Χρυσό βραβείο για τη Honda WN7 στο iF Design Award 2026

Σχεδιαστική διάκριση για τη γυμνή ηλεκτρική μοτοσυκλέτα της Honda
WN7 Design Award
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

20/3/2026

Η Honda ανακοίνωσε ότι η νέα ηλεκτρική μοτοσυκλέτα WN7 απέσπασε το Gold Award στην κατηγορία Σχεδιασμού Προϊόντων του iF Design Award 2026, ενός από τους πιο αναγνωρισμένους θεσμούς βράβευσης σχεδιασμού παγκοσμίως. Πρόκειται για την πρώτη φορά που προϊόν της Ιαπωνικής εταιρείας κατακτά τη συγκεκριμένη διάκριση στον θεσμό.

Η WN7 αποτελεί το πρώτο ηλεκτρικό naked μοντέλο της Honda στην κατηγορία FUN και εξελίχθηκε με το μότο “Be the Wind”, προσπαθώντας να ενσαρκώσει την ελευθερία της κίνησης και τη νέα εποχή βιώσιμης μετακίνησης. Η μοτοσυκλέτα αποτελεί μέρος της συνολικής στρατηγικής της εταιρείας για την επίτευξη μιας κοινωνίας με ουδέτερο αποτύπωμα άνθρακα.

Νέα κατασκευαστική αρχιτεκτονική

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της WN7 είναι η υιοθέτηση της “frameless” αρχιτεκτονικής, όπου το περίβλημα της μπαταρίας λειτουργεί ως βασικό δομικό στοιχείο εν είδει πλαισίου. Αυτή η προσέγγιση επιτρέπει σημαντική μείωση βάρους και μεγαλύτερη ευελιξία στη διάταξη των επιμέρους εξαρτημάτων, συμβάλλοντας σε μια πιο συμπαγή μοτοσυκλέτα.

WN7

Σε επίπεδο επιδόσεων, η WN7 αποδίδει έως 50 kW (σχεδόν 68 ίππους) ισχύος, αντίστοιχη με μια συμβατική μοτοσυκλέτα 600 κυβικών, ενώ η μέγιστη ροπή άνω των 10 κιλών παραπέμπει σε μοντέλα μεγαλύτερης κατηγορίας κυβισμού.

Design με ουσία

Η σχεδιαστική προσέγγιση της Honda εστιάζει στην λειτουργικότητα, με τις επιφάνειες της WN7 να είναι ομαλές και ρευστές. Ξεχωρίζει το εμπρός φωτιστικό σώμα με την χαρακτηριστική οριζόντια μπάρα, ως οπτική υπογραφή του μοντέλου. Το χρωματικό θέμα βασίζεται στο μαύρο, με χρυσές λεπτομέρειες που αναδεικνύουν επιλεγμένα μηχανικά μέρη, ενισχύοντας τον premium χαρακτήρα της μοτοσυκλέτας.

Σύμφωνα με την κριτική επιτροπή του iF Design Award, η Honda WN7 καταφέρνει να μεταφέρει το DNA της εταιρείας σε μια νέα ηλεκτρική ταυτότητα.

WN7

Ο Toshinobu Minami, Υπεύθυνος του Κέντρου Σχεδιασμού στο R&D της Honda, δήλωσε, "η Honda WN7 κατάφερε να κερδίσει το Gold Award στον παγκοσμίου φήμης θεσμό iF Design Awardκαι νιώθουμε ιδιαίτερη τιμή για αυτή την πρώτη μας διάκριση στο ανώτατο επίπεδο. Πιστεύουμε ότι η επιτροπή αναγνώρισε τη νέα αξία που φέρνει η εποχή της ηλεκτροκίνησης, τη χαρά της ελεύθερης κίνησης σαν τον άνεμο, τόσο από πλευράς λειτουργικότητας όσο και σχεδίασης. Η Honda θα συνεχίσει να δημιουργεί νέες αξίες που εμπνέουν και διευρύνουν τις δυνατότητες της ζωής των ανθρώπων."

Με τη WN7, η Honda προσπαθεί να πείσει το παραδοσιακό κοινό της ότι η ηλεκτροκίνηση δεν αφορά μόνο την τεχνολογία και την οικολογία, αλλά και την αίσθηση, φέρνοντας στο προσκήνιο μια νέα γενιά μοτοσυκλετών FUN που προσπαθούν να αλλάξουν τα δεδομένα, μιλώντας στο συναίσθημα του αναβάτη.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.