H-D Athena Flat Track Event

Σκονισμένα Harley… ιεροσυλία ή απόλαυση;

Από τον

Μπάμπη Μέντη

20/10/2017

Ο κόσμος της Harley Davidson είναι η αποθέωση των γυαλιστερών χρωμίων. Οι ιδιοκτήτες τους παθαίνουν εγκεφαλικό όταν βλέπουν πάνω τους έναν κόκκο σκόνης και αν κάποιο περιστέρι τολμήσει να σκεφτεί να κουτσουλίσει μια Harley, σαράντα πολυβόλα μεγάλου διαμετρήματος θα το σημαδεύουν ακριβώς ανάμεσα στα μάτια. Όμως παράλληλα με την παραδοσιακή-κλισέ αντίληψή μας για τις Harley Davidson, υπάρχει και ένας άλλος κόσμος που ζει κάθε Σαββατοκύριακο στις οβάλ πίστες, με το πατημένο νωπό χώμα.

Εκεί οι αμερικάνικες μοτοσυκλέτες δεν λιάζονται απαστράπτουσες, επιδεικνύοντας τα κάλλη τους. Εκεί στροφάρουν τους κινητήρες τους έως τον κόφτη, σπινάρουν με τις πάντες και δίνουν άγριες μάχες σώμα με σώμα. Οι αγώνες Flat Track είναι το πεδίο δράσης των άτακτων παιδιών της αμερικάνικης εταιρείας. Αρκεί ένας V2 κινητήρας, ένα απλό ατσάλινο πλαίσιο και ο πιο μάγκας οδηγός κερδίζει τον αγώνα. Το κόστος των αγώνων Flat Track είναι προσιτό για τον καθένα. Τα λάστιχα δεν τρώγονται εύκολα, οι αναρτήσεις δεν χρειάζεται να έχουν διαστημική τεχνολογία και η δύναμη του κινητήρα δεν χρειάζεται να είναι μεγαλύτερη από όση μπορεί να μεταφέρει το πίσω ελαστικό στο χώμα. Στην Αμερική μπορείς να έχεις πίστα Flat Track στην πίσω αυλή του σπιτιού σου, ενώ τον χειμώνα είναι πανεύκολα να φτιάξεις μία σε οποιοδήποτε κλειστό γηπεδάκι έχει το χωριό σου.

Έτσι δεν μας προκαλεί καμία εντύπωση που στις ΗΠΑ η δημοτικότητα του Flat Track ξεπερνά εκείνη των MotoGP. Έχοντας αυτά τα δεδομένα στο μυαλό, οι άνθρωποι της Harley Davidson Athena αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή την ιδέα για κατασκευή μιας πίστας Flat Track στην Ελλάδα. Έτσι όταν αυτό πήρε σάρκα και οστά πριν μερικούς μήνες στο χώρο της Riding Academy School στις Αφίδνες, ετοίμασαν δύο Street Rod 750 και μας κάλεσαν να τα οδηγήσουμε.

Όταν λέμε “ετοίμασαν” μην πάει στο μυαλό σας στις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες των Flat Track που ζυγίζουν με το ζόρι 150 κιλά. Οι μοτοσυκλέτες που θα οδηγούσαμε είχαν απλώς λίγο πιο τρακτερωτά ελαστικά, ένα ψηλότερο τιμόνι, μια ελεύθερη εξάτμιση και είχε διακοπεί η λειτουργία του ABS. Με άλλα λόγια, εξακολουθούσαν να ζυγίζουν 230 κιλά και να έχουν την χαμηλή, σκαφτή σέλα. Η ιδέα ότι θα μπαίναμε στο χώμα και θα κάναμε μαζί τους πλαγιολισθήσεις στις εισόδους των στροφών και παντιλίκια στις εξόδους, προκαλούσε αισθήματα… τρόμου! Στην πράξη τα πράγματα δεν ήταν τόσο δύσκολα όσο νομίζαμε. Αν εξαιρέσουμε τη χαμηλή σέλα και τα πολύ μπροστά τοποθετημένα μαρσπιέ που δυσκόλευαν τη σωστή τοποθέτηση του σώματος πριν την είσοδο στη στροφής, η υπόλοιπη μοτοσυκλέτα κατάφερνε να κρύψει τα κιλά της και η πρόσφυση ήταν πάρα πολύ καλή.

Ειδικά στο πρώτο δεκάλεπτο οδήγησης που η επιφάνεια της πίστας ήταν σε καλή κατάσταση, μπορώ να πω ότι το διασκεδάσαμε οδηγώντας το Street Rod στο χώμα. Τη δεύτερη φορά που μπήκαμε μέσα στην πίστα, τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα, καθώς τα λούκια που είχαν δημιουργηθεί παγίδευαν τον εμπρός τροχό και τα κουνήματα στο τιμόνι απαιτούσαν διορθώσεις, φέρνοντας στο προσκήνιο τα 230 κιλά της μοτοσυκλέτας.

Πάντως ο κινητήρας ήταν σύμμαχός σου και η πάρα πολύ καλή παροχή της δύναμης, σε βοηθούσε να τοποθετήσεις την ουρά της μοτοσυκλέτας σε όποια γωνία επιθυμούσες. Μια επίπεδη, ψηλότερη σέλα και λίγους πόντους πιο πίσω τα μαρσπιέ, είναι αυτό που χρειάζεται το Street Rod για να γίνει διασκεδαστικό και στο χώμα…

Άλλωστε, οι άνθρωποι του H-D Athena έχουν ήδη φτιάξει μια πανέμορφη custom Flat Track μοτοσυκλέτα με βάση το πρώτο 750, οπότε την δουλειά για να μεταμορφώσουν και το Street Rod την ξέρουν καλύτερα απ΄όλους μας.

https://bit.ly/MOTO_681

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!