Honda NR750 με 5.300 χιλιόμετρα σε δημοπρασία στην Ιαπωνία!

Εξαιρετικά χαμηλή τιμή εκκίνησης

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

26/8/2020

Κάθε φορά που μία σπάνια κι εξωτική μοτοσυκλέτα βγαίνει σε δημοπρασία αποτελεί είδηση, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για την Honda NR 750! Μία μοτοσυκλέτα – σταθμό στην ιστορία της μηχανοκίνησης που το ΜΟΤΟ είχε την τιμή να την αποκτήσει, μόνο και μόνο για να καταφέρουμε να την οδηγήσουμε! Για να θυμίσουμε επιγραμματικά στους νεότερους αναγνώστες ποια είναι η NR: Μοτοσυκλέτα περιορισμένης παραγωγής, η ακριβότερη της εποχής της, με οβάλ πιστόνια σε έναν τετρακύλινδρο V κινητήρα που είχε όμως 8 μπιέλες και 32 βαλβίδες.

Ήταν η πολιτική έκδοση της αγωνιστικής NR500 με την οποία η Honda ήθελε να επικρατήσει στα MotoGP έναντι των δίχρονων τότε αγωνιστικών. Εξαιτίας της τεχνολογικής της υπεροχής και της προσπάθειας της Honda να επικρατήσει των δίχρονων με οβάλ πιστόνια, αλλά και της περιορισμένης παραγωγής, χτίστηκε ένας μύθος που ακολουθούσε την μοτοσυκλέτα, και αναβάθμισε σε άθλο απλά και μόνο να μπει κανείς στην ουρά των παραγγελιών.

Όμως, όταν πρόκειται για τέτοιες εμπειρίες, το ΜΟΤΟ δεν αφήνει περιθώρια. Η ΠΡΩΤΗ μοτοσυκλέτα που πέρασε στην Ευρώπη, η NR με αριθμό πλαισίου 0044, αγοράστηκε από το περιοδικό για να την οδηγήσει και να την δυναμομετρήσει. Η αγορά ήταν για την NR ο μοναδικός τρόπος να βρεθούμε στη σέλα της! Η δυναμομέτρηση εκείνη ήταν η πρώτη ανεξάρτητη, και η φήμη του περιοδικού μας εκτοξεύεται τότε σε όλη την Ευρώπη. Την αγοράσαμε την δυναμομετρήσαμε, την οδηγήσαμε, κι έπειτα πωλήθηκε καταλήγοντας… στο Hollywood!

Οπότε μία νέα NR σε κατάσταση καινούριας δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη για εμάς καθώς μιλά στο συναίσθημα, ιδιαίτερα όταν η δημοπρασία κινείται σε ιδιαίτερα χαμηλή τιμή για τα δεδομένα αυτής της μοτοσυκλέτας, τουλάχιστον προς το παρόν.

Ιδιοκτήτης της NR που πωλείται τώρα, είναι ένας Καναδός που μένει στο Τόκυο. Εργάζεται σε πολυεθνική με το συμβόλαιό του να λήγει και να ετοιμάζεται να μετακομίσει εκτός Ιαπωνίας. Την πουλά γιατί φεύγει από την χώρα. Στην κατοχή του βρίσκεται μόνο δύο χρόνια και έχει κάνει μονάχα 500 χιλιόμετρα. Όταν την παρέλαβε άλλαξε λάδια σε ένα συνεργείο που είναι ιδιοκτησίας ενός πρώην αρχιμηχανικού μηχανικού της Honda. Με «εργοστασιακή» λοιπόν φροντίδα άλλαξε ελαστικά, σωληνάκια τροφοδοσίας και φρένων, τακάκια και ελαστικά, με τον κινητήρα να δουλεύει σαν καινούριος και να μην έχει ανοιχτεί ποτέ.

Ο ιδιοκτήτης απολάμβανε να την βγάζει βόλτα στους δρόμους του Τόκυο, νιώθοντας πως εκπληρώνει μια υποχρέωση απέναντι στην ιστορικότητα αυτής της μοτοσυκλέτας, αλλά και σε βραδινές συναντήσεις μοτοσυκλετιστών, συγκεντρώνοντας τα βλέμματα. Όλοι στην Ιαπωνία, παλιοί και νέοι, ξέρουν ποια είναι η NR και αν έχουν την ευκαιρία να την ακούσουν να παίρνει μπροστά, θα περιμένουν όση ώρα χρειαστεί. Για αυτό και σε αυτές τις συναντήσεις ο Καναδός ιδιοκτήτης δεν χρειαζόταν να θυμάται ακριβώς δίπλα σε ποια έχει παρκάρει, η μοτοσυκλέτα του ήταν αυτή που είχε πάντα τον περισσότερο κόσμο να την περιστοιχίζει. Σε κατάσταση καινούριας λοιπόν, μονάχα με μία γρατζουνιά στην ζελατίνα, η NR αυτή ετοιμάζεται να αλλάξει χέρια για άλλη μία φορά, από το 1992 που έφυγε από το εργοστάσιο της Honda. Αν πάλι δεν φτάσει το επιθυμητό ποσό, ο Καναδός θα την πάρει μαζί του φεύγοντας από την Ιαπωνία, δεν έχει σκοπό να την δώσει πολύ πιο χαμηλά από αυτό που της αξίζει…

Ετικέτες

Honda

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.