Honda - Κάμερες με αισθητήρες Smartphone για ραντάρ μοτοσυκλέτας

Σε CRF1100 Africa Twin
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/10/2022

Αν και μέχρι στιγμής η Honda δεν έχει παρουσιάσει δικό της ραντάρ μοτοσυκλέτας, στο πρόσφατο παρελθόν έχει καταθέσει πατέντες για ραντάρ μοτοσυκλέτας, για σύστημα προειδοποίησης του αναβάτη όταν βρίσκεται σε τυφλό σημείο προπορευόμενου οχήματος, αλλά και για lane assist και για αυτόματο πιλότο που θα παίρνουν τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας σε κατάσταση ανάγκης. Τώρα βλέπουμε την κατάθεση της πιο λεπτομερούς μέχρι στιγμής πατέντας της για ραντάρ.

Μέχρι στιγμής στην παραγωγή έχουμε δει σύστημα Adaptive Cruise Control που απαιτεί την ύπαρξη ραντάρ μοτοσυκλέτας μόνο μέσω της Bosch, σε μοντέλα των BMW, Ducati και KTM.

Η τελευταία πατέντα της Honda δείχνει μια Africa Twin με κάμερες μπροστά, κάτω από τον προβολέα της μοτοσυκλέτας, όχι όμως στην μορφή μιας τυπικής βιντεοκάμερας, αλλά με τεχνολογία κάμερας Smartphone, με αισθητήρες CCD ή CMOS που μετατρέπουν το φως σε ηλεκτρονικά σήματα. Στην πατέντα φαίνεται να προστατεύονται από πετραδάκια και σκουπίδια πίσω από ένα γυαλί, ενώ καλύπτονται και από το πλάι ώστε να μην επηρεάζονται από πηγές φωτός.

Η κάμερα αποτελείται από δυο διαφορετικούς οπτικούς αισθητήρες, ενώ δεν είναι τοποθετημένη άκαμπτα στη μοτοσυκλέτα, αλλά αναρτάται με τέτοιο τρόπο ώστε να μειώνει τους κραδασμούς. Το σύστημα θυμίζει αρκετά τα συστήματα καμερών / αισθητήρων που βρίσκουμε στον χώρο του αυτοκινήτου.

Κάμερες τελικά, ραντάρ ή Lidar; Η βέλτιστη λύση για τα συστήματα υποβοήθησης αναβάτη όπως το ACC αφορά σε ένα συνδυασμό κάποιων από των προαναφερθέντων συστημάτων, καθώς οι τρεις τρόποι ανίχνευσης των παρακείμενων οχημάτων και εμποδίων έχουν πλεονεκτήματα, και μειονεκτήματα. Το ραντάρ μπορεί να "βλέπει" ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών καθώς δεν βασίζεται σε οπτικά σήματα, όμως για αυτό τον λόγο δεν μπορεί να ανιχνεύσει οπτικές προειδοποιήσεις όπως τα φλας ή τα φώτα των φρένων. Αντίθετα οι κάμερες μπορούν να βλέπουν τον κόσμο γύρω από τη μοτοσυκλέτα -όταν όμως ο καιρός το επιτρέπει. Το Lidar συνδυάζει τα πλεονεκτήματα καμερών και ραντάρ με τη βοήθεια laser, όμως το σύστημα εξελίσσεται τώρα, είναι ακόμα ογκώδες και απαιτεί αρκετό χώρο για την εγκατάσταση του. Τέλος, και οι τρεις λύσεις χρειάζεται να συνεργάζονται με μια υπολογιστική μονάδα που θα διαλέγει τα χρήσιμα ερεθίσματα και θα αντιδρά σε αυτά

Επειδή τώρα η Honda δρα συνήθως ολιστικά, αναμένουμε στο μέλλον να δούμε τα συστήματα που εξελίσσει να συνδυάζονται σε ένα ολοκληρωμένο πακέτο υποβοήθησης αναβάτη, που με ραντάρ, κάμερες και ίσως και Lidar, θα παρέχει μεγάλο όγκο πληροφορίας σχετικά με την ασφάλεια, ευκολίες ACC αλλά και θα επεμβαίνει στον χειρισμό της μοτοσυκλέτας όποτε κρίνει πως πρέπει να το πράξει.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.