Honda CB 350 / 350RS: Σε διαδικασία εξαγωγής στην Ευρώπη
Στην τελική ευθεία για την απόφαση
Από τον
Μπάμπη Μέντη
2/3/2021
Με το CB 350 η Honda τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας από όλα τα σημεία του κόσμου και όχι μόνο από την αγορά της Ινδίας, όπου κατασκευάζεται και πωλείται… προς το παρόν. Ειδικά μετά την παρουσίαση της πιο sport έκδοσης RS, οι πιέσεις από τους αντιπροσώπους της Honda σε Ευρώπη και ΗΠΑ άρχισαν να γίνονται πιο έντονες.
Έτσι σύμφωνα με τον κύριο Yadvinder Singh Guleria, που έχει την θέση του Γενικού Εμπορικού Διευθυντή της Honda Ινδίας, αυτή τη στιγμή έχουν στείλει επίσημο αίτημα προς την κεντρική διοίκηση στην Ιαπωνία για να πάρουν το πράσινο φως της εξαγωγής του CB 350/350RS σε όποιες χώρες το ζητήσουν. Με δεδομένο πως η μοτοσυκλέτα είναι ήδη BS6 προδιαγραφών (δηλαδή και Euro 5) ), το τελικό ΟΚ εξαρτάται από δύο παράγοντες.
Ο ένας έχει να κάνει με τις δυνατότητες παραγωγής του εργοστασίου στην Ινδία, όπου όχι μόνο θα πρέπει να καλύψει τη ζήτηση στην τεράστια τοπική αγορά, αλλά να επιβαρυνθεί και με την επιπλέον κατασκευή μοτοσυκλετών προς εξαγωγή. Αυτό όμως δεν φαίνεται να αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα σύμφωνα με την Honda Ινδίας που δηλώνει έτοιμη να υποστηρίξει την θετική απόφαση των εξαγωγών.
Το δεύτερο πρόβλημα και το πιο καθοριστικό, έχει να κάνει με το κόστος που θα πρέπει να αναλάβει η Honda Ιαπωνίας για την γραφειοκρατία που απαιτείται και πώς αυτό το επιπλέον κόστος θα επηρεάσει την τιμή του CB 350 σε κάθε αγορά. Στην Ινδία η τιμή της μοτοσυκλέτας ξεκινά από τα μόλις 2.000€ και φτάνει έως τις 2.500€ αναλόγως την έκδοση και τον εξοπλισμό. Όμως για να μπορέσει να πουληθεί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, η Honda θα πρέπει να περάσει από την αρχή τη μοτοσυκλέτα απ’ όλες τις διαδικασίες έγκρισης τύπου της Ε.Ε. κάτι που θα επιβαρύνει την τιμή της προ-φόρων, οι οποίοι φόροι θα προστεθούν μετά πάνω στην “φουσκωμένη” τιμή. Δυστυχώς οι εγκρίσεις τύπου έχουν γίνει πλέον υπερβολικά ακριβές και χρονοβόρες διαδικασίες και κάποιες φορές αποκτούν περισσότερο χαρακτήρα φόρου, παρά διαδικασία ελέγχου των προδιαγραφών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πόσο υπερβολικά ακριβές είναι οι εγκρίσεις τύπου στην Ε.Ε. και τις ΗΠΑ είναι τα 150.000€ που κόστισε στην Porsche για να αλλάξει τον σχεδιασμό ενός φλας σε μια ειδική έκδοση της 911!!!!!!
Γι’ αυτό, όταν συγκρίνουμε τιμές Ευρώπης και τιμές Ασίας, καλό είναι να λαμβάνουμε υπόψη και αυτόν τον παράγοντα.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: