HONDA RC213V-S: Έτοιμη για παραγωγή, αλλά θα τρέξει;

Από τον

Βασίλη Καραχάλιο

5/11/2014

Με το ποντίκι στο χέρι μας άφησε η Ηonda. Απ’ τη μια παρουσίασε επιτέλους την "υπέρτατη μοτοσυκλέτα δρόμου", κι απ’ την άλλη δεν μας δίνει καμία πληροφορία πέρα από το ότι "είναι βασισμένη στην παγκόσμια πρωταθλήτρια κι εξελίχθηκε από κορυφαίους αναβάτες". Λες κι ήταν δύσκολο να το μαντέψεις. Κι όμως, όσο το ψάχνουμε, τόσο ανακαλύπτουμε πως αυτή η μοτοσυκλέτα αντιπροσωπεύει κάτι παραπάνω από την Desmosedici της Honda, ή κι από την ίδια της την NR, από την άποψη πως η NR ήταν μια τεχνολογική άσκηση υπεροχής χωρίς συνέχεια των οβάλ πιστονιών. Η NR μας έδωσε βέβαια την 916, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Το ερώτημα που ζητά απάντηση είναι αν η Honda επιθυμεί να τρέξει με την RCV στα Superbike ή όχι. Οι κανονισμοί που θα ισχύσουν το 2015 επιτρέπουν ουσιαστικά μόνο την αλλαγή των εκκεντροφόρων, ενώ κάρτερ, πιστόνια, βαλβίδες και τα περισσότερα από τα εξαρτήματα του κινητήρα θα πρέπει να είναι τα στάνταρ. Άρα, για να έχει ανταγωνιστική μοτοσυκλέτα ένας κατασκευαστής θα πρέπει να έχει σε παραγωγή μια εξ αρχής δυνατή μοτοσυκλέτα, και τώρα οι ιπποδυνάμεις που ανακοινώνονται στην κατηγορία για το 2015 είναι στους 200 και πάνω από 200 ίππους, νούμερα που το CBR1000RR δεν μπορεί να πιάσει, καθώς και σε πραγματική ισχύ υπολείπεται των αντιπάλων του. Για να ομολογκαριστεί μια μοτοσυκλέτα ώστε να τρέξει στα Superbike, χρειάζεται να έχουν παραχθεί 125 κομμάτια όταν γίνει η αίτηση, 250 στο τέλος της πρώτης χρονιάς συμμετοχής και 1.000 στο τέλος της δεύτερης. Η Honda δεν θα έχει πρόβλημα με αυτούς τους αριθμούς (εδώ η Ducati πούλησε πάνω από 1.500 Desmosedici), αλλά το ζήτημα είναι, θέλει;

Μια ένδειξη πως μπορεί και να θέλει είναι το χρώμα της μοτοσυκλέτας που ανέβασε στην σκηνή ο Marc Marquez, ή καλύτερα, η έλλειψή του: Σκέτο carbon. Μαύρες ή άσπρες ήταν πάντα οι μοτοσυκλέτες που η Honda πούλαγε για αγωνιστική χρήση. Η άλλη RCV που είδαμε, είναι βαμμένη σε χρώματα που μοιάζουν με της NS500 του Freddie Spencer, με ένα μεγάλο κόκκινο κύκλο στο πλάι που παραπέμπει άμεσα στην Ιαπωνική σημαία. Φαντάζομαι πως όταν στην παρουσίαση του νέου R1 ο πρόεδρος της Yamaha Motor Japan φώναζε ξαφνικά "Υamaha is challenging the future!", μπορεί και να εννοούσε "Yamaha is challenging Honda!", όπως είχε κάνει και στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ενώ η Honda έβαψε έτσι την RCV για να δείξει ποιος είναι ο σημαιοφόρος...

Αν προχωρήσουμε την φαντασίωση ακόμα παραπέρα, με την υπόθεση πως η Honda επιθυμεί να τρέξει με V4 στα Superbike, θα βλέπαμε και μια πιο έκδοση παραγωγής με χαμηλότερη τιμή, χωρίς carbon, χωρίς κορυφαίες Οhlins, χωρίς την απίστευτη προσοχή στην λεπτομέρεια της RC213V-S. Όπως και νά’χει, ένα είναι σίγουρο: Μια μοτοσυκλέτα παραγωγής δεν θα περιλαμβάνει στις προδιαγραφές και την τεχνολογία της τα πραγματικά μυστικά της μοτοσυκλέτας του Marquez.

Για ν φτάσει σε μια RCV παραγωγής, η Honda ξεκίνησε από πολύ παλιά, και συγκεκριμένα από τα τέλη της δεκαετίας του ’50, όταν διαπίστωσε πως τα τετρακύλινδρα εν σειρά είχαν μια σειρά από εγγενή της διάταξης προβλήματα, με κυριότερο το ότι στην ουσία πρόκειται για δύο δικύλινδρα δίπλα δίπλα, που το καθένα προσπαθεί να στρέψει διαφορετικά τον στρόφαλο. Έτσι, ήδη από το 1961 είχε οδηγηθεί στην ενιαία χύτευση κάρτερ και μπλοκ κυλίνδρων, ενώ πολύ αργότερα συνέλαβε την ιδέα ενός ιδιαίτερου V4 με οβάλ πιστόνια, που απέδιδε σαν V8. Η NR500 ήταν αγωνιστική αποτυχία, αλλά οι RC30 και RC45 που φτιάχτηκαν με τεχνογνωσία από εκείνη, όχι. Με την σειρά της, και με λίγη out of the box σκέψη, η RC45 οδήγησε στην V5 RC211V. Οι αγωνιστικές της επιτυχίες δικαίωσαν τις επιλογές της Honda.

Κι όμως, όταν η Honda έβγαλε πέρυσι την αγωνιστική παραγωγής RCV1000R, οι αναβάτες της παραπονιούνταν για ανεπαρκή απόδοση, δείχνοντας πως τα "μυστικά" είναι ακριβά, και πως δεν μπορούν να πέσουν στα χέρια άλλων. Η RCV1000R όμως άνοιξε τον δρόμο για την έκδοση... δρόμου, κι είναι αξιοσημείωτο πως έχει πιο "παραγωγής" όνομα σε σχέση με το RC213V-S. Επιπλέον, αν η Honda σκέφτεται με βάση την οικονομία κλίμακας, είναι πολύ λογικό να έχει τρεις εκδόσεις με κοινό κονδύλι έρευνας και εξέλιξης, συγκεντρώνοντας όλους της τους πόρους σε έναν τομέα. Να έχει δηλαδή την full factory RCV με πνευματικές βαλβίδες και seamless κιβώτιο (πως να το πω; Χωρίς ραφές;), την αγωνιστική παραγωγής για τα MotoGP με ελατήρια στις βαλβίδες και στάνταρ κιβώτιο, και μια παραγωγής με έγκριση τύπου για κυκλοφορία στο δρόμο, που θα αποτελεί την βάση για την αγωνιστική στα Superbike…

TEXNIKA ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ Honda RC213V (στοιχεία ΗRC)


Μήκος	2.052mm
Πλάτος	645mm
Ύψος	1.110mm
Μεταξόνιο	1.435mm
Απόσταση από το έδαφος	115mm
Βάρος	πάνω από 160kg
Κινητήρας	Υγρόψυκτος τετράχρονος, V4 τετραβάλβιδος με 2ΕΕΚ
Κυβισμός	1000cc
Μέγιστη ισχύς	Πάνω από 235ΗΡ
Χωρητικότητα ρεζερβουάρ	20lt
Ελαστικά	BRIDGESTONE
Εμπρός	16.5"
Πίσω	16.5"
Αναρτήσεις	ÖHLINS
Εμπρός	Τηλεσκοπικό πιρούνι
Πίσω	Pro-link
Τύπος πλαισίου	Αλουμινένιο δύο δοκών

Όπως βλέπετε, γνωρίζουμε περισσότερα για την full factory παρά για την παραγωγής. Το σίγουρο είναι πως δεν θα έχει ζάντες 16,5 ιντσών, αλλά 17, με 190/55ZR17 πίσω και 120/70ΖΡ17 μπροστά. Από κει και πέρα, η παραγωγής είναι έτοιμη όντως για παραγωγή, όπως μαρτυρούν δεκάδες λεπτομέρειες επάνω της που δείχνουν πως δεν πρόκειται για μια racing που της έβαλαν βιαστικά φώτα, αλλά για μια μοτοσυκλέτα εξελιγμένη όπως κάθε άλλη δρόμου. Και η σκέψη μου για μια πιο προσιτή έκδοση ενισχύεται από λεπτομέρειες όπως τα πρεσαριστά ανοξείδωτα κομμάτια της εξάτμισης, που μιλούν για μια πιο μαζική, και όχι πολύ περιορισμένη παραγωγή.

Μέχρι να μας διευκρινίσει η Honda τις προθέσεις της, μπορούμε να αναστενάζουμε ελεύθερα απολαμβάνοντας την απλότητα της φακτορίλας που αποπνέει η RC213V. Και σε όσους αρέσουν οι ασκήσεις επί χάρτου, ας πάρουν τις μεζούρες τους για να επαληθεύσουν αν και η παραγωγής έχει τον ίδιο ακραίο λόγο μεταξονίου προς μήκος ψαλιδιού που έχει και η factory.

Ετικέτες

EICMA

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

Η Harley-Davidson του εμπνευστή του Sons of Anarchy στο σφυρί

H FXRT του Sonny Barger, ιδρυτικού μέλους των Hells Angels πωλήθηκε σε δημοπρασία

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

5/2/2026

Η προσωπική μοτοσυκλέτα του ανθρώπου που ταύτισε το όνομά του με το club των Hells Angels, την κουλτούρα των συμμοριών μοτοσυκλέτας και ενέπνευσε την σειρά Sons of Anarchy δημοπρατήθηκε από τον οίκο Mecum.

Στο πλαίσιο της δημοπρασίας Mecum Las Vegas Motorcycles 2026, ένα κομμάτι της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας βγήκε στο σφυρί. Δεν πρόκειται για μια ακόμα custom κατασκευή με υπερβολική δόση χρωμίου, αλλά για την προσωπική Harley-Davidson FXRT Sport Glide του 1992 που ανήκε στον Ralph "Sonny" Barger Jr., τον ιδρυτή του παραρτήματος των Hells Angels στο Oakland.

Γεννημένος το 1938 στο Modesto της Καλιφόρνια, ο Barger μεγάλωσε στις γειτονιές του Oakland. Aποβλήθηκε αρχικά από το σχολείο και αργότερα από τον στρατό όταν ανακαλύφθηκε ότι είχε πλαστογραφήσει το πιστοποιητικό γέννησής του για να καταταγεί στα 16 του. Το 1957 ίδρυσε το παράρτημα των Hells Angels στο Oakland, και σύντομα έγινε κεντρική φυσιογνωμία της λέσχης, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος αρνιόταν τον τίτλο του παγκόσμιου προέδρου. Η ζωή του ήταν γεμάτη αντιφάσεις. Ήταν παρών στη συναυλία του Altamont στην California το 1969, όπου οι Hells Angels εκτέλεσαν χρέη security και ένας νεαρός μαχαιρώθηκε από μέλος τους, μετά από διαπληκτισμό. H ρήξη του με τον νόμο είχε διάρκεια δεκαετιών με σειρά κατηγοριών και καταδικών, με ποικίλη θεματολογία, εκβιασμούς, εμπορία ναρκωτικών, ξυλοδαρμούς, απόπειρες δολοφονίας, παράνομη οπλοκατοχή και άλλα, που τον οδήγησαν πολλές φορές στη φυλακή, όπου πέρασε συνολικά 13 χρόνια της ζωής του. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ασχολήθηκε με τη συγγραφή, αντλώντας έμπνευση από τα βιώματα του, δραστηριοποιήθηκε και ως σύμβουλος ασφαλούς οδήγησης (!), ενώ το ευρύ κοινό τον γνώρισε μέσα από τον ρόλο του "Lenny the Pimp" στη σειρά Sons of Anarchy. Ο ίδιος συνέχιζε να καβαλάει μοτοσυκλέτες μέχρι το τέλος και ακόμα και οι περιπέτειες υγείας που οδήγησαν σε τραχειοτομή δεν κατάφεραν να τον κρατήσουν μακριά από τους δύο τροχούς. Ο Barger έφυγε από τη ζωή το 2022.

H σειρά FXR ήταν επιτυχημένη λόγω της οδικής συμπεριφοράς της σχεδιασμένη στις αρχές της δεκαετίας του '80 (με τη συμβολή και του Erik Buell), διέθετε ένα πλαίσιο με αυξημένη ακαμψία και ελαστικές βάσεις κινητήρα, προσφέροντας μια οδηγική εμπειρία που πλησίαζε τα ευρωπαϊκά δεδομένα, χωρίς να θυσιάζει τον παραδοσιακό αμερικάνικο χαρακτήρα των V-Twin κινητήρων, με τη συγκεκριμένη FXRT του 1992 να φέρει τον Evolution 82 CI (1.340cc), συνδυασμένο με πεντατάχυτο κιβώτιο.

Η μοτοσυκλέτα με το μεγάλο φαίρινγκ και τα ευμεγέθη φωτιστικά σώματα κοσμεί το εξώφυλλο της βιογραφίας του Barger, “The Life and Times of Ralph ‘Sonny’ Barger Jr.” και παρά τα 33.638 μίλια στο κοντέρ, η κατάστασή της παραμένει εξαιρετική, σε πλήρως λειτουργική κατάσταση, διατηρώντας τις προσωπικές παρεμβάσεις του ιδιοκτήτη της, με την χαρακτηριστική μαύρη custom βαφή με κόκκινο-πορτοκαλί λεπτομέρειες και το όνομα του Sonny Barger γραμμένο στις δύο πλευρές του ρεζερβουάρ. Ξεχωριστή είναι και η σέλα αναβάτη με ελατήρια και η συνοδηγού με πλάτη. Τον εξοπλισμό της συμπληρώνει ένα ζεύγος σκληρές βαλίτσες στον ίδιο χρωματικό συνδυασμό.

Το ενδιαφέρον ήταν τεράστιο ήδη πριν χτυπήσει το σφυρί καθώς η μοτοσυκλέτα, η οποία συνοδευόταν από έγγραφα που πιστοποιούν την ιδιοκτησία του Barger, θεωρήθηκε από τους συλλέκτες ως ένα κειμήλιο της αμερικανικής ιστορίας του περιθωρίου.

H τιμή πώλησης που έκανε την “ιστορική” μοτοσυκλέτα να αλλάξει χέρια δεν ανακοινώνεται επισημά από τον οίκο Mecum, πάρα μόνο σε εγγεγραμμένα μέλη αλλά σύμφωνα με πληροφορίες, πλησίασε το ποσό των 125.000 δολαρίων. Η τιμή αυτή θα αποτελούσε ρεκόρ για το συγκεκριμένο μοντέλο, αν επιβεβαιωνόταν, καθώς μια αντίστοιχή FXRT της ίδιας περιόδου τιμολογείται πολύ χαμηλότερα στην αγορά μεταχειρισμένων.