πόλεμος των οπαδών στα forum ακόμα και σήμερα.  

 

Δεύτερον: Για την σύγκριση χρησιμοποιούνται λάθος δυναμομετρήσεις

Όταν πλέον τα δυναμόμετρα έγιναν αρκετά φτηνά για να μπορεί να τα αγοράσει ένα συνοικιακό συνεργείο, όλοι πίστεψαν ότι θα είναι εύκολο να μάθουμε την αλήθεια και αν όντως οι δικύλινδροι κινητήρες έχουν περισσότεροι ροπή από τους αντίστοιχης τεχνολογίας και κυβισμού τετρακύλινδρους. Αμ, δε! Το μόνο που έγινε τελικά είναι να προστεθούν στην κουβέντα χιλιάδες διαγράμματα και ακατανόητες μαθηματικές εξισώσεις που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Ο λόγος είναι ότι η διαδικασία των δυναμομετρήσεων που χρησιμοποιούνται δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που κάνει ο αναβάτης οδηγώντας την μοτοσυκλέτα του.

Πάνω στο δυναμόμετρο ανοίγεις τέρμα το γκάζι από τις 1800-2500 στροφές και το κρατάς χουφτωμένο μέχρι τον κόφτη. Αντιθέτως, στο δρόμο έχεις είτε κλειστό, είτε μισο-ανοιγμένο το γκάζι μεταξύ 3000-6000 στροφές και ξαφνικά το ανοίγεις τέρμα. Ένας δικύλινδρος κινητήρας είναι απόλυτα φυσιολογικό να αντιδράσει πιο άμεσα στο απότομο άνοιγμα του γκαζιού από έναν τετρακύλινδρο, με αποτέλεσμα ο αναβάτης να νομίζει ότι αυτό οφείλεται στην ροπή, ενώ στην πραγματικότητα οφείλεται στην αποτελεσματικότερη καύση του μεγαλύτερου θαλάμου καύσης ενός δικύλινδρου (επιπλέον έχει συνήθως και μεγαλύτερες βαλβίδες και μεγαλύτερη διαδρομή και αναλογικά μικρότερης διαμέτρου καρμπιρατέρ/ψεκασμό) όταν εισέρχεται ξαφνικά μια υπερβολική ποσότητα μείγματος.

Το καλύτερο παράδειγμα για να καταλάβουμε ότι το θέμα του τσακωμού δεν πρέπει να είναι η ροπή, αλλά το κατά πόσο μπορούν οι δικύλινδροι να “κάψουν” αποτελεσματικότερα την ξαφνική εισροή υπερβολικής ποσότητας μείγματος από το απότομο άνοιγμα του γκαζιού, είναι να συγκρίνουμε δύο ίδιους τετρακύλινδρους κινητήρες με διαφορετικού μεγέθους καρμπιρατέρ/ψεκασμό.

Όπως ας πούμε τον κινητήρα του CBR 400 RR και του CB 400. Το γυμνό CB 400, λόγω των μικρότερων καρμπιρατέρ είχε αρκετά πιο “γεμάτη αίσθηση” στις χαμηλές και μεσαίες στροφές από το supersport CBR 400 RR παρά το γεγονός ότι έβγαζε λιγότερη ροπή και φυσικά πολύ λιγότερη δύναμη πάνω στο δυναμόμετρο, στις ίδιες ακριβώς στροφές.

Όμως η απολύτως καλύτερη απόδειξη για να καταλάβουμε ότι όλο το θέμα είναι στην απόκριση του γκαζιού και όχι στη ροπή, είναι να οδηγήσεις μια μοτοσυκλέτα με ψεκασμό ride by wire και απλώς να αλλάξεις την ρύθμιση του ψεκασμού. Για παράδειγμα, το ΜΤ-09 εμφανίζει ακριβώς την ίδια καμπύλη ροπής και ιπποδύναμής, τόσο στο Mode STD, όσο και στο Mode A. Απόλυτα λογικό, αφού η δυναμομέτρηση έγινε ανοίγοντας το γκάζι τέρμα από το ρελαντί. Όμως οδηγώντας το δρόμο, με το Mode A το MT-09 σου φεύγει από τα χέρια στο παραμικρό άνοιγμα του γκαζιού (πω, πω ροπή!!! Θα λέγανε οι πατεράδες μας) ενώ στο Mode STD η επιτάχυνση έρχεται πιο ομαλά (τι έγινε ρε παιδιά! Πού πήγε η ροπή που βλέπω στο διάγραμμα;).

Ο μόνος τρόπος για να σου δείξει το δυναμόμετρο αυτό που νιώθεις οδηγώντας στο δρόμο, είναι απλώς να κλείσεις το γκάζι στις 4000-6000 στροφές και να το ανοίξεις απότομα τέρμα. Μετά μπορείς να μετρήσεις τον χρόνο που χρειάστηκε ο κινητήρας να ανεβάσει στις πρώτες 500 στροφές (δηλαδή πόσο χρόνο του πήρε από τέρμα κλειστό γκάζι π.χ. στις 4000 για να πάει από τις 4500). Συνήθως ένας δικύλινδρος πετυχαίνει καλύτερους χρόνους από έναν τετρακύλινδρο στο μεσαίο φάσμα στροφών.

 

Τρίτον: Με το θέμα ασχολούνται οπαδοί

Ένα άλλο γεγονός που καθιέρωσε την κόντρα μεταξύ δικύλινδρων και τετρακύλινδρων, έχει να κάνει με το γεγονός ότι για πολλά χρόνια οι τετρακύλινδροι κινητήρες ήταν κυρίως ιαπωνικής προέλευσης και οι δικύλινδροι ευρωπαϊκης. Έτσι η κόντρα μεταξύ “γιαπωνέζων” και “ευρωπαίων” τροφοδοτούσε διαρκώς τους τσακωμούς.

Το οπαδιλίκι έχει την πλάκα του αλλά όταν αρχίσει και γίνεται φανατισμός καταντάει αηδία. Ειδικά τα τελευταία χρόνια με την ανωνυμία που προσφέρει το διαδίκτυο, η κατάσταση έχει αρχίσει να γίνεται έως χυδαία. Όποιος κατάφερε να πάρει με 3000 δόσεις μια μοτοσυκλέτα των 20.000 ευρώ νομίζει ότι έγινε ο super παντογνώστης-μοτοσυκλετιστής και όποιος προσπέρασε έναν κουλό σε τοπικό track day της άνω Καστανιάς νομίζει ότι έγινε ο Rossi. Η αλήθεια είναι ότι κανείς μας δεν τα ξέρει όλα, όλοι κάνουμε λάθη, οι θεωρίες είναι για να ανατρέπονται και το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι η χαρά να ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΙΚΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ!

Η BOSCH οραματίζεται επικοινωνία μοτοσυκλετών για μείωση τροχαίων

Θα γίνει στα αυτοκίνητα έτσι και αλλιώς
Η BOSCH οραματίζεται επικοινωνία μοτοσυκλετών για μείωση τροχαίων
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

29/12/2025

Ο επικεφαλής του τμήματος Έρευνας και Εξέλιξης για μοτοσυκλέτες στον τεράστιο όμιλο της Bosch θεωρεί δεδομένο πως πρέπει να αρχίσουν να ετοιμάζουν τα πρωτόκολλα επικοινωνίας, αμέσως μόλις καταλήξουν στον ιδανικό τρόπο που θα μπορούσε να γίνει η ανταλλαγή πληροφορίας μεταξύ μοτοσυκλετών και το κυριότερο, στον τρόπο ενημέρωσης του αναβάτη.

Η BOSCH οραματίζεται μία υπηρεσία που θα τρέχει στο cloud, θα επικοινωνεί δηλαδή η μοτοσυκλέτα μέσω internet με μία κεντρική τοποθεσία όπου θα μεταφέρει την κατάσταση των δρόμων αλλά και απευθείας θα ενημερώνει για την περίπτωση ατυχήματος. Απευθείας το σύστημα θα ειδοποιεί κάθε μοτοσυκλέτα που θα βρίσκεται σε κοντινή περιοχή πως έχει συμβεί ατύχημα ώστε να αποφύγουν το ενδεχόμενο σύγκρουσης.

Η BOSCH βλέπει την μεγάλη εικόνα και δεν μένει σε συγκεκριμένες αγορές, βασικά δεν θεωρεί πως το σύστημα αυτό έχει νόημα στην Ευρώπη αλλά πιστεύει πως σε χώρες όπως η Ταϊβάν, που έχουν τεράστια αγορά σκούτερ και στα φανάρια βλέπεις σταματημένα εκατοντάδες δίκυκλα και ελάχιστα αυτοκίνητα, ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να κάνει την διαφορά. Αντίστοιχη είναι η εικόνα σε Ινδονησία, Βιετνάμ κτλ, όμως η Ταϊβάν έχει το πλεονέκτημα της τεχνολογικής υπεροχής.

Η αλήθεια είναι επίσης πως μόνο δύο εταιρείες στον κόσμο μπορούν να φέρουν κάτι τέτοιο σε μαζική παραγωγή, η BOSCH και έπειτα η Continental. Είναι οι μόνες που ασχολούνται με την εξέλιξη των ηλεκτρονικών των μοτοσυκλετών, όχι με τον τρόπο που διάφορες start-up πραγματοποιούν από καιρό σε καιρό, αλλά οδηγώντας τις εξελίξεις και κυρίως γνωρίζοντας κάθε κατασκευαστή και τις ανάγκες που υπάρχουν, για να μπορούν να υποστηρίξουν την μαζική παραγωγή. Κι αυτό το τελευταίο είναι ίσως σημαντικότερο από την ίδια την Έρευνα και την Εξέλιξη. Για να λέει η BOSCH πως ασχολείται με αυτό, τότε στο μέλλον θα υπάρχει στην παραγωγή, έστω και πολύ μακριά από την Ευρώπη.

Όταν το 1984 ξεκίνησε με το ABS στις μοτοσυκλέτες, η BOSCH πήγε στην Ιαπωνία γιατί τότε εκεί βρισκόταν η καρδιά της μοτοσυκλέτας, εγκαθιστώντας κέντρο Έρευνας και Εξέλιξης συγκεκριμένα για το φρενάρισμα των μοτοσυκλετών, που λειτουργούσε παράλληλα με εκείνο της Γερμανίας. Γνωρίζουμε όλοι μας, πόσο καιρό τους πήρε για να φτάσουμε στο σημείο να έχουμε φρένα που εμπιστευόμαστε στην βροχή, πάνω από δύο δεκαετίες.

Ωστόσο η τεχνολογικές εξελίξεις δεν προχωρούν με αριθμητική πρόοδο και απόδειξη είναι το Cornering ABS που πρώτη φορά είδαμε στο 1190 Adventure της KTM πριν αυτό μπει σε όλους τους κατασκευαστές.

Οι Ιάπωνες μπορεί να γνωρίζουν πως οι εξελίξεις προχωρούν με μη-αριθμητική πρόοδο, ωστόσο όταν η BOSCH τους είπε πως είναι έτοιμοι να πάει τα πράγματα ένα βήμα πιο κάτω, δεν ήθελαν να πάρουν το ρίσκο και να φορτωθούν την κατακραυγή. Η Honda ακόμη πληρώνει την κριτική για τα φρένα της προηγούμενης γενιάς του Transalp, εκείνου που σταμάτησε, διακόπηκε η ιστορική πορεία του ονόματος και ξανά ξεκίνησε και πάλι στην εποχή μας. Ήταν η KTM που αποδέχτηκε την πρόσκληση για να βοηθήσει στην Έρευνα και την Εξέλιξη και μάλιστα, επειδή το κέντρο αυτό ήταν στην Ιαπωνία όπως είπαμε, έστειλαν ένα 1190 στην άλλη άκρη της Γης ενώ τους χωρίζουν μόλις τρεις ώρες οδήγησης από το εργοστάσιο στην Αυστρία μέχρι τα κεντρικά της BOSCH στην Γερμανία. Έκτοτε το κέντρο έρευνας για τα φρένα της μοτοσυκλέτας έχει επιστρέψει σε γερμανικό έδαφος.

Αντίστοιχη πορεία είχε όμως και το Adaptive Cruise Control που πρώτη η BOSCH έφερε στην παγκόσμια παραγωγή, μέσω της Ducati αυτή τη φορά. Μπήκε πρώτα στην Multistrada και έπειτα σε όλους τους άλλους.

Αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας των Γερμανών. Βρίσκουν έναν κατασκευαστή που αναλαμβάνει μέρος των εξόδων της Έρευνας, κυρίως με το να συμμετέχει ως ομάδα με μοτοσυκλέτες, αναβάτες εξέλιξης, μηχανικούς κτλ και ως αντιστάθμισμα κερδίζει δύο χρόνια αποκλειστικότητας, με την BOSCH να δίνει έπειτα στους υπόλοιπους την ίδια ακριβώς τεχνολογία. Στην περίπτωση μάλιστα της Ducati, η τεχνολογία του Adaptive Cruise Control ήταν δική τους! Βοήθησαν δύο φοιτητές από ην Μπολόνια να κάνουν τα πρώτα βήματα και έπειτα έδωσαν στην BOSCH τα δικαιώματα παραγωγής ενώ οι φοιτητές εξασφάλισαν το εργασιακό τους μέλλον.

Όλα αυτά μας οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα πως για να λέει η BOSCH πως δουλεύει σε κάτι τέτοιο, τότε το κάνει με έναν κατασκευαστή που θα το φέρει πρώτος στην αγορά και ένας τέτοιος στην Ταϊβάν θα μπορούσε να είναι η πολύ γνωστή εδώ στην Ελλάδα, SYM!

Εκτός από ατυχήματα με άμεση ενημέρωση, ο Geoff Liersch της BOSCH θεωρεί πως οι μοτοσυκλέτες, ή τα σκούτερ της SYM και όποιου άλλου ενσωματώσει την τεχνολογία, θα μπορούσαν να ενημερώνουν για λακκούβες και άλλα επικίνδυνα σημεία με αυτόματη αναγνώριση όμως και όχι με τον τρόπο που υπάρχει αυτή την στιγμή μέσω εφαρμογών, όπου ο χρήστης θα πρέπει να μπει στην διαδικασία να μαρκάρει το σημείο και να γράψει το ζήτημα που υπάρχει εκεί.

Ακόμη και η πρόσφυση στον δρόμο, μέσα από την λειτουργία του traction control, θα μπορούσε να είναι ένα από τα θέματα που επικοινωνείται απευθείας στην υπηρεσία.

Η BOSCH λέει πως η τεχνολογία υπάρχει ήδη, αυτή την στιγμή τα ηλεκτρονικά των μοτοσυκλετών ξέρουν πότε πέρασες πάνω από λακκούβα, πότε η πρόσφυση άλλαξε και μπορούν να ανιχνεύσουν το ατύχημα με μεγαλύτερη ακρίβεια από αυτό που συμβαίνει στα αυτοκίνητα, όπου ένα δυνατό φρενάρισμα μπορεί να λαθευτεί ως τρακάρισμα. Το endo στις μοτοσυκλέτες δεν μπερδεύει το σύστημα και αυτό γιατί έχουν εξελιγμένες μονάδες IMU, μονάδες μέτρησης της αδράνειας σε έξι μάλιστα άξονες. Η τοποθέτηση εξελιγμένων μονάδων στις μοτοσυκλέτες ήταν αναγκαίο βήμα για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τα ζητήματα που υπήρχαν πριν από δέκα χρόνια.

Οπότε το πιο σημαντικό βήμα, η συλλογή της πληροφορίας και η αναγνώριση έχει ήδη γίνει, υπάρχει γύρω μας. Το ζήτημα είναι η μετάδοσή της και μόνο, πράγμα σημαντικό και με δυσκολίες αλλά πολύ μικρότερες από αυτές που υπήρχαν πριν από δέκα χρόνια για να γίνει κάτι τέτοιο!

Το καλό είναι πως αν γίνει ένα τέτοιο βήμα στην Ταϊβάν και από εκεί στο Βιετνάμ, στην Ινδονησία και με λίγα λόγια σε εκατομμύρια σκούτερ, τότε οι ηλεκτρονικές αναρτήσεις, οι IMU και τόσα ακόμη συστήματα θα γίνει πιο προσιτά για όλους μας!

Όπως για παράδειγμα βλέπουμε με τις ενσωματωμένες κάμερες στις κινέζικες μοτοσυκλέτες και σκούτερ, καθότι εκεί αποτελούν υποχρεωτικότητα. Υπάρχουν στον βασικό εξοπλισμό των μοντέλων που έρχονται εδώ!

Θα υπάρχει λοιπόν κέρδος ακόμη και πριν έρθει στην Ευρώπη η επικοινωνία μεταξύ μοτοσυκλετών. Ωστόσο αν αυτό το σύστημα μπει στα αυτοκίνητα και γίνει υποχρεωτικό και εκεί, τότε θα δούμε βελτίωση και στα τροχαία με θύματα μοτοσυκλετιστές, καθώς θα είναι μικρότερες οι πιθανότητες να σε πατήσει κάποιος ενώ έπεσες και είσαι στο οδόστρωμα, ενώ κινούμενος ανάμεσα από τα αυτοκίνητα θα βλέπεις αν υπάρχει κάποιος κίνδυνος, αθέατος, μπροστά. Το επικίνδυνο σε όλα αυτά είναι να μην μείνει στην ανώνυμη ενημέρωση της κατάστασης του δρόμου, το σύστημα αυτό.

Ετικέτες